Emei Shan

Na het relaxe leven in Chengdu besloten we een hiking te doen in Emei Shan. We namen de bus naar het Noorder Busstation. Met wat gebarentaal vonden we iemand die ons begeleidde naar een ander busstation en daar sprak hij de persoon aan in het loket zodat we gemakkelijk 5 tickets naar Emei Shan kregen. Tijdens de rit begonnen we op een bepaald ogenblik te panikeren of we wel op de juiste bus zaten, want je hebt Emei Shan, Mei Shan, Leshan... alles lijkt een beetje op elkaar. Maar na 4 uur kwamen we aan in het juiste bussation. Daar werden we aangesproken door iemand van het Teddy Bear Hotel. Zij gaf ons informatie ivm busverbindingen naar Mount Emei Shan. Na een stevige lunch in het bovengenoemde hotel vertrokken we naar de eigenlijke berg.(busstaion is naast het hostel). Bij aankomst koop je je ticket voor de kabelbaan (40 RMB) en ingangsticket 120 RMB (studentenkaart 60 RMB). Na de kabellift begon het serieuze werk. Trappen, trappen en nog es trappen.

Er moet in het verleden ergens een wandelaar zijn die zich verveelde tijdens deze trekking en het aantal trappen heeft geteld : 66.350 is het aantal. We begonnen met volle moed aan de tocht. De eerste dag is het zwaarste. Continu klimmen. Man man man wat kunnen trappen tegen steken...Alsof het nog niet lastig genoeg was, kregen we een helse regenbui op onze nek. We werden drijfnat tot op het bot. Onze kledij woog kilo's, de schoenen waren zwembaden geworden. We beslisten om te overnachten bij de eerste plaats die we tegenkwamen. We moesten 35 RMB betalen voor een basiskamer, geen eten, geen douche, alleen een thermos met heet water dat diende om ons te wassen, thee te maken... Maar ondertussen stonden we daar met onze natte kledij. We vroegen om het mogelijk was om een vuurtje te maken, maar die lachtte ons gewoon uit. Hij had een aansteker, maar wou die niet geven....We hebben dan met lichte dwang die aansteker genomen en zelf een vuurtje gemaakt. Ik denk dat die stoof de laatste jaren niet meer gewerkt heeft. Hij rookte meer dan dat er vlammen waren. We konden elkaar niet zien van de rook. Na verschillende pogingen lukte het ons toch om een deftig vuur te maken. We zetten onze schoenen rond het vuur, hingen de natte kledij boven de vlammen, alles begon te roken. Na ongeveer 3 uur hadden we weer 'droge kledij'. In de vroege ochtend besloten we de tocht verder te zetten. Indien het weer hetzelfde ging zijn als de dag voordien besloten we terug te gaan, maar het regende slechts lichtjes. We zijn niet naar de top geweest (was te bewolkt), maar we hebben wel ongeveer 2/3 van de trappen gedaan (44.000) Niet slecht he! Vandaag was het continu afdalen. Dit is nog lastiger dan klimmen....Er zijn verschillende winkeltjes die wandelstokken verkochten. Die dienden niet enkel als hulpmiddel bij het lopen, maar ook om de agressieve apen van je af te weren. In het begin geloofden we die verhalen niet van die apen, maar we werden er snel mee geconfronteerd. Nog nooit ben ik zo snel gaan lopen voor een agressieve aap. Ik kocht snel een wandelstok, om desnoods te slaan naar de aap. Hij blies en liet zijn tanden zien (baviaanachtige familie). Je passeert later nog een 'Monkey Area' waar de apen ook gewoon langs je lopen en je niet altijd even aardig begluren. Hier staan niet voor niets enkele bewakers met stokken in hun ene hand en een steen in de andere. Vandaag waren de trappen soms zo smal, dat we ze zijdelings moesten afdalen. Kortom, deze trekking was een echte uitputtingsslag. Het is niet zoveel in kilometers, maar de duizenden trappen waar ik me aan geërgerd heb en de liters zweet die ik verloren ben bij het beklimmen en afdalen ervan zijn echt niet te onderschatten! Nu , het was een ervaring op zich, maar wel een hele zware.
Morgen naar Leshan, om de grootste Buddha van de wereld te bezoeken, en dan richting Chengdu.

