week 3 (wel 2e week werkzaam op school)

Tja, de eerste officiele lesdag kon je lezen in mijn vorig verslagje. Dus dinsdag volle moed naar school. Ik was net begonnen met zat bijles te geven aan de kleuters (kleuren volgens code) toen er een 11 jarige jongen bij me kwam zitten.. Toen ik hem vroeg waarom hij niet in klas zat, zij hij me heel gewoon dat ze geen leerkracht hadden. Ze hadden dus dit jaar het lokaal waar de vrijwilligers normaal bijles geven, gebruikt als klas wegens toename van leerlingen. Maar..hadden dus natuurlijk niet gedac ht aan een leerkracht. Dit een week nadat de school bezig is. 'This Is Africa' Dus dan maar voorde klas gaan staan en wat wiskunde gegeven. Even wat gepolsd wat ze konden, want ten rade gaan bij collega, tja dan krijg je het antwoord 'Sorry, ik heb nog nooit les gegeven in Primary 5'. Ik begon met hoofdrekenen, en zag dathet op een zeer laag peil stond. Ze tellen nog steeds op hun vingers ofzetten streepjes op het bord om te tellen. Dan opnieuw groepjes gemaakt en wat oefenblaadjes die ik snel had gemaakt uitgedeeld. Andere konden oefenen op het bord waar oefeningen op geschreven waren door mezelf.

Tijdens de break kwam de directrice (Habiba) me groeten en zeggen dat ze deze week op zoektocht ging naar een leerkracht. Dus, dat beloofd. Verder vroeg ze wat info over diabetes, waar ze aan lijdt, en ze weet dat ik verpleegkundige ben.Verder heb ik het met haar gehad over het sponsorgeld dat ik van Bram heb gekregen om te investeren in de school. Ze was me (dus Bram) heel dankbaar.

Na de break even gevraagd of ze breuken kennen....het donderde in Keulen voor hen. Oke, dan maar hun Engels getest. Het probleem is dat ze van jongsaf het alfabet leren opzeggen, wat goed is, naar vraag niet wat na de P komt, want dan moeten ze totaal opnieuw beginnen opzeggen. Een andere voorbeeld, als ik CAT op bord schrijf en vraag water staat, lezen ze 'CEE EI TEE'...Maar het woord 'CAT kunnen ze niet lezen. Ze leren geen verband tussen schrijf en spreektaal.Het wordt hen ook niet fonetisch aangeleerd. Maar toon hen een kat en ze zeggen CAT...Dus ook hier nog heel wat werk aan de winkel.

Verder kijk ik elke dag dat er wind is om de kites die ik van Lien heb gekregen te overhandigen en hen te leren vliegeren.

's Middags kreeg ik te horen dat ik woensdag niet moest gaan werken, want het was de verjaardag van de president die Ghana onafhankelijk heeft gemaakt. Dacht eens te kunnen uitslapen, maar dat lukt me echt niet meer. Dan maar in de ochtend naar stad gefietst en een busticket gekocht naar Cape Coast waar ik de laatste dagen van mijn verblijf in Ghana zal doorbrengen.

Het komende weekend gaan we met z'n 11 naar N.P. Mole (grootste wildllife park in Ghana). We vertrekken vrijdagochtend om 5u..Tja, je moet er iets voor over hebben he. Dat wil dus ook zeggen dat we dan ook niet gaan werken, maar dat kan je als vrijwilliger permitteren. Ze zijn fier dat je hun land wil ontdekken. Normaal kunnen we morgenmiddag de tickets al kopen als ze niet moeilijk doen. Als ze echt niet willen, dan moeten we er vrijdagmorgen om 4 uur (ten laatste)zijn. We nemen de bus zondagmorgen die (normaal) rond 5 uur vertrekt. En als alles goed gaat doen we er 4 uur over....Soms 6

Deze middag wat verhalen uitgewisseld met de andere groep die naar de oostkant van Ghana hadden gereisd. Vooral hun weg naar daar was een heel avontuur. Als je hen hoorde vertellen....een geit die van dak valt, bus die niet meer rijdt en iedereen die de bus vooruit duwt enz....

