Ghana (Accra)

Hier zijn we dan met het eerste verslagje uit Ghana. Alles is vlot verlopen....de vlucht, de douane...alleen bij de bagage werd je geduld op prijs gesteld. Maar het is een mooie gave, en zoal ze zeggen 'In de westerse wereld hebben ze de horloge, hier hebben ze de tijd' en dit zal ik nog enkele keren ondervinden. Abu (boy van Alex) kwam ons (blijkbaar waren we met z'n 2) ophalen aan de luchthavan. Later vernam ik dat Abu de naam was van het aapje van Alladin, hopelijk houden de vergelijkingen hier op

. Wereden langs kleurrijke buurten met houten huisjes, waar Arfikaanse muziek uit immense luidsprekers speelde. Overal zag je wel plastiek zakjes liggen en ander afval. Mensen liepen door het hectische verkeer door en hier en daar zag je in de sloppenwijk wat fakkels branden. Na ongeveer 1 uur kwamen we aan bij Alex. We kregen nog een diner aangeboden. Ondanks het vele eten op het vliegtuig hebben we nog even geproefd van de lokale keuken. Na een lange reisdag was de matras op de grond een heerlijke aanbieding. De volgende dag ging ik met andere vrijwilligers onder begeleiding van Abu de stad verkennen. Na 30' wandelen kwamen we terecht bij het busstation. Enkel het centrum van Accra is geasfalteerd, de rest is zeer zanderig. De busjes a la Kinshasa is een heel avontuur op zich. Als er iemand uit de bus moet ontstaat er een hele stoelendans, en nadien wordt de bus van achter naar voor opnieuw gevuld. Dan nog maar gezwegen van de toestand van de busjes. We zaten achterin, en bij het starten gingen de achterdeuren gewoon open...Na ons blitsbezoek door de marktjes gingen we richting het strand. Dit is blijkbaar voor de toeristen en de Ghanezen de place to be. Supertoeristsch, en (helaas) wordt je geen 5' met rust gelaten...Overal acts door acrobaten die glas eten enz, muzikanten, verkopers, enz....De zee zelf is vrij woelig maar vies. Dan terug met diverse busjes richting Alex. Die avond kwamen er opnieuw 3 vrijwilligers. Morgen (maandag) vertrekt onze bus om 7 uur richting Tamale. En het busstation is 1 u rijden afhankelijk van het verkeer....Het volgende bericht zal vermoedelijk uit Tamale komen.

Groetjes D-vit

Ghana...de aftel is begonnen

De zomervakantie is halfweg. Dat betekent dat ik nog 31 dagen te gaan heb voor het grote avontuur in Ghana. Afgelopen zaterdag was er een vergadering in Nederland betreffende het project waar ik ga werken 'Kidz Active'. Het is een project in een dorpje even buiten Tamale, dat een 3tal jaar geleden is opgestart en waar een 200 tal kinderen naar school komen. Wegens de grote klassen zullen we werken in groepjes en daar moet ik mijn steentje bijdragen. Na de vergadering had ik een vrij goed beeld van wat me te wachten staat. Goed nieuws, deze keer is de 'fufu' niet gemaakt van maniok, maar van yam of zoete aardappel, dus dat zal vermoedelijk al beter meevallen. Ondertussen heb ik mijn visums, maar zal een verlenging moeten aanvragen in Ghana zelf. Heb een heel negatieve ervaring met het laten regelen van visums door visumburo. Maar t voornaamste is dat ik ze heb. Hier en daar koop ik nu wat knutselmatriaal en vele andere spullen aan mee te nemen. Ik hou jullie op de hoogte.

Trotterke

Djuma : ons partnerziekenhuis

Na een avontuurlijke tocht in de 'grote zandbak' zijn we toch goed aangekomen in Djuma, waar het partnerziekenhuis zich bevindt van AZ Damiaan.

