Kaapstad en Kaap de Goede Hoop

Voor mijn grote trek naar Kenia overland, verbleef ik nog (1 dagje), helaas veel te kort, in Kaapstad. Ik regelde via Daytrippers een uitstap naar Kaap de Goede Hoop. Ik werd ‘s morgens opgehaald en we reden langs een bochtig parcours richting havan. Even had ik het gevoel dat ik in Belgie was. Het was koud en regenachtig. We trotseerden de tamelijk ruwe zee om naar een zeehondenkolonie te gaan kijken. Na ong 40' waren we terug. De regen was gedaan, maar de koude wind bleef helaas wel aenwezig. Onze volgende stop was om te kijken naar pinguïns. Het llet me allemaal een beetje denken aan Puerto Madryn in Argentinie. Alleen is het in Argentinie veel spectaculairder. Daar had je een 400.000 tal pinguïns, hier slechts een 100 tal. De rit ging steeds meer zuidwaarts en we naderen het N.P Cape of Good Hops. Onmiddellijk zagen we overal baboons, ze waren veel groter dan in Ghana. Ze kwamen op de koffer zitten en probeerden handvat envan de auto's open te maken om aan eten te geraken.

Halverwege werden we afgezet en moesten we de tocht verder per MTB afleggen. Het werd een rit van ong 6 km naar Buffelbaai. We reden langs mooie uitgestrekte gebieden met typische vegetatie. Eens daar aangekomen zagen we zomaar iin het wild struisvogels. We kregen een lekkere lunch aangeboden en reden per fiets dan richting het bekende punt 'Kaap de Goede Hoop'. Zelfs het toeristisch gedoe kan het zicht niet verknoeien. Overal zie aanduidingen met toch wel duidelijke invloeden Van Nederlands. Vb wandelpad, en 'uitkippend'

We wandelden via het aangelegde wandelpad naar de rotsformaties die torenhoog boven de Kaap uitkomen. Daar werden natuurlijk foto's genomen. We wandelden verder naar de vuurtoren diei gelegen is op het eigenlijke meest Zuiderse punt (Cape Point). We passeerden mooi stranden met een ruwe zee.

De dag zat eer helaas op en rond 17u30 was ik terug in mijn lodge en over 30' had ik de meeting voor de reis.

We zijn met z'n 12 met diverse nationaliteiten (Aussie, Duitsers, UK, Korea, Zwitserland)

Van Accra naar Capetown

's Morgens vroeg rond 7u de MetroMass genomen naar Accra (4cedi)..Ik zeg, ik ga maar op tijd gaan, want hij vertrekt pas als hij vol is. Maar ik had geluk, er waren nog 2 plaatsen, dus na enkele ogenblikken vertrok de bus met 1 blanke en 59 zwarte.

Al bij al verliep de rit vrij goed en rond 11u kwam ik toe in Accra waar ik de taxi nam naar de luchthaven. Na 6u wachten en eerste in de rij te staan om in te checken, kwamen ze zeggen dat de vlucht gecancelled is wegens technische problemen, en er mogen geen vliegtuigen meer vertrekken na 00.00 van op Accra. We werden naar een hotel gebracht, alles was prima geregeld alleen wisten we niet wanneer we zouden vliegen. 's Morgens bij het nuttigen van ontbijt werden we om 8u opgehaald. De vlucht vertrok rond 12u. Helaas was er bij aankomst in Joohannesburg geen connectievlucht meer naar Kaapstad, dus zou ik vanavond opnieuw overnachten in een hotel in Johannesburg. Ik moet zeggen, ook bij aankomst was alles prima geregeld, ophaalservice, shuttlebus, heel sjiek hotel.Na een heerlijk buffet (is eens iets anders dan iin compound), warme douche genomen. Als alles volgens plan verloopt vlieg ik morgen om 8u richting Kaapstad, en kom ik rond 10.10u aan. Zo, dit was ook weer een klein avontuur op zich.