Dus dat wil zeggen...morgen laatste dag school. 's Middags hopelijk tickets kunnen bemachtigen, nadien gaan zwemmen met de nieuwe vrijwilligers, en nadien uit gaan eten met de nieuwe vrijwilligers. Is hier traditie he...Zal eens blij zijn dat ik geen ei moet eten, want hier in mijn gastgezin krijg ik elke dag ei...Yes, I know...mijn cholesterol. Ga toch eens vriendelijk vragen dat ze het ei weglaten en evt vervangen door wat kip. De kans zit er dan dik in dat ik elke dag kip krijg....maar ja...is niet meer zolang, want in de compounds zal het altijd fufu, kenkey enz zijn.

Ondertussen hier wat mensen gelukkig gemaakt met oude T-shirts die ik meehad, en 's avonds speel ik met Inusah en Woumpini UNO. Ze komen me elke dag vragen 'playing cards?' Toch even de lakens van hier vandaag ook gewassen, want voel 's nachts wat kriebelen over mijn hele lichaam...ondanks klamboe...Hopelijk heb ik straks minder last

Dus, tzal tot na het weekend zijn met vermoedelijk heel wat avontuurlijke verhalen. Ciao

weekendje weg

Dacht ik eens uit te kunnen slapen...maar neen hoor om 7 u werden we verwacht aan het kantoor voor ons eerste weekendje weg. Ons geplande uitstap naar het nhoorden kon op het laatste niet doorgaan wegens de daken van guesthouse die weggewaaid waren. Dus werd vrijdag maar besloten dat we naar het 'zuiden' gingen. Onze eerste stop na enkele uren op de stoffige, en hobbelige wegen was een klooster. Zoals in alle (armere) landen, is het contrast hier zeer groot met de buitenwereld. Toch wel enige vorm van luxe. Nadien werd de rit verder gezet en de wegen waren deels geasfalteerd en dan opeens weer okerkleurige wegen waar we al slalommend de putten ontweken. We lunchten in Techimannabij Baobeng - Fiema Monkey Sanctuary. Nadien bezochten we het bos en opeens kwamen ze van alle kanten naar ons toe gelopen, slingerend van boom naar boom. Op het einde van onze ronde zagen we de andere soort die vooral in de bomen bleef door ze vooral bladeren eten. De andere soort komt s morgens naar het dorp bij de mensen om te eten. 's Avonds sliepen we in een domein van 'hand in hand'. Het is een project dat opgestart is door een Nedereldse arts, en is een gemeenschap voor geestelijk gehandicapte, verlaten jongeren uit heel Ghana. Het was een superproject. De kamers waren net de hutjes van de compound maar dan in steen en wat meer luxe. Een buitendouche met een kraan. Mijn eerste douche met een kraan...zaaaaaalig. 's A vonds met een biertje in de hand genoten we van een prachtige sterrenhemel. Zondagmorgen opnieuw 'on the road' richting Tamale, maar eerst nog enkele stops maken. De eerste was een domein met prachtige rotsformaties. Helaas moesten we eerst wat mieren van ons afslaan die overal op ons lichaam zaten.. Tijdens de eerste uitleg waren we meer bezig met die rotinsecten ipv te luisteren...Maar de tocht werd beloond met prachtige vieuws. Zeer groene omgeving met ontelbaar veel vleermuizen....Zoveel heb ik er nog nooit gezien. Halfweg was het de ideale plaats om tijd te nemen voor jezelf en te genieten vanop een rotsblok boven de boomtoppen waar je een immens mooi zicht had. Toch even de tijd genomen om van dat zicht te genieten en wat tot jezelf te komen...Ik zou er uren kunnen genieten. Helaas komen aan alle mooie dingen een einde, dus ook hier. Onze volgende stop (laatste) waren de watervallen in Kintampo...Niet de toeristische, maar wel zeer afgelegen watervallen (Fuller Falls). Het was een waterval die uit diverse hoogtes bestond (zoals rijstvelden) zodat je stroomopwaarts de waterval kon beklimmen. Het eerst deel was net een zwembad en dan begon het klimwerk. Tot we opeens onder de waterval stonden en erachter. Zalig gevoel...Wat leuke, originele foto's laten nemen en nog wat liggen 'zonnen' in de stroomversnelling. het weekends werd afgesloten met een etentje bij Sparkles.