Chengdu

In de vroege ochtend namen we afscheid van Mama. Ze had de dag ervoor een ticket geregeld voor ons naar Panzhihua. We werden naar het lokale busstation gebracht. We namen onze bagage mee op de bus, maar toen bleek dat de rugzakken het dak op moesten. Amir en Ophil klommen erop en bevestigden onze rugzakken, maar...daar bleef het voor hen niet bij. Nihao (hallo), riepen Chinezen die blijkbaar ook deze bus mee reisden, terwijl ze als hint mijn medereizigers hun bagage toestopten en Xiexie (dankjewel) zeiden. 5 RMB, riep Amir al lachend terug en na nog wat lachen en gek doen vertrokken we dan eindelijk richting Panzhihua. Het was een klein busje, weinig luxe, maar het reed.De weg liep langs kleine lokale dorpjes met soms zeer smalle wegen waardoor ik het gevoel kreeg dat ik op de 'most dangerous Road of the world' in Bolivie zat. De weg was tamelijke hoog gelegen en zat vol haarspeldbochten. Aan de ene kant meters hoge rotsen, aan de andere kant diepe ravijnen. De enige verschillen: hier is de weg geasfalteerd en aan de ravijn-kant liggen betonnen blokken die zouden moeten voorkomen dat het wegverkeer naar beneden stort. Halverwege stopten we in een lokaal restaurantje langs de weg. Je wilt niet weten hoe het eruit zag, maar alles werd goed klaargemaakt in de wok. We namen 5 verschillende soorten schotels, zo proefden we van alles iets. Prijs : 5 CNY/persoon (is 0.50 euro). Na deze maaltijd reden we verder. De rit werd nog even belemmerd door een truck die (toch) de diepte was ingesukkeld. Een andere truck stond dwars op de weg en probeerde hem met eem kabel naar boven te trekken. Zo onstond er een lange file, gelukkig besloten beide truckchauffeurs om de poging op te geven en lieten eerst al het verkeer door. Na 8 uur rijden kwamen we aan in Panzhihua, een dorpje waar niets te beleven valt en namen er dan maar onmiddellijk de (volgepropte) bus naar Jingjiang station waar we de trein naar Chengdu op moesten. Voor ons vertrek uit Lijiang had Mama op een briefje geschreven dat we 5 tickets voor hardsleeper nodig hadden van Jingjiang naar Chengdu. Ik gaf dat briefje af en geloof het of niet...we kregen direct onze tickets. We sprongen een gat in de lucht omdat we direct konden vertrekken. Amper 1 uur later vertrok onze trein richting Chengdu. Het werd een 15u durende rit. Daar aangekomen reden we naar Sim's Cozy Guesthouse. Het was opnieuw even wennen om na al die kleine dorpjes terug in een miljoenenstad met al zijn drukte en lawaai terecht te komen, we aten er in een vegetarisch restaurant in Wenshu Monastery.

Vandaag zijn we vroeg opgestaan en hebben een bezoek gebracht aan het Chengdu Panda Breeding and Research Centre. We vertrokken om 7.30u om de voedertijd niet te missen, die tussen 8.30 en 9.30u is en niet om 9.30 zoals in de Lonely Planet geschreven staat. Indien je een georganiseerde toer doet betaal je 70 RMB, wij gingen op onszelf en waren 32 CNY kwijt.
Hoe er geraken ? Schuin tegenover het guesthouse neem je bus # 1. Je stapt af op de laatste bushalte. Je wandelt naar 'Long distance bus' en vraagt naar de bus die naar de Panda's gaat, is ook bus#1 (1 CNY). Die zet je af aan de ingang van het park. Entree : 30 RMB.
Morgen richtig Emei Shan (trekking) en Leshan. Tot later. Greets.