Cape Coast & Elmina

Ondertussen zit ik in helemaal beneden in Ghana, op ongeveer een 160 km van Accra, te genieten van de rustgevende zee, met wuivende palmbomen. Boek en Ipod bij de hand, wat heeft een mens meer nodig om zo een mooi eind te maken aan een onvergetelijke, schitterende periode in Ghana. Ik heb bewust gekozen voor een kamer alleen, want eens goed slapen na een lange busreis en de komende maanden in tenten slapen zal totaal anders. Dus even jezelf verwennen. Gisteren wat rondgelopen hier in Cape Coast dat bestaat uit koloniale woningen en een haven waar alle vissersboten samenliggen. Er heerst een echte stank, maar dat neem je er gerust bij. 's Avonds genoten van een heerlijke maaltijd Na vele uren goed te slapen en een stevig ontbijt nam ik deze morgen een shared taxi naar Elmina.Een shared taxi is hierals een trotro. Je stapt in een taxi, waar het bordje Elmina op staat, en als er 4 mensen inzitten vertrekt hij. Je betaald 1 cedi (50ct). Onderweg reden we langs een laan vol palmbomen en links zag je de woelige helderblauwe zee, waar mensen hun visnetten binnenhaalden. De eerste straat die me opviel was 'GOUDA STREET', tja, Nederlanders hebben ook overal gezeten he...Er heerste een drukte van jewelste, ook hier typische koloniale gebouwen in groen, blauw, pistache achtige kleuren.We reden over de brug waar honderden Ghanezen hun familie stonden op te wachten. Toen ik er aankwam, was er een file van vissersboten die na 2 maand op zee terugkwamen in hun thuishaven..Het zijn niet de gekende vissersboten die wij kennen, maar gammele houten smalle boten. Ik kan me goed voorstellen dat er af en toe boten zijn die niet meer terugkomen. Er werd geapplaudiseerd en gejuichd toen de boten toekwamen. Het leek een en al feest. Je kan echt zeggen dat het er 'zwart van het volk' zag.

Nadat ik de nodige foto's genomen had, was het tijd om het bekende Elmina Castle te bezoeken. Het zou op de Werelderfgoedlijst staan van UNESCO. Het is het grootste slavenkasteel ter wereld. Het werd gebouwd door de Portugezen, enkwam later in handen van de Nederlanders en nadiende Britten. Na een zeer uitgebreide rondleiding met gids kwamen we op de uitkijktorens waar we een schitterende vieuw kregen over heel Elmina. Langs de ene kant zag je de zee, strand en palmbomen en dehavengeul, aan de andere kant zag je de drukke haven en vismarkt.

Hett leek me wel interessant om eens die drukte van jewelste dieer heerste op de vismarkt bij te wonen. Natuurlijk moest je als toerist een kleine bijdrage leveren van 20p. Maar het was de moeite waard. Overal bakken vis,van klein naar groot. Schepen die hun ladingen lossen. Je zag de bemanning hun netten leeghalen onder begeleiding van trommelgeluid. In de immense stank en drukte werd er vis verkocht. De vismijn in Oostende is er niets bij vergeleken. Toch even de moeite om even te 'proeven' van de sfeer aldaar. Na nog wat genietend rond te lopen in kleine straatjes waar allerlei prullaria en matriaal voor vissersboten werd verkocht nam ik met een big smile afscheid, en dacht ik : This Is Africa. Zo, nu nog even genieten van de heerlijke temperatuur hier (32 gr) en een cocktail. En morgen met de MetroMass naar Accra. Ik zal er op tijd zijn, alleen is het probleem hier in Ghana, dat deze bussen vertrekken wanneer hij vol zit. De eerste bus is om 3u am, maar zo zot ben ik niet..Ik moet gewoon zorgen dat ik rond 13 a 14u in Accra ben. En dan een taxi naar de luchthaven, En dan is het echt Goodbey Ghana

Helaas zal ik bijna geen foto's meer kunnen toeveoegen, wegens beperking van fotoruimte. Maar ik zal er alles aan doenen proberen een shared album via picasa te maken.

Hoe het zal verlopen met internet tijdens de reis, heb ik totaal geen benul. Dus, ofwel is het tot half december, anders tot ik ooit eens ergens in een internetcafe geraak.

Zou, dit was het dan..mijn belevenissen in Ghana. Geniet van de koude temperaturen in Belgie en tot over ergens in de winter..

Greets D-vit

En dan was het tijd om afscheid te nemen...

Tja, aan alle mooie liedjes komen een eind...ook aan mijn prachttijd in Ghana waar ik heel lang zal aan terugdenken. De hele leuke, hechte groep vrijwilligers, de schattige kindjes op school en in de compound, de vriendelijkheid van de Ghanezen (behalve de buschauffeur), en niet te vergeten de gastvrijheid.