Deze morgen 'back in reality'. Bij het wakker worden was het aan het regenen en even dacht ik om niet te gaan werken. Ik vernam van Sylvester dat het niet regende in Malshegu (waar schooltje is) dus dat ik gerust mag komen. Bij aankomst bleek de juffrouw waar ik bij ging staan afwezig te zijn. Ze was nog 'aan het reizen' en was nog niet terug. Daar sta je dan voor een klas met een 36 tal kinderen rond de 4 a 5 jr die met moeite Engels praten...Van improvisatie gesproken...Ik wou lesgeven maar het leerboek zat achter slot indekast. De kinderen kwamen met geld voor het eten, wist ik wat ik hiermee moest doen. Dan maar naar andere kleuterjuf gezonden. Proberen met schrijfwijze van letters maar dat verveeldeal vrij snel. Dan maarde klas onderverdeeld in groepjes, banken tegen elkaar gezet, kleurpotloden en tekeningen bovengehaald en let's play...Het blijft 1 bende 'wilde kinderen' die niet kunnen stilzitten..Ben benieuwd naar morgen...

1e week school

Gisteren mijn spullen die ik mee had voor school daar afgezet. Ik werd opgehaald met brommer door Sylvester. Eerst moesten we nog andere projecten passeren..We reden langs kleine zandweggetjes, afgelegen van de hoofdbaan. Hier leven ze enkel in compounds (de gekende lemen ronde hutjes met rieten dakjes)waar ze met een hele familie (kan gerust 12 man zijn) samenwonen. Je komt zo echt op plaatsen waar je als toerist nooit komt. Na 30' goed aangekomen in school. De kinderen hangen echt aan je lijf. Je wordt aangesproken als 'salamanga' = blanke. Ze kunnen maar niet over van de huidskleur en haar op de armen enz.. Je wordt volledig gekneed alsof je van rubber bent. Vandaag was er een meeting met de ouders van de kinderen. Het reglement werd uitgelegd. De ouders moeten 2,5 cedi betalen/maand (iets meer dan een euro) daarvoor krijgen ze onderwijs en eten op school. Indien ze het bedrag enkele maanden niet betalen mogen de kids niet meer komen. Voor sommigen is dit echt veel geld...hangt gewoon af van hoe je je geld budgeteert. Als je weet dat je een telefoonkaart hebt voor 1 cedi..tja dan zou bij ons de keuze snel gemaakt zijn. Alleen hier stellen ze hun prioriteit aan andere dingen.

De meeting duurde enkele uren, de nieuwe leerlingen werden 'formeel' met een document ingeschreven. Bleek bij het afdrukken dat de inkt op was en ze hadden geen voorradig enz enz...

Sommige kinderen mochten ook niet overgaan naar het volgende jaar. Hier worden ze niet onderverdeeld via leeftijd maar omwille van cognitie. Je kan hier gerust van het eerste naar het derde gaan.

Ondertussen was het weer middag,met z'n allen eten in het kantoor en dan richting gastgezin. Ik zat wat buiten bij Amina en ik ging Woupine Engelse les gevenm want zijn Engels is voor 11 jarige echt slecht.

Je moet weten, dat de mensen hier zelden naar de winkel gaan..Iedereen komt hier in en uit gelopen met tal van waar op een grote schotel op hun hoofd. De ene komt met zalfjes en batterijen, de andere met rijst, en TZ (uitspreken teezet) enz..Dit zijn meestal jonge meisjes die dit doen. Natuurlijk als ze zien dat een blanke Engelse les geeft, ja, dat smaakt naar meer...Dus opeens zat ik daar Engels te geven aan 8 kinderen, ook uit de buurt. Ze brachhten zelfs hun schoolboeken mee en hun huiswerk.. Weer een unieke ervaring.

Deze morgen toch met de taxi (die er wel stond) naar school geweest. Ik werd vriendelijk onthaald door de leraars en kids.

Ronds 8u30, hetzelfde tafereel. Staan ze met 2 naast elkaar in een lange rij met armlengte tussen. De ene zijn hand op de andere zijn schouder..Na het bidden en het zingen van het volkslied zijn er 3 jongeren die 2 trommels en een bastrom boven halen. Op de tonen vam een Afrikaans ritme marcheren elke groep naar hun klas..Te beginnen met de allerkleinsten.. Super om te zien.

Ik besloot om de eerste 2 weken te helpem in de 'kindergarden2', is voorbereidend jaar op primary 1. Die kids kunnen tellen tot 50 en het alfabet. Alleen stel ik me de vraag dat ze ook snappen wat ze zeggen. Eerst gaf ik uitleg over links en rechts en deed hier spelenderwijs wat oefeningen rond. Victoria, de lerares vertaalde het soms in Daghbani. Maar grotendeels gaan de lessen door in het Engels. Daarna oefende we enkele basiskleuren. Tot we nadien met enkelen TWISTER gespeeld hebben.