Lijiang

Lijiang is een heel pittoresk klein toeristisch dorpje. We werden gewaarschuwd voor het toersime, maar het viel reuze mee. We kregen een adres doorgespeeld door andere reizigers. Bij aankomst telefoneerden we hen, en ze kwamen ons halen aan het busstation. Het is Mama Naxi Guesthouse. Het is gelegen in Oud-Lijiang. Lijiang is een klein dorpje met een labyrint aan kleine steegjes, met kanaaltjes die erlangs lopen. Hier leeft de Naxi-bevolking. Mama, want zo wordt ze aangesproken door iedereen, kan alles regelen. Bustickets, treintickets, excursies. Ze komt soms zo druk over, maar het is een schat van een dame. Ze kookt voor iedereen die er logeert. Om 18.30 is het tijd om te dineren en iedereen moet dan aanwezig zijn. Het aanbod van het eten kent geen grenzen, er komen steeds meer en meer verschillende maaltijden bij. Dit alles voor 8 RMB (10 RMB = 1 euro).
Onze eerste uitstap was het stadje verkennen en naar een toren gaan waar je een prachtzicht hebt over Old-Lijiang. Een andere excursie is een uitstap naar Bai Sha, met een bezoek aan de wereldberoemde Dr Ho. Samen met Amir (een gast uit Israël waar ik al een tijdje mee optrek) huurde ik een tandem en fietsten we erheen. Bai Sha is nog kleiner dan Lijiang. Een van de hoogtepunten is een bezoek bij Dr. Ho
Wie is Dr Ho ? Dr Ho is de Chinese versie van Dr Vogel, die alle ziektes bestrijdt met kruiden uit het gebergte en uit zijn eigen tuin. Het is een 85-jarige oude man, die blijkbaar gekend is over heel de wereld. Michael Palin kwam hier een bezoek brengen tijdens zijn Himalaya trip. Er hangt zelfs een foto van onze koninklijke familie die er op bezoek is geweest. Hij leeft enkel van de giften die de mensen aan hem geven. Hij toonde bedankingsbrieven van mensen die beweren dat ze geholpen zijn. Ik liet me overtuigen door hem om mijn chronische sinusitis te verhelpen. Ik kreeg een kruidenmix voorgeschreven die ik moet innemen als thee. Ik laat jullie weten als het helpt of niet.
Een andere excursie was de trekking in 'The Tiger Leaping Gorge' . Het is een trekking rond het gebied van de Yangtze rivier. Het werd een trekking van 2 dagen. De eerste dag was de zwaarste, we moesten langs slijkerige paden klimmen en klauteren over stenen, modderige paden,enz.. Onze schoenen bleken opeens klompen met slijk. De klim was echt niet te onderschatten. Verschillende keren werden er paarden aangeboden, maar we wilden perse tevoet naar boven. Eens de top bereikt op 2660 meter hadden we een prachtzicht op het gebergte en de snelstromende Yangtze rivier. We namen foto's en toen we de tocht verder wilden zetten, werden we tegengehouden door die vent die ons al eerder paarden had willen verhuren, omdat we zogezegd moesten betalen om foto's te nemen. Hij hield mijn pols stevig vast en liet me niet los voor ik zou betalen. We dreigden met hem aan te geven aan de politie en ik rukte mijn pols los. We hadden vernomen dat er op deze trekking verschillende jongeren alles proberen te doen om aan geld te komen (met of zonder geweld). Na dat kleine incident, gingen we verder bergafwaarts naar onze overnachtingsplaats Halfway Guesthouse. De douches deden meer dan deugd na een dag zweten. Het 'open restaurant' had een prachtzicht op de omgeving. De volgende dag negeerden we onze spierpijn en gingen verder bergafwaarts. Het was gelukkig geen 7 uur durende tocht als gisteren. Het werden er 5 en minder zwaar. Alleen, de paden waren glibberig en af en toe uitglijden hoorde erbij. Bij aankomst moesten we de bus nemen naar het beginpunt. Deze verliep ook niet zonder brokken of stoten...
De eerste minibus bracht ons naar de eerste wegblokkade. Er lagen immense rotsblokken op de weg. Het werd voor ons heel wat klauterwerk om erover te geraken en de wandeling verder te zetten tot de volgende blokkade. We hadden geregeld dat er bij de volgende blokkade ook een minibus zou staan wachten om ons naar het beginpunt te brengen van de trekking. Halverwege werd deze busrit opgeheven door vallende rostblokken, dat was niet voorzien. We stonden in een tunnel en zagen de rotsblokken voor onze neus naar beneden vallen en de weg versperren. De versperring werd steeds hoger en we zagen de ophoping steeds groter worden. Nadien zijn er enkele naar boven geklommen om de meeste rotsblokken naar beneden te laten vallen, zodat het grootste gevaar geweken is. Na een 30 tal minuten konden we snel over de blokkade kruipen en zorgde de chauffeur voor een andere bus, want hij zat klem in de tunnel. Na 1 uur kwam onze bus aan, en werden we veilig afgezet aan het beginpunt van de trekking. Zo, dit was mijn avontuur in Lijiang. Morgen neem ik de bus en trein naar Chengdu, en hopelijk geraak ik over 2 weken binnen in Tibet. Groetjes