De laatste week, dat wil zeggen dat je van alles afscheid moet nemen, maar ik wou dit doen met een hoogtepunt.

Zoals eerder geschreven gingen Paul en ik een 'happy day' organiseren op school. Dan worden er tal van spelletjes gespeeld. Samen met alle vrijwilligers hadden we een kleine bijdrage gedaan om de kinderen wat te verwennen. Er werden lolly's, FAN ijsjes en drankjes aangekocht om er een onvergetelijke dag van te maken voor de kinderen en voor ons. Ondertussen is Yvonne ook aangekomen in Ghana en werd ze ook uitgenodigd op de Happpy Day.

Alle vrijwilligers gingen de 'bewuste' vrijdag niet naar hun projecten hielpen ons op de Happy Day. Het dansje voor WAKA WAKA werd nog even ingeoefend, balonnen werden opgeblazen. Ready to go..

Het was zo leuk om te zien hoe alle vrijwilligers en leerkrachten samen stonden te dansen, en dit werd volledig vergezeld door alle kinderen..Een mens zou er kippevel van krijgen. Het werd een meer dan geslaagde dag met dank aan allen. Tegen de middag kwam Habiba nog even naar school en bedankte me voor mijn inzet voor de school. Zowel zij en ikzelf vinden dat het veel te snel is gegaan..Ik kreeg een mooi beeld als afscheidsgeschenk. Zo, ik kan zeggen dat ik in schoonheid en op een hoogtepunt heb afscheid genomen van een heerlijke tijd op de Kidz Active school. Wel met een dubbel gevoel, enerzijds van het is nu echt gedaan, maar anderzijds ben ik heel blij dat ik dit heb kunnen delen met alle vrijwilligers. Samen zijn we met z'n allen en Bash en Sylvester uit gaan etenbij Swad Fast Food. Het afscheid nemen vande andere vrijwilligers...tja er zijn leukere momenten in je leven.

Het meest moeilijke en emotionele moment werd het afscheid nemenvan de familie van Sylvester. Nooit gedacht dat je inzo'n korte tijd zo'n hechte band met mensen kan krijgen. De kinderen hangen van 's morgen tot 's avonds aan je. Ze genieten van even geknuffeld te worden, of eens wat aandacht te krijgen. Er werden wat familiefoto's genomen engaf een korte speech over hoe ik hen bedankte voor de gastvrijheid. Dit werd dan vertaald door Sylvester, en zelf kreeg ik een heleboel mooie woorden terug. Het werd even slikken bij hetafscheid nemen. Zo leven bij een familie is toch een heel andere ervaring als reizen, je hebt het gevoel dat je deel uitmaakt van hen, en je geen vreemde bent voor hen. Hangt natuurlijk ookvan je eigen ingesteldheid af.Elke avond bracht ik samen door met hen.

Dan richting busstation, want de bus zou (normaal) om 15u vertrekken...maar het werd 17u. Een leuke verrrassing datPaul, Sandra, Sanne en Femke nog even langskwamen om de laatste keer afscheid te nemen. Je moet weten dat de STC bussen normaal echt luxe bussen zijn, maar het zou natuurlijk niet met mij moeten zijn, dat de meest gammele, oude bus van STC mijn transportmiddel werd. De laadbakken kregen ze metmoeite open, een en al barst in voorruit, overal roest. Als ik de volgende keer terugkom heeft hij zeker een laagje oranje/gele verf gekregen en behoorthij tot de Metro Mass bussen(goedkopere bussen). Maar de rit verliep vrij vlekkeloos en kwam deze morgenom 5u aan in Cape Coast. Gelukkig zat de bus niet vol, dus kan ik (vrij comfortabel) slapen.