Algemene info : De lokale voeding bestond 2 x per dag uit MANIOK, zowel de bladeren als de wortel. De bladeren lijken op spinazie, de wortel, die eerst ontgift wordt door in water te leggen en koken (ook wel fufu of 'boul national' genoemd) tja, daar zwijgen we over. Het lijkt op een soort smaakloze droge purree. We kregen van Mama Alice dagelijk rijst of spaghetti aangeboden. De verse papaya, ananas dagelijks smaakte heerlijk. In het gebouw waar we sliepen, was er dagelijks een 3 tal uur elektriciteit. Douche met een 4 tal waterstraaltjes (dus goed inzepen was niet aangeraden), en een emmer om toilet door te spoelen. Je wordt deze levensttijl snel gewoon. En wetende dat we daar nog luxueus zaten in vergelijking met de dorpsgenoten. Voor ontvangst GSM moesten we een 2 tal km wandelen. Met veel geluk en geduld slaagden we er soms in om sms te zenden.

Het ziekenhuis Hospital Generale de Réference de Djuma: We werden blijkbaar de dag nadien verwacht. We maakten kennis met de medische staf van het ziekenhuis en het programma van de komende week werd overlopen. Het waren vooral veel bijeenkomsten rond hygiëne en afvalverwerking. Dit was ook ons thema voor het bezoek dit jaar. Er werden overal spandoeken opgehangen met verwelkomingsteksten erop. We werden voorgesteld aan het volledig verpleegkundig team, alsook artsen en andere verantwoordelijke. Nadien was het de eerste kennismaking met het ziekenhuis. Het dispensarium dat in de tijd gefinancierd werd door AZ Damiaan wordt ondertussen volop in gebruik genomen. Op weg naar de diensten pediatrie en materniteit wou iedereen ons de hand schudden. De confrontatie werd realiteit met het zien van de afdelingen. Ijzeren bedden die net niet uit elkaar vallen, triestige zalen met hulpeloze mensen. Hetzelfde beeld op de afdeling materniteit, waar ze een verlostafel gebruikten van de jarenstillekes. Op die afdeling gebeurde ook de vaccinatiedag en prenatale consultaties die we later in de week bijgewoond hebben.

Alle specialisaties (chirurgie, interne, operatiezaal,..) waren in erbarmelijke toestand. Ik weet niet waar beginnen om het te detailleren. Hoe is dit nog mogelijk in dit tijdperk. We bezochten ook 2 waterbronnen, waarvan de ene de pomp al heel lang stuk was en (nog steeds) niet werkt,bij deanderepomp (3 km verder) is er onvoldoende debiet om het water naar het ziekenhuis te brengen. De daken van ziekenhuizen waren deels voorzien van dakgoten, waardoor het regenwater niet in de reservoirs terecht kwam. Door artsen zonder vakantie werden alle bureau's van verpleegkundige, en ziekenzalen voorzien van wastafels..voor als er ooit water zal aanwezig zijn!!!!!

Verbanden die gebruikt worden bij operaties, werden nadien opnieuw uitgewassen en gestreken met een strijkijzer met houtskool. De technische dienst..tja die leek meer op een chef-bricoleur. Heel veel motoren, tandwielen en andere prularia die nooit meer van pas komen, maar ze kunnen er geen afscheid van nemen, dus verzamelen is de boodschap.

Ik heb tijdens mijn verblijf aldaar veel respect gekregen voor al degene die er werken voor een mager maandloon ($30 a $50) = als ze alles krijgen. Je moet een groot hart hebben om daar te blijven werken, in zo'n primitieve omstandigheden.

Na een rondleiding kregen we de mogelijkheid om een keizersnede bij te wonen bij een vrouw die hoogzwanger van 50 km ver kwam...per fiets. Om een lang verhaal kort te maken, heeft het kind het niet overleefd, vooral wegens de primitieve middelen aldaar...Doch wel even slikken, en heel confronterend. Blijkbaar is dit de normale gang van zaken, en is dit hier een frequente gebeurtenis. Dat doet je toch even nadenken. Het komt steeds op hetzelfde neer : TE LAAT

Een andere gebeurtenis in Djuma : het bijwonen van een viering. Super ervaring. Een heel muzikale bedoening met een koor onder leiding van percussie, kinderen van het weeshuis die al dansend 'in trance' meedoen met de gezangen. Nadien moesten we vooraan de in de kerk staan en werden we verwelkomd. Heel de kerk deed een bepaald ritueel en applaudiseerden voor ons. Nadien bezochten we het weeshuis waar ze heel goed werk doen. We werden aangeklampd door alle kinderen. Iedereen wou ons vastnemen. Aan elke hand 2 kinderen was geen uitzondering. Hen eens vastnemen en even aandacht schenken maakte hun dag onvergetelijk. Veel kinderen die er verblijven sinds de geboorte daar de moeders overleden zijn bij de geboorte enz...We lieten daar heel wat gerief achter (kledij, kleurboeken, kleuren, balonnen,enz..)