Dali

Opgelet : Als je de bus neemt naar Dali, kom je terecht in nieuw-Dali waar niets te beleven valt. Je neemt dan best bus nr.4 naar oud-Dali. Dit is de Dali die in de Lonely Planet beschreven staat en die de moeite waard is om te bezoeken. We namen de local bus naar Shaping Market. Het is een typisch lokaal dorpje gelegen aan Erhei Hu Lake waar we de lokale markt bezochten. Hier ontmoet je praktisch geen andere toeristen. Het is een dorpje waar vooral de Bai bevolking leeft. Het is een echte aanrader: kleurrijke klederdracht, ..
Een andere excursie die we gedaan hebben was met de mountainbike, die je er kan huren. Eerst de boot op om naar de andere kant van het meer te varen. Daar begon de tocht met een 100 tal trappen beklimmen met de fiets op de schouder. Het werd een tocht met continu afdalen en terug klimmen. Door de warmte was elke inspanning teveel, dus deden we maar een toertje van 3 uur. Nadien terug met de fiets de boot op richting Dali.
Onze volgende excursie was naar Higherland Inn, een kleine guesthouse die slecht plaats biedt aan 12 mensen en die gelegen is op de top van een berg. Je kan het boeken in Dali. Je kan met een lift naar boven ofwel kies je voor een pittige wandeling. Eens boven wordt je in dit Guesthouse als familie onthaalt. Het is een ideale uitvalbasis voor wandelingen. Er wordt 's avonds gezamenlijk gegeten en sfeer gemaakt. Wij verbleven er 2 nachten en terwijl mijn kompanen met de lift de berg terug afdaalden deed ik het te voet waarbij ik kon genieten van de prachtige natuur.
De volgende dag was het 'adieu Dali' en vertrokken we met de bus richting Lijiang.

Kunming

In Kunming kwamen we in een luxe hostel terecht : Camillia Hostel. Het is een hostel verbonden aan een hotel. Kunming is een van de veiligste steden in China. Internet is er een probleem, of zeer duur (naar Chinese normen) en je vindt ze bijna nergens. Als je ze vindt zijn ze zeer traag. Sinds de treinrit reis ik samen met 3 andere backpackers en we schieten goed op met elkaar, vandaar dat we nog een tijdje samen zullen optrekken, want iedereen gaat dezelfde kant op. We gingen de stad wat verkennenm en wat kom je tegen in het midden van de mainstreet : een Carrefour. Wat was het heerlijk om nog es westerse produkten te kopen als goeie chocolade, kaas,.... Verder hadden we gehoord dat er een dierenmarkt was. Na lang zoeken bleek het wat tegen te vallen. Alleen kuikentjes die in fluorescerende kleuren geverfd waren en samen de vogeltjesdans deden. Later kwamen me in de kleine steegjes terecht, waar minder toeristen komen. Daar verkochten ze schildpadden, vissen, honden, cavia's, slakken,...als het nu als huisdier is, of om te eten? De keuze laat ik aan jullie. Het is echt leuk zo te vertoeven in die kleine steegjes en de lokale sfeer op te snuiven. De volgende dag brachten we een bezoek aan Western Hills.
Hoe er geraken :
Je neemt de lokale bus nummer 5 in de hoofdstraat. Aan halte bustransfer nr 6 (dat zeggen ze in het engels) stap je uit en neem je bus nummer 6. Goed om weten : de bus kost 1 RMB per persoon, ze kunnen geen geld teruggeven, dus zorg dat je briefjes of muntjes van 1 RMB bij je hebt. De lokale bus nr6 brengt je aan de voet van de Western Hills.
Andere optie : neem de minibus (station is tegenover busstation nr6). Voor de minibus betaal je 3 RMB en die brengt je in het park waar de wandeling begint.
Dan begint een wandeling naar boven. Onderweg kom je tal van winkeltjes tegen die souvenirs proberen te verkopen. Halverwege betaal je 35 RMB inkom voor de Dragon Gate en andere tempels en paviljoenen. Het is zeker de moeite, en bij mooi weer heb je prachtuitzicht over de hele regio. Alle paviljoenen zijn zeer goed aangeduid met wegwijzers. Neem er ongeveer 3 à 4 uur voor uit. Je kan terug naar beneden via Stone Forest, naar dat stelde niet veel voor. Je kan ook een zetellift nemen (15 RMB) waarop je waarschijnlijk ook een mooi uitzicht heb. Eens terug op de plaats van aanvang staan er verschillende minibusjes klaar om je terug naar Kunming te brengen. Verder hebben we niet zoveel gezien in Kunming. Ik had al genoeg van cultuur en tempels. En het weer zat niet mee. Ik moest voor de eerste keer mijn regenjas bovenhalen.
Mijn busticket naar Dali had ik geregeld bij het travelagency van het hostel (103 RMB) voor 5 uur bus. Na opnieuw een stevig ontbijtbuffet te benuttigen in het hostel, vertrokken we met een luxe bus richting Dali..Er werden enkele films getoond om de tijd te passeren.