Dan kwam de break (normaal 30'), maar daar de primary klassen nog geen les hadden omdat de lokalen nog steeds niet goed onderverdeeld waren, bleven de kinderen maar spelen...Bij ons, als de school begint dan is alles in paraatheid gebracht, meestal de laatste dagen van de vakantie. Maar hier doen ze niets in de vakantiie en beginnen ze pas aan alles als het schooljaar begint. Het is eigenlijk wel jammer. Want ik sta hier zo kort en dat je dan tijd verliest. Ik werd ook uitgenodigd op het huwelijk van Victoria op 12 november, maar ben dan helaas al weg. Ze vond het heel jammer dat ik er niet bij kon zijn. Nadien zat ik wat te praten met hen over de verschillen enz..en opeens werd me de vraag gesteld dat ik hun Nederlands wou leren..En ja opeens zat ik daar 4 leraars Nederlands te leren. IK was verbaasd van hoe snel ze ermee weg waren..

Donderdag heel de middag met de vrijwilligers op het kantoor gezeten, want elke donderdag maken de vrijwilligers samen eten klaar en eten 's avonds samen.Als er nieuwe vrijwilligers zijn gaan we uit eten. We kozen voor kebab met heel veel verse sla, tomaten, komkommers...Iedereen deed wel iets en het smaakte ons enorm om eens iets anders te eten..Rond 20u het kantoor verlaten en naar huis gefietst...Zo, morgen nog een dagje en dan zaterdagmorgen richting Burkina Faso (grensstreek) tot zondagavond...Heb er volledig zin in...

Tot later

De eerste schooldag op Kidz Active school

Gisteren had ik nog de luxe van een extra dagje vrij...Ik was benieuwd naar de eerste werkdag van de anderen.. We zaten in het kantoor wat te praten en hoorden dat spelende kinderen in de buurt nogal bont aan het maken waren en tamelijk luid. Er komen traantjes bij terecht en opeens zie je hoe de vader met een houten plaat de kinderen er van langs geefft....Was effe slikken. In de ochtend (net voor de snikhete zon opkomt) naar het centrum gefietst om wat dingen te kopen..Ik woon helaas in een dal, dus welke weg ik ook neem, ik moet steeds bergop en dat met een fiets zonder versnellingen onder de hete zon..er zijn dingen die minder vermoeiend zijn. Onderweg een zakje water gekocht, want zo verdelen ze hier drinkbaar water. Plastiek zakjes met 500 ml water, je scheurt er een hoekje af met de tanden en drinken maar..En nadien op Ghanese manier op de weg gooien.. Voor de nodige vitamientjes dan een ananas gekocht (nog geen euro) waar ze hem schillen voor jou, want die voorverpakte zijn niet echt betrouwbaar...Hoe lang zouden ze er nog niet liggen???? Op de middag een kraampje gevonden die toast maakt met een roerei, wat heerlijk smaakt. Het is wel ei, maar toch eens iets anders dan een gekookt ei...Gisterenavond wat spelenderwijs spelletjes gespeeld met Woupini..Proberen UNO te spelen op kleur en getal zonder de 'pestkaarten'.

En dan deze morgen : de grote dag...vroeg opstaan, want ik moest om 7 u vertekken per fiets richting kantoor waar de taxi me ging komen ophalen om 7u30...Van 's morgens vroeg direct aan de conditie werken en de berg op pfffff... gelukkig ging het nadien bergaf.