Bij de aankomst heb ik nog een 2 tal uur geslapen in busstation bij een security agent en rond 7 u richting 'Oasis Beach Resort'...Bij het binnenkomen was de vermoeidheid volledig over. Een resort gelegen aan het strand, met mooie huisjes als slaapplaatsenen gezamelijke douches en WC...Lekker eten en je kan je was laten doen...Leek me een goed plan om dit te doen. Zit nu buiten aan een tafel, met zicht op de woelige zee die rustgevend werkt. Morgen een uitstapje naar Elmina en dinsdag richting Accra, en dan zit mijn tijd in Ghana er op. Ik kijk heel tevreden terug naar deze periode, en het is veel te snel gegaan..En..ik heb heel veel leuke mensen leren kennen. Aan allen nog een leuke tijd in Ghana en op jullie projecten

Het einde komt in zicht(compound) - weekend naar Lake Bosumtwi

Ondertussen is er iemand langs gekomen om de computers te formatteren, waardoor we ze nu kunnen gebruiken.

Al spelenderwijs gaf ik computerles aan de leerlingen van Primary 4. Spelletjes zoals ze aan de kassa van een supermarkt zitten, en de prijs van producten moeten intypen, of een soort racespel, waardoor ze met het overtypen van woorden de tegenstander konden inhalen, enz...De kinderen vonden het best leuk om op zo'n interactieve en spelenderwijze manier iets bij te leren. Opnieuw zag ik een groot verschil tussen de leerlingen, enkelen vonden heel snel de letters, anderen daarentegen moesten 3 keer het klavier bekijken voor ze de gevraagde letter vonden. En de gevraagde letters op het scherm zijn in kleine letters, in contrast met de blokletters op het klavier. Er werden veel fouten gemaakt tussen i/l en b/d. Ondertussen is Paul ook lid geworden van de malariaclub.

Dus zo heb ik de vorige week doorgebracht op school. Vorige week Vrijdag kwam Tessa en Sandra naar school om een dansje aan te leren aan de kids zoals eerder beschreven. Sylvester zorgde voor een versterker en het WAKA WAKA lied klonk uit de luidsprekers. Heel de school in rep en roer. Zenab (lerares van P2) kwam al dansend met de kiinderen uit de klas. Dit zijn zaken die wij gewoon niet kunnen voorstellen. De kinderen proberen stil te krijgen om uit te leggen wat we gaan doen, was moeilijker, maar we kregen hulp van Zenab en Amina. Het was zo mooi om te zien hoe Sandra, Tessa en de 2 leraressen stonden te dansen en dit samen met een 200 tal kids. Ook de leraressen genoten van de dans, en gingen volledig uit hun dak. Overmorgen is mijn laatste werkdag en komen alle vrijwilligers mee dansen en besloten Paul en ikzelf om een 'happy day' te organiseren. Dat wil zeggen : geen les enkel sport en spel, en wij zorgen voor een hapje en een drankje.

Dan weekendje weg. Dit is een totaal ander verhaal.

Bash had een busje geregeld met chauffeur en we gingen met z'n 10 en Bash naar Bosumtwi Lake (onder Kumasi). We waren volledig in onze nopjes, hadden zelf inkopen gedaan. Om de chauffeur te beschrijven, hij was een temperamentvolle (overtreffende trap van een Italiaan), onverantwoorde chauffeur. We werden met z'n allen kwaad omwille van zijn rijgedrag. De eerste dag ontstond er al een conflict (waar wij niets mee te maken hadden), maar die het wel afreageerde op de blanken. Er was een miscommunicatie tussen hij en zijn baas over de plaats waar hij ons moest brengen. Wetende na 6 uur rijden dat hij dan ongeveer 2 km voor onze lodge kwam vast te zitten met zijn busje. Toenwerd hij opnieuw woest. Opeens kwamen van overal Ghanesen. De ene al wat gekker dan de andere, maar ze kwamen allen helpen om het busje, die ondertussen dieper en dieper zat los te maken. Na ongeveer een 2 uur was het dan zover.

We kwamen aan op een idyllische plaats met palmbomen, enz..Een totaal ander Ghana. Het leek wel het tropisch gedeelte van Ghana. Door de valavond konden we er weinig van zien, maar de dag nadien waren we verstomd van de mooie plaats. Hangmatten en ligbedden aan het kleinestrand, mooie aangelegde tuinen. En....Heerlijk eten..Mooie lake met drabbige grond, maar dit kon de pret niet verstoren.

Opnieuw de 2^e dag conflict gehad net de driver, die volledig uit zijn dak ging. Het werd een verbale strijd tussen Bash en 'the crazy driver'

Maar we lieten ons weekend niet verpesten door hem en genoten van de heerlijke plaats.