info Tibet

Zoals de meeste onder jullie weten ga ik vanuit Chengdu naar Lhasa(Tibet). Enkele dagen geleden vernam ik van andere toeristen dat Tibet gesloten is vanaf 18 augustus tot minimum 5 september. Deze informatie kwam als een donderslag aan. Ik mailde naar een Guesthouse in Chengdu die mijn ticket zou regelen en dit was ik te lezen kreeg :

Due to 40th anniversary celebrations in Lhasa(about 1/9 ?15/9), the regulations for foreigners entering Tibet are changingand being reviewed by the government on a daily basis.
If you have already booked, or are thinking about booking a trip to Tibet. please keep an eye on our website for regular updates. We are unsure as to how long these restrictions will last. Voor mensen die ook van plan waren om naar Tibet te gaan. Klik op Tibet

Guilin - Kunming

Terug aangekomen in Guilin, kreeg ik mijn treinticket naar Kunming. Deze had ik hier geregeld vooraleer ik richting Yangshou vertrok. De treinreis duurt 22u. Het werd een hardsleeper. De locals spraken over airco, maar dat was niet meer dan een ventilator van het jaar stillekens die ronddraaide. Ik lag opnieuw op het bovenste bed en zag regelmatig de vonken uit de 'airco' komen. De treinen in Zuid-China zijn minder luxueus dan in het Noorden. Dat de Chinezen 'boeren' zijn, dat had ik al eerder opgemerkt (spugen, rochelen, boeren,...)maar dat is nog sterker aanwezig in het zuiden. De Chinezen houden ook nergens rekening mee in de trein, ze praten luidop (half roepen). Slapen gaat hierdoor niet echt goed, het licht en de radio gaan maar uit om 22u. Ik kreeg even weer het gevoel op internaat te zijn. Eens ik ingeslapen was, werd ik wakker gemaakt om zogezegd te veranderen van bed. We verstonden elkaar niet. Na lang gebarentaal en gediscussieer kon ik haar overtuigen om daar te blijven slapen en niet te moeten veranderen van bed. Opnieuw inslapen werd een probleem. Dan beginnen piekeren over hoeveel ik Ine mis, en dat het veel beter zou zijn moesten we dit allemaal samen kunnen beleven. Voor ik vertrok, vulden we elkaar aan, en haar afwezigheid is een leegte die niemand kan opvullen. Eens opnieuw ingeslapen ging het licht weer aan. Er kwamen nieuwe passagiers op de trein. Opnieuw wakker.. Dan maar niet meer geslapen tot we aankwamen in Kunming. Daar richting CamelliaYouth Hotel. Het is een hostel die verbonden is met een deftig hotel. Na een heerlijke douche, genoten we van een heerlijk ontbijtbuffet voor 15 RMB, dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Verslagje Kunming volgt later