Het was zondag, dus ook hier een dagje niets doen. We gingen samen met de directie een afvaart doen van de Kwilu rivier in een prauw. Een heel mooie ervaring.

De dag nadien kwam het thema afvalverwerking aan bod. Kort samengevat : het afval dat afbreekbaar is wordt onder de grond begraven. Het niet afbreekbaar afval (naalden, plastiek,..) wordt verbrand in een soort verbrandingsoven (zie het als zo'n grote BBQ met schoorsteen bij ons). Er is ook een citerne voorzien voor de placenta's. Op het domein van het ziekenhuis staan er constructies waar een emmer aanhangt waar normaal het afval in moet. Alleen denkt de Afrikaanse cultuur daar anders over.

We mochten ook de consultatie over ondervoeding bijwonen. Deze werd net als de prenatale consultatie al zingend gegeven. Grotendeels doordat de meeste mensen analfabeet zijn, dus informatieve teksten geven heeft geen zin. Kinderen werden gewogen, gemeten en armomtrek werd genomen. Zo kon men in tabellen terugvinden in welke %age ondervoeding ze zaten. De meesten kinderen zaten tussen 65 a 80% ondervoeding.

Het vaccinatieprogramma dat ze gebruiken is zeer goed uitgewerkt en ik heb er een goed oog in dat dit goed wordt opgevolgd.

Bezoek aan centre de Sante in Kimbata : we dachten dat ons ziekenuis al in de middle of nowhere stond, tot we op weg waren naar een centre de sante. Het was een 'weg' door de jungle. Voor 20 km deed onze chauffeur Moise er ongeveer 45' over. Dwars door hoge grassen, weinig of geen pad. Maar we kwamen op de plaats van bestemming. Een bouwvallig huisje met 2 stenen waterkruiken om water op te vangen. Het was ingedeeld in een kleine consultatieruimte en een voorhistorsch labo (centrifuge met de hand, wegens geen elektriciteit) Tijdens het gesprek werd Dr Alain gevraagd om te helpen bij een bevalling. Wij renden mee, zonder enige schorten of handschoenen begeleide Dr Alain de bevalling. Gelukkig overleefde het kind hier wel. Materniteit was een lemen hut met palmbladeren als dakbedekking. Nadien werden we uitgenodigd in de woonst van de vpk die er werken (gelegen achter centre de sante) om de lokale specialiteit te proeven : arachidenoten en ...palmwijn...Je moet het leren drinken.

Eén iemand werd in de bloemetjes gezet. Het was een oudere man die het dorp sensibiliseerde om sneller hulp te gaan zoeken in het centre de sante. Als ze daar niet kunnen geholpen worden, dan worden ze doorverwezen naar het ziekenhuis....Meestal te voet, want een auto hebben ze daar niet.

Een andere attractie was een voetbalmatch tussen het personeel van het ziekenhuis en de leerlingen. Ik had gezorgd voor de leren voetbal waar ze heel blij mee waren. Het hele dorp kwam kijken. De team speelden blootvoets op een patattenveld zonder lijnen. Als de bal tussen het volk rolde dat aan de zijkant van het plein zat te kijken was het 'uit.' Zo zie je nog maar, ze hebben niets maar zijn toch gelukkig.

Ik kan er nog zoveel over vertellen, maar voor degene die het niet meegemaakt hebben is het niet te begrijpen. Ik zal iedereen daar nooit vergeten. Wat ik daar gezien en meegemaakt heb, blijft in mijn geheugen gegrift.

Djuma : mijn eerste kennismaking met Afrika

Mboté,

Verhaal 1 : KINSHASA - DJUMA

Met delegaties van 4 ziekenhuizen (Oostende, Sint-Niklaas, Deinze en Roeslare) gingen we richting Congo in het kader van 'ziekenhuis vr ziekenhuis' van MEMISA.