Zondag op de terugweg naar Tamale werden we opnieuw kwaad omwille van zijn roekeloos rijdgedrag. Bij een stop namen we allemaal onze tas en besloten we niet verder met hem mee te gaan, en dat hij achter een stuk van zijn geld kon fluiten. Nu moet je weten dat het enigste wat hem interesseert is geld, dus toen hij dit te horen kreeg, ging hij volledig uit zijn dak. We konden bekomen dat er iemand anders ging rijden, en Bash had hem verteld dat hij geen geld krijgt, maar dat hij het geld persoonlijk het geld aan de baas ging geven. Daar was hij natuurlijk ook niet over te spreken. Maar eind goed, al goed. Vermoeid en blij dat we heelhuids iin Tamale aankwamen.

Ondertussen is het mijn laatste week, en ik zal het hier fameus missen. Ik heb hier een heel leerrijke tijd vol leuke ervaringen en een toffe groep vrijwilligers.

Leven in de compound

Ondertussen is het ook mijn laatst week in de compound van Sylvester. Als ik ooit terugkom, kom ik sowieso bij hen opnieuw logeren. Een zeer vriendelijke familie, en het leven daar boeit me enorm.Als ik dit had geweten op voorhand, had ik voor 7 weken compound getekend.

Back to basic, kinderen die ‘s avonds op een dun matje buiten slapen als ze moe zijn. Want een uur om te gaan slapen kennen ze niet. Je staat 's morgens op met het de haan als wekker, en 's avonds hoor je je parelhoenen fameus lawaai maken op de daken van de compounds. Lekkere maaltijden, altijd lachen en proberen te communiceren. Het is zo mooi om te zien dat de mensen hier met weinig middelen toch gelukkig kunnen leven. Daar kunnen wij veel van leren. Elke avond eten bereiden op houtskool buiten. Ze leven echt nog zoals het in de boekjes beschreven staat. Geen stromend water, weinig elektriciteit(maar niet overal)...'s Avonds met de hele familie samen de mais van de kolven halen, (tot je blaren op je duim krijgt), want dit is hier hun tijdverdrijf. Iedereen heeft een eigen stuk land waar mais geteeld wordt. Want daar wordt Kenkey, Banku en TZ van gemaakt. De lege kolven worden gebruikt om het vuur aan te steken. Alles wordt hier gebruikt, niets wordt weggesmeten.

Verder zie je kinderen knagen aan botten en beenderen van een gebakken schedel van een geit. Ze peuzelen het op zoals zij kippenboutjes afknagen. Ze lopen roekeloos rond met een machete alsof het niets is. De 11 jarige Mary krijgt heel wat taken, want zovoeden ze de kinderen hier op. Als ze later klaar zijn om te huwen, moeten ze kunnen koken, kinderen verzorgen, zware lasten op hun hoofd dragen. Jongens daarentegen die moeten helpen o phet veld.Teveel om op te noemen. Maar ik heb er enorm van genoten.. De gastvrijheid is hier enorm. Ik zal hen echt missen..en de buitendouche ook...Weer een enorme ervaring rijker..

Out Of Control

Het begon al vorige week Zondag dat ik last had van buikloop en mijn maag niet echt goed voelde. Ik dacht eerst dat het kwam van iets verkeerd te eten, tja hier weet je nooit he. Wat me verder opviel is dat ik de laatste dagen vrij snel moe was, en als ik rond 19u naar mijn kamer ging om te lezen, viel ik meestal na 1 pagina al in slaap. Maar met die warmte wordt je sowieso loom. Dus geen erg volgens mij...want iedereen heeft wel eens last van zijn darmen en is eens de ene dag meer moe dan de andere. Ik bleef maar last hebben van mijn maag/darmstelsel en de vermoeidheid bleef maar aanhouden. Dinsdagavond lag in bed, en voelde ik me gloeien, maar dat was enkele uren nadien weer over. Woensdag naar het kantoor geweest als gewoonlijk..en Marieke en Bash stelden me voor om me te laten testen op malaria...En ja..ik was malaria +. Even een dubbel gevoel, enerzijds shit van 'ik heb malaria', anderzijds van 'ik weet nu van waar ik me zo suf en ellendig voel'. Nu, ik ben zeker niet de enige, nu was ik samen met Sandra lid van de 'malariaclub'. We werden super begeleid door Marieke en haar team, en met de nodige medicatie (Coartem ®, en AB voor buikloop)wisten we dat het na 3 a 4 dagen ging over zijn, maar me moesten rusten, rusten en rusten.. Dat heb ik dan ook gedaan, vandaar ik niet teveel kan vertellen over vorige week. Nu, je moet weten dat bijna elke vrijwilliger die hier komt voor een langere periode deze periode doormaakt tussen de 1 a 2 maand. Dus, ik ben heus niet de enige en is hier ook geen uitzondering.