Zoals(eigenlijk wel) verwacht was er geen taxi, ook niet om 7u50. Dan proberen te bellen,maar ikhad geen bereik (blijkbaar problemen met netwerk hier). Dan maar man op de straat aangesproken (die met een ander operator belt) om te vragen dat ik zijn GSM mocht gebruiken. Geen probleem, alleen hoorde ik bij het bellen dat zijn krediet op was... Bijna 8u, al van de eerste dag te laat (dacht ik)....Dan maar een shared taxi genomen, die fameus aan mij verdient heeft, als ik het later hoorde. Gelukkig was de instroom van de kids nog groot toen ik toekwam.. Ik werd aan alle leerkrachten voorgesteld, waar ik de namen al lang terug van vergeten ben. Nadat de bel ging (koeiebel) gingen alle leerlingen in een (normaal) oranje uniform in rijen staan. Het ene uniform was al meer afgewassen dan de andere, maar het zag er allemaal kleurrijk uit. Ze begonnen allemaal te bidden, en nadien zongen ze het volkslied. De school begint hier om 8u30. Stel je er niet teveel van voor. De leerlingen gingen even kennismaken met hun klas en dat was het voor vandaag.. Ze speelden op het terrein (pattattenveld), deden salto's, stonden op de banken in de klas. Dan maar leren bal opgepompt en een voetbalmatch georganiseerd. Uit alle hoeken kwamen de jongens toestromen, van 1e tot 6e leerjaar. De groep in 2 delen was moeilijk, dus maakte ik groepen door ze naar een goal te sturen, anders waren ze nu nog steeds bezig net groepen te maken. Zoals het moet in een echte match, tossen wie mag beginnen. Eens de aftrap gegeven was warenwe vetrokken onder de snikhete zon. Na een tijdje leek het meer op een rugbymatch dan een voetbalmatch. Man, hoe ruw ze hier met elkaar omgaan....na 15' had er iemand bij het koppen tegen iemand aangebotst en zo op zijn lip gebeten.. Probereen de match stil te leggen, daar dit niet ging dan maar mijn taak als scheidsrechter opgegeven en de taak vanEHBO op mij genomen. Toch even het incident gemeldt aan een verantwoordelijke die samen met de leerkrachten zat te eten onder de mangoboom., Maar die trekken zich er weinigvan aan...Gelukkig stopte het met bloeden, maar hij hield er een fameuze dikke lip aan over..Nadien een beetje gespeeld met de kids die aan mijn handen en benen hangen. Het waren vooral kids van de kindergarden, en die vreemd keken naar mijn kleur, en voelden of ik wel echt was...Later werd ik aangesproken als 'massa' blikt dat dit leraar betekent. En om 11u was mijn eerste schoodag voorbij. De schooltijden zijn van 8u30 tot 10u, dan 30' speeltijd en dan nog een halfuurtje en tzit er op...Deze middag mijn stofje die ik gisteren gekocht heb, afgeleverd om een broek te latenmaken, en volgende week mag ik er om (nog geen 2 euro) Ondertussen is mijn familie hier voor de 5e keer gaan bidden (5 am - 13u - 15u - 18u en 19u)...Liever zij dan ik. Vanavond lekkere yam gegeten met een gekookt ei en een tomatensausje met een gezouten vis in verwerkt...

Wordt vervolgd

Tamale

Ondertussen ben ik toch al enkele dagen in mijn gastgezin en begin ik zo een beetje zicht te krijgen op de familie. Als ik het goed heb, leven hier 2 families met elk 3 kinderen. Uit het ene gezin ligt de man elke dag te bed(nog niet gezien) is halfzijdig verlamd. Uit dit gezin zij er 3 kinderen (Abbrahim Woupini, Inusah en Nourrhedin). Het is vooral Inusah die het best Engels praat en mij overal de weg wijst. We hebben ook telefoonnummers uitgewisseld, je weet maar nooit. Aan de kleine Woupini geef ik hier wat les rond alfabet en wiskunde. Echte basiskennis. De moeder commandeert vooral, en de kinderen moeten de was doen, de afwas terwijl zij languit ligt te luisteren naar muziek op haar gsm. De andere vrouw kookt voor mij, haar man zit heel de dag voor het huis en doet verder niets. Van haar heb ik ook al enkele kinderen ontmoet. Ik heb in Daghbali (de lokale taal) de naam Srlo gekregen, wat wil zeggen 'de geduldige'. Dus vanaf heden noemen ze me Srlo.

Gisterenmiddag met z'n 9 naar het zwembad geweest. We hadden volgens de 'anciens' geluk dat het water redelijk helder was, want normaal is het bruin...Op de terugtocht zaten we in een fikse regenbui en mochten we met z'n allen schuilen bij een familie en kregen we thee aangeboden. Nadien hebben we wat rijst met bonen en groentjes langs de wed gekocht (30 eurocent!!!!!)