Nadat we al bij al vrij vlot vertrokken waren in Zaventem, kwamen we aan in Congo. Even buiten de luchthaven, werden we onmiddellijk geconfronteerd met de toestand van Kinshasa. De wegen waren deels geasfalteerd, deels zanderig vol kuilen. Het was donker en zagen bijna niets maar we roken wel de 'lokale geur'. Een mix van uitlaatgassen en een stort. Overalbranden petroleumlampen, en zie je mensen slenteren in de sloppenwijken. We vonden het verkeer al vrij choatisch, maar bleek dat er nog maar 1/3 van het normale verkeer nu rondtuft

De dag nadien kregen we de eerste indruk van hoe hectsich en slordig de miljoenenstad erbij lag. Na een plechtige kennismaking met Memisa in Kinshasa zochten we de buitenwijken op van de hoofdstad. De eerste echte confrontatie met de autosnelweg, dat één grote botsautokraam op de kermis lijkt. We bezochten aan de Kongo rivier een lokale markt, die meer weg had van een vluchtelingenkamp met tentjes gemaakt uit plastiek en die plaatsvond op een stedelijke stortplaats. De geur was er onbeschrijfelijk. Op de terugweg stopten we op 'le petit paradis' bij mama Lopes, waar ieder zijn eigen gedacht over had. Het was een idyllisch plekje gelegen aan de Kongostroom, sterk in contrast met 10 km verder.

We namen afscheid van enkelen van de groep en reden richting Kikwit, wat ongeveer 520 km op geasfalteerde weg van Kinshasa ligt. Ondanks de asfalt was het nog een 7 tal uren rijden. Halverwege kwamen we een boer tegen met koeien die op weg was naar de markt in Kinshasa. Van de 15 overladen trucks met 'rommel' en bovenop mensen en geiten, die we voorbij stakenreden er slechts een 2tal. De rest stond stil op de baan en op wacht voor wisselstukken. Ogen te kort, het is niet beschrijfbaar. Op weg naar Kikwit bezochten we ook 2 ziekenhuizen waar Memisa ondersteuning biedt. Eind goed, al goed en veilig aangekomen in Kikwit. In Kikwit namen we afscheid van een de delegatie van Roeselare die richting Pay Kongila trok.

Na 1u asfalt verliepen de volgende uren in één grote zandbak = FUN². Na een 4 tal uren 'shaken' kwamen we aan de Kwilou rivier die we per boot overstaken. Aan de andere kant ligt onze 'place to be' DJUMA

Africa..here I come

Hellokes,

Mijn bezoek aan het zwarte continent Afrika is nog eerder dan gepland...Via het ziekenhuis heb ik de kans gekregen om 2 weken te gaan werken in Congo (Memisaproject). En ik spreek dan van de laatste 2 weken van mei...jaja, volgende maand...

Dan ga ik de zomer hier doorbrengen, en 2 september vertrek ik richting Ghana waar ik 7 weken vrijwilligerswerk ga doen in de buurt van Tamale (helpen in school Kidz Active). Na mijn 7 weken verblijf aldaar zeg ik Ghana vaarwel en vlieg ik naar Zuid-Afrika, waar mijn 7 weken durende reis start. Capetown to Kenya (overland per truck)...Back to basic and a lot of adventure in het najaar. Zie hier mijn reisroute..

Groetjes trotterke

project Ghana

Hallo,

Na mijn schitterende reis door Vietnam en Cambodja, krijgt mijn volgend project een beetje vorm

Wordt vervolgd...

groetjes trotterke

Phnom Penh

Afgelopen nacht rond 1.00 aangekomen in Phnom Penh. Het guesthouse en tuktuk was geregeld door ons vorig verblijf in Siem Reap, want 's nachts nog in een grootstad slaping zoeken is minder. We werden per tuktuk naar onze slaapplaats gebracht. Het was gelegen in een klein smal straatje ergens in een achterbuurt. We kwamen binnen en moesten over planken lopen want de boel stond onder water. Inchecken moest pas de dag nadien, want...er was niemand aanwezig. Waar waren wij terechtgekomen??? De kamer was muf, geen warme douche...nu dat bleek later een leuke gift te zijn.De volgende ochtend aten we ons ontbijt op het terras, het is een soort drijvend guesthouse, alhoewel nu soms eerder aan het zinken is. Als je overde planken vloer loopt, komt het water naar boven...maar alles heeft zijn charmes.Een groot houten terras met pooltafel, hangmatten en loopbrug naar 2 kleine hutjes met rieten tafel en stoelen...