Chengdu

Het is voor mij nu een beetje een tijd voor relaxen, want dat hoort er ook bij. Hier in Chengdu heb ik nog es een fiets gehuurd en ben naar de lokale dierenmarkt geweest. Er werd van alles verkocht, vissen, kippen, krabben,... De dode gepluimde kippen (zwart en wit) die hangen daar voor verkoop aan een haak. Sommige vissen spartelen uit de teil, waar ze inzitten en wachten op een koper. Die spartelen dan verder op de grond. Allemaal taferelen waarmee GAIA heel veel moeite zou mee hebben. Je kan zowel de viskoppen als de rest kopen. Konijnenkoppen verkopen ze ook. Dit lijkt hier een delicatesse te zijn. Ze zuigen er alles uit, buiten de oogbollen. Nu, het was wel even wennen, maar dat zijn de markten waar we geen toeristen zagen en ze keken ons dan ook aan als snoek toen we eraan kwamen.
Een andere beleving was met de fiets Chengdu doorkruisen, langs het water en als laatste stop de kruiden- en theemarkt. Verder heb ik ook een Tibetaanse wijk opgezocht, waar je enkele monniken ziet lopen, en de ene souvenirshop naast de andere is waar ze gebedsvlaggen in alle kleuren en formaten verkopen, wierook, enz.. Voor de rest is het hier echt luieren, boekje lezen, af en toe ping-pongen en aftellen tot Ine hierheen komt. Dan kunnen we de rest van de reis, gezellig met z'n tweetjes samen doen.

Info Chengdu

Zoals de meeste nu wel weten verblijf ik mijn laatste dagen in Chengdu. Even wat informatie over Chengdu.

Chengdu is de hoofdstad van de Sichuan Province. Een van de belangrijkste troeven uit Chengdu is 'The Spicy Food'. Voor mensen die van echt 'heet'voedsel houden, een adres. Je kan hier natuurlijk ook naar een Mc Donalds gaan, maar daarom kom je niet naar Chengdu. Eens je hier bent moet je de lokale 'hotpot' proeven. Deze restaurants vind je overal en is het meest geliefd bij de lokale bevolking.

• Hotpot kan je vergelijken met een soort fondue. Er staat een gasbrander onder tafel, het kooktoestel staan als het ware in de tafel. Er wordt een metalen schotel opgezet, die van 2 verschillende vakken vorzien is. In de ene zit er gewone bouillon met wat kruiden en knoflook. De andere bouillon is op basis van Sichuan pepers, en de alomgekende rode pepers(zeer spicy dus)Dan begeef je naar een soort buffet dat bestaat uit groenten, vlees en orgaanvlees. Wij hielden het voor alle zekerheid bij de groentjes. Het orgaanvlees en de konijnekoppen zijn het meest geliefd bij de Chinezen die dan deze hoofdjes uitzuigen.Er bestaat ook een 'dog hotpot', maar dit hoeft waarschijnlijk geen uitleg...

• In Chengdu heb je verschillende busstations (10-tal). Deze zijn afhankelijk van waarheen je reist. Net zoals Beijing werken ze hier ook met 1e en 2e ring rond de stad. Bussen : een ticket varieert tussen 1 a 3 CNY per rit.

• Enkele dagen geleden was er hier een mooncake festival. Dan wordt er hier massaal kleine cakejes aangekocht, en gaat de familie 's avonds met z'n allen gezellig naar de maan kijken. Deze cakejes zijn op basis van noten en graan, bonen, enz..de ene is wat beter dan de andere. Er wordt wat thee bij geserveerd. Het was hier bij Sim's een gezellige bedoening.

• Een reden waarom ik hou van dit hostel. He tis gelegen buiten de centrale stad in een lokale wijk. Het is gelegen in een klein steegje, mensen doen er niets anders dan Mah Jong speelen voor geld (mag normaal niet, maar ja...) Het is ook niet dezelfde regels die wij kennen van Mah Jong op de computer. In de straat zijn het allemaal precies kleine garageboxen, deze worden 's avonds omgetoverd tot lokale bioscopen. Ze hebben elk een TV toestel en een DVD speler. En er wordt gefascineerd gekeken naar Chinese soaps (superslecht, maar ze zijn niet meer gewend) of films. Eens de bioscooptijd bezig is hoor je geen enkel Chinees nog roepen of lawaai maken. dan is het eindelijk stil.