En dan ja...gaan stappen. Man, ben ik blij dat ik hier geen vrouw ben...Alle mannen hangen rond de vrouwen en dansten tegen hen aan. Gelukkig was Bash mee om ze regelmatig weg te halen, want ook op die manier beroven ze je. De eerste plaats was op een dakterras. Er kwam een plots einde aan het feest, wan de DJ was ziek. Dan werden we door Bash met de taxi naar een andere discotheek gebracht, waar gelukkig wel airco was. Rond 1u30 hielden we het voor bekeken en bracht Bash ons veilig en wel terug thuis.

Deze middag met z'n allen gaan lunchen en voor de rest wat tijd doorgebrachtbij mijn gastgezin. Ondertussen heeft er iemand zich aangeboden die mijn kamer wil poetsen en mijn was wil doen. Volgens de vorige bewoner is ze echt te vertrouwen. Ze komt ook enkel als je aanwezig bent (anders kan ze ook de kamer niet in).

Morgen ga ik normaal gezien met Sylvester naar de school, want die begint overmorgen en die moet nog volledig in orde gebracht worden, en gaan we mijn spullen gaan presenteren. Maar we zullen zien..

Klaar voor een nieuwe uitdaging....

Het leven zoals het is ...in Tamale

Ondertussen gisterenochtend met een big smile genoten van een djembee workshop..Na de sessie even vrij zitten spelen met Bash en de lesgevers. Ik vermoed wel dat ik nog lessen hier ga volgen voor djembee. De dames daarentegen die keizen dan eerder voor lessen Afrikaanse dans (tja met de Zumba kan het ook anders). Misschien kunnen we wel een goeie deal maken qua prijs voor ons allen. Voor de rest was het gisteren zoals (alle vorige dagen) zeer relax en chill. Boekje lezen, internetten, kaarten enz...Gisterenavond was onze laatste avond in het guesthouse en werden we getrakteerd op een heerlijk etentje in een restaurant door Marieke. Samen met nog andere vrijwilligers. Normaal gingen we deze morgen het guesthouse vaarwel zeggen en naar ons gastgezin gaan, maar ja....This Is Africa with a lot of time. Dan maar beslist om met enkele te voet naar de stad te gaan en de lokale oude markt op te zoeken. Deze bestaat uit kleine houten barakjes die textiel, gedroogde vis, zeer kleurrijke groenten verkopen. Maar de meeste indruk werd weer gewekt door de 'lokale' slagerij. Er lag een gestroopte geit zonder kop en die werd met een machete volledig bewerkt. Daarnaast lagen dan alle ingewanden. Alleen van de geur al zou je bijna kotsen. Ondertussen gingen we verder zigzaggend in de kleine steegjes en genoten we van de drukte die er heerste, maar de reuk moet je erbij nemen. Op de terugweg gingen we binnen in een supermarkt en kochten we een pot Nutella. Ik denk dat die hier goed van pas zal komen kom de eentonige voeding eens te doorbreken..Dit was een tip van vorige vrijwilligers, dus ik ben heus niet de enige. Rond de middag kwamen we samen in het kantoor en namen we samen een lnch. Dit is net zo leuk dat elke vrijwilliger hier 's middags komt eten en nadien wat praten, relaxen, enz...Want het is toch met die mensen dat je de meeste tijd zal doorbrengen. Ondertussen zijn de 3 volgende weekends ook al geboekt met uitstappen naar oa Bolgatanga (grens met Burkina Faso), Kintampo en Mole N.P.

Na de middag was het dan zo ver..met de taxi waar de fiets achterin werd gelegd reden we naar mijn homestay voor de eerste 3 weken. Het is een gebouw die bij ons onbewoonbaar zou verklaard worden...Schimmels op de muren, verf die afbladert van de muur, kapotte ruiten....Is zowat te vergelijken met een kraakpand. Maar ..ik mag niet klagen, ik heb een eigen woonkamer, slaapkamer met douche (waterton en beker) en dit is vrij luxueus..Dus ik tref het wel. Ze wonen hier ongeveer met 9 mensen van diverse generaties. Koken doen ze op houtskool. De 'beruchte' WC heb ik nog niet getest, maar als zelfs Bash zegt dat ik beter het toilet van het kantoor kan gebruiken, dan moet het al erg zijn. Maar ...we zijn in Ghana he.