De tuktuk stonbd klaar om ons naar de herdenkingplaats van Killing Fields te brengen. Het is tegenwoordig meer een bedevaardsoord geworden. Er werd eind jaren 80 een herdenkingstoren gebouwd waar duizenden schedels, kledij en tal van beenderen verspreid liggen over 17 verdiepen. Verder op het domein bevinden zich de massagraven waar oa 440 schedels werden teruggevonden, of lichamen zonder hoofd enz. Heel wrede praktijken werden er toegepast tijdens het regime van P.Pot en de Rode Khmer. Tot het barbaarse toe, en te gruwelijk om hier te noteren. En dat allemaal omdat ze een andere mening hadden dan hun???

Nadien naar de gevangenis S21 geweest. Het was een oud schoolgebouw dat ze gebruikten om wede mensen gevangen te nemen in afwachting van hun executie. Ook hier werd er gefolterd dat het geen naam heeft...

Na al de miserie terug naar de guesthouse en de middag relax doorgebracht in een hangmat met een boek. Want dit is ook vakantie, en met uitkijk op de vervuilde Mekong. Dit brengt natuurlijk de nodig ongedierte met zich mee, en tijdens onze laatste avondmaal zagen we dan ook enkele keren een rat lopen of muis. Tja dat neem je erbij he.

Zo, thuisblijvers dit was het dan . Een zeer geslaagde reis. We hebben heel wat mooie dingen gezien en we zijn blij dat we de kans hebben om deze dingen te beleven en in ons op te nemen. Morgen op de terugweg zitten we enkele uren vast in Kuala Lumpur, dus misschien daar nog een citytrip meedoen.

Groetjes David en Inge

Angkor Wat

We sliepen in Garden Village GH, een zeer goede en goedkope keuze. Zeer vriendelijk en een beetje westerse mentaliteit. Deze morgen besloten om een 3 daagse pas te nemen omhet prachtige tempelcomplex in Siem Reap te bewonderen. We huurden ook voor 3 dagen een tuk tuk, want fietsen bij zo'n zwoelweer is al zweten en afzien, laat staan al dat klim-klauterwerk op en af de tempels. De eerste indruk is onbeschrijfelijk mooi.Zeer fotogeniek. Best dat we tegenwoordig geen fotokes meer nemen met rolletjes of we gingen geruineerd zijn. Dit wordt sowieso de nummer 1van onze reis. Morgen komt onze chauffeur ons om 4.00 am halen voor de sunrise in Angkor Wat.

Vroeg uit de veren, maar de sunrise bij Angkor Wat (de bekendste tempel) viel wat tegen. Hij stond deels in stellingen en bedekt met groene doeken, waardoor het unieke een stuk wegviel. Toch blijft het een zeer impressionant bouwwerk. We zagen er wel vrij veel agressieve apen. We reden van tempel tot tempel me tonze tuk tuk, en genoten van het zicht en comfort.Chapeau voor degene die de hele site per fiets bezoeken bij dit weer. Angkor Thom en de ruines met immense wortels van oude bomen blijven die langs en in de gebouwen lopen blijven me het meest bij. Sommige wortels moeten gewoongestut worden, alsook de gebouwen.

Tijdens het bezoek verliep alles rustig, maar bij elke stop of vertrek komen kinderen hun verkoopwaren aanbieden. Ze blijven zeer aanhankelijk en als je er niet op ingaat gaan ze soms kwaad weg. Kinderen lopen hier op verschillende tijdstippen van de dag school. Sommigen van 7 - 11, andere van 13 tot 16u. De overige uren brengen ze door in hun winkeltje.

Dag 3 was een tempel 16 km ver in het park. De rit hier naartoe was zeer groen. We reden langs kleine dorpjes met school enz... Door de lemige grond dringt het water niet in de grond waardoor er immense plassen onstaan. De meeste houten huizen met daken gemaakt van palmbladerenzijn hier dan niet voor niets op palen gebouwd. Deze site liet veel indruk op ons na, en we waren blij dat we 3 dagen op het gemak deze site mochten bezoeken.

Vanavond nachtbus naar Phnom Phen. Morgen nog even het museum van 'Killing Fields'bezoeken en het zit er dan op .

Eengrote ervaring rijker