Ondertussen al met enkele familieleden kennis gemaakt. De namen, tja dat zal een tijdje duren denk ik.. Het is een moslifamlie, dus terwijl ik nog heerlijk lig te slapen, zijn zij al aan het bidden in de moskeej...Denk nu niet van die extremisten. Ondertussen heb ik er mijn eerste maaltijd opzitten..een overvol bord rijst en een gekookt ei. Geleidelijk aan wordt mijn voeding aangepast zodat ik na een tijdje met hun eten kan mee eten. Ik mag niet bij de familie zitten om te eten, maar krijg mijn eten in de woonkamer. Het ontbijt is zeer pover...een stuk brood en een thermos heet water om thee te maken : that's it...Dus mijn pot choco kwam al goed van pas.

Plannen morgen : met de vrijwilligers gaan we zwemmen, en 's avonds komt Bash ons ophalen met de taxi en gaan we een stapje in de wereld zetten en zet hij ons veilig en wel terug thuis af...

Tot later friends

"De Ronde van Tamale"

Deze morgen gingen we onze fietsen ophalen bij Hassan. Bleek dat deze familie ook mijn gastgezin is voor de eerste 3 weken. Ik heb mijn eigen kamer met douche (waterton met beker) en woonkamer, wat allemaal heel luxueus klinkt. Van Joel (die daar eerder sliep) vernam ik verhalen met geuren en kleuren over het toiletgebruik daar..Gewoon een opening die bijna volledig vol is en waar de maden in de faeces rondkruipen...Dat beloofd . Ik kreeg allemaal herkenningspunten om aan te tonen hoe ik moest rijden naar mijn gastgezin. De stad is totaal niet onderverdeeld in wijken, laat staan dat de straten namen hebben. Dus het is echt van 'aan dat reclamebord naar links, en dan aan de saka saka kerk naar rechts enz...Maar eigenlijk klinkt het moeilijker dan het eigenlijk is.Het rare is dat je je inderdaad zo begint te orienteren, zovan aan die reclamepaneelnaar rechts, aan de mangoboom links enz...Nadien reden we richting het sportstadion. Dit werd enkele jaren geleden (door hoe kan het ook anders) Chinezen gebouwd. Het is een immens luxueus gebouw, waarvan het grasveld 2 x per dag wordt besproeid, er zijn VIP lounge, en er zijn veel plannen, maar die tot op heden nog niet afgewerkt zijn. Een kaartje vooreen internationale match kost hier c5 (ong 2,5 euro). Er zijn een 20.000 plaatsen in de tribune. Super decadent als je weet dat je 10' verder fietsen bouwvallige houten huisjes ziet...Maar ja, c'est la vie zeker. We bezochten nog enkele projecten en gastgezinnen van andere vrijwilligers. 's Middags brachten we een bezoek aan mijn project 'KIdz Active' gelegen in een buitenwijk van Tamale. In dit dorpje leven de mensen vooral in een compound..En..heb ik ook kennis gemaakt bij de compound waar ik de laatste 3 weken zal verblijven. Het is bij de familie van Sylvester (medewerker van Vrijwillig Wereldwijd en Kidz Active. het is ook gelegen naast de school waar ik ga werken. Waar mijn taak in de school juist uit bestaatkan ik pas volgende week vertellen. Het zou gaan van bijles geven, tot computerles...Zelf initiatief is de grootste troeff. We kregen verder wat uitleg over hoe een compound tot stand komt en over de toestemming van de dorpsoverste die je eerst nodig hebt. Ondertussen werden er heel wat foto's genomen van de kids die er rondliepen en met smaak fufu eten. Terwijl we uitleg kregen zagen we enkele dames van de familie de yam klaarmaken, waar later de fufu wordt van gemaakt. Wat is fufu? Fufu wordt gemaakt van (hier toch) yam, een soort aardappel. Het wordt gestampt(wat vrij zwaar werk is)en met wat water erbij krijg je een soort deegbal, te vergelijken met een deegbal van brood die nog moetbakken. Ik moet zeggen...hij smaakte heel wat beter dan in Congo. Met een lekker pindasausje erbij en een stukje kip..Alleen had ik wat moeite met het onmiddellijk doorslikken, want je mag er niet op kauwen, daar ze soms verschillen in smaak....Sommige fufu zou heel zurig klinken, en dan komt het gemakkelijker er uit dan er in vrees ik....Maar dat leer ik nog wel. Dus al bij al heb ik het hier goed naar mijn zin....Ik zie het volledig zitten...Laat maar komen Ghana

Tamale : eerste indruk

Gisterenmorgen om 7 op de bus voor de 12uur durende rit naar Tamale. Het werd een zeer luxueuze bus. Ik had een overvolle bus met geiten en bagage bovenop verwacht, maar niets was minder waar. We hadden ogen te kort om alles in ons op te nemen. Zoveel indrukken van armoede, afval op straat, hoe de mensen leven...maar blijkbaar wordt je het snel gewoon, want na enkele uren naar buiten kijken heb ik je ook wel allemaal gezien.De tocht verliep van geasfalteerde wegen tot zanderige wegenmet de nodige putten waardoor je volledig 'geshaket'werd.. Voor de meisjes die mee waren, heeft de vrouwelijke urinoir blijkbaar enorm indruk op hun gemaakt. Tijdens de 12u durene rit maak je slechts 3 stops van 15', dat wil dus zeggen dat je geen last van buikkrampen mag hebben, anders heb je (of de mede reizigers)een groot probleem...Alhoewel als de 'locals' iets roepen, stopt de bus, en plassenze gewoon naast de bus. Uit verveling dan toch maar de Nigeriaanse films die gespeeld werden op TV. Enkele uren voor aankomst passeerder we de Volta rivier....Maar de rit verliep dus vlekkeloos en we kwamen duf (van niets te doen) aan in het (nog) warmere Tamale. We werden opgehaald door Bash die ons naar het bureau bracht van Vrijwillig Wereldzijd, en waar het guesthouse aan verbonden is waar we de eerste dagen zullen verblijven.. Daar we nog niets gegeten hadden, bracht Bash ons mett een taxi (die hij geleend had van een vriend, en die zelf geen rijbewijs heeft) naar een restaurant waar we toch nog kozen voor een lekkere pizza. Moe maar voldaan gingen we onze eerste nacht inTamale tegemoet. s Morgens werd er heerlijk voor ons gekookt en kwam Marieke ons vergezellen bij het ontbijt, Ze gaf ons uitleg over de verblijven, cultuur, gewoontes, enz....Nadien gingen we terug Tamale verkennen, deze keer in klaarlichte dag. De bureau is ergens gelegen in een klein verlaten steegje en gingen langs de Main Road naar het centrum. Hetctisch verkeer...hier is de wandelaar de zwakste schakel. Een motor is groter dan een fiets, dus de fiets moet wijken voor de moto, en ga zo maar door. Schapen, geiten lopen zo maar rond, open rioleringen (als je het rioleringen mag noemen), de auto's, bussen rijden, maar daar houdt het ook mee op...Wrakken zijn het, die een enrome wolk van uitlaatgassen achter zich laten. De tax's moet je gewoon tegenhouden en 'delen' met degene die er al in zitten.....Wordt een echte uitdaging..Het is hier redelijk vroeg, vrij warm, dus inwrijven is de boodshap, maar dan beginnen ook de geurtjes op straat naar boven te komen. Bash legt ons uit hoe we ons moeten orienteren om de weg terug te vinden en geeft ons een 'sight-seeiing' tour als je het zo mag noemen.Bij de lunch ontmoeten we andere vrijwilligers waar we vol aandacht luisteren naar hun verhalen. Alle projecten zijn ' s ochtends van 8 - 12, de overige uren zijn we vrij. Ik wordt dagelijks opgehaald met de taxi en naar mijn werk gebracht. Je moet daarvoor naar Ghana komen om zo te gaan werken......en...als het regent moet ik niet naargaan werken(ik zou in Belgie niet veel werk hebben)want de kids komen dan blijkbaar ook niet De meeste vrijwilligers komen s middags samen lunchen hier op de bureauen 1x per week is er een gezamelijke activiteit voor ons. We hebben nu al beslist dat we het weekend van de 18e een trip gaan doen naar de grens met Burkina Faso gaan. Er is nog zoveel te vertellen of dingen die ik hier vergeet neer te typen. Dat we nog in het regenseizoen zijn hebben we vandaag voor de eerste keer ervaren...opeens donkere wolken en een korte regebui (die hier deugd doet) met enrome bliksemschichten. Nu nog enkele dagen hier verblijven en vrijdag verhuizen we naar ons gastgezin. Morgen een bezoek brengen aan compount en helpen fufu bereiden...

Begin hier mijn draai te vinden, en denk wel dat ik hier een fijne tijd zal beleven....Ik hou julie op de hoogte.