Maar eind goed, al goed ben ik gezond vertrokken op een uitstap richting Noord Ghana afgelopen weekend. We gingen naar Bolgatanga en Widnaba. Bolga is de laatste grote stad voor de grens met Burkina Faso, Paga daarentegen is de plaats voor de grensoversteek.

Tegen 14u kwamen we toe in Widnaba, een streek waar enkel aan eco-tourism wordt gedaan, en waar je als gewone toerist niet echt komt. Er rijden geen bussen naartoe, dus je moet het weten zijn of een privé taxi nemen. We sliepen in een compound , waar niets van elektriciteit was..Nadat we ons geinstalleerd hadden, begonnen we aan een village walk. Het eerste deel dat we bezochten was het dorp waar de chief van de village woont., en waar ook de palace of the chief was. Stel er niet teveel bij voor..een stenen kiosk met een plastieken tuinstoel als troon.. Ik kan er zoveel over vetellen, maar als je het niet gezien, geroken, beleefd hebt dan heeft het weinig zin om hier te beschrijven wat er zich allemaal afspeelde en gebrouwen werd. Verder bezochten we nog een toekomst voorspeller, maar het leek me meer op duivelsuitdrijving/voodoo bedoening. Er hingen in de hut tal van schedels, er kwamen wat pluimen bij te pas, en een klein zakje met enkele stenen. Nadien deed hij samen met zijn hulp enkele steekbewegingen met een stalen poot en 3 stenen volgens een bepaald patroon. Als ik van hem was, zou hij beter eens voor zijn eigen gezondheid kijken, want die zag er niet te best uit.

Na de ze gebeurtenis bezochten we nog een klein kerkje met een geroest drumtoestel vol gaten in de huid,maar wordt nog steeds gebruikt...Waarom en hoe vraag ik me nog steeds af. Een andere hoogtepunt was het bezoek aan de goudmijnen en de erbarmelijke toestand hoe ze er om goud zoeken. We waren het allemaal over eens, de wandeling was enorm geslaagd (3u). Bij het wandelen door de savanne met de immense baobabs, waanden we ons even in het decor vande films 'Wit Licht' en 'Blood Diamant'.

‘s Avonds genoten we van een heerlijke maaltijd en praten we nog even na over wat we allemaal hadden meegemaakt. Enkele van de groep besloten buiten te slapen onder de blote hemel (zonder klamboe) dat vond ik geen goeie optie en koos toch resoluut voor het hutje met klamboe..Voor we gingen slapen zagen we tal van vallende sterren. Door de felle maan was er zelfs geen licht nodig.

‘s Morgens werden we (zoals we wisten) gewekt rond 5u om de heuvel op te wandelen en de zonsopgang te zien. Even een eerste glimp opnemen van Burkina Faso en dan de groepsfoto aan de grenspaal tussen BF en Ghana. Nadien stonden we perplex te genieten van de prachtige en snelle zonsopgang. FOTOTIME !!!

Zo, de eerste inspanning zat er op, na een stevig ontbijt stonden de fietsen klaar om naar Burkina Faso te fietsen. Met gewone fietsen op een mountainbikeparcours a la Houffalize...Gravel paden met losliggende stenen en keien, door kleine riviertjes, langs schuine rotsen...wat klimmen, wat afdalen, en dit allemaal met gammele fietsen waarvan niet alle remmen werken. Nu, het is een wonder, maar we zijn zonder lekke banden terug thuis geraakt. Eens over de grens de test gedaan, en ja .....naast hun lokale taal spreken ze Frans. We reden naar een klein dorpje, waar slechts 5/jaar 'vreemden' komen, dus voor hen zijn we nog steeds aliens en onze fototoestellen..ze liepen weg, tot het ijs gebroken was, toen vonden ze het leuk.

Zoals je leest werd het een sportieve zondag . Nadat we uitgerust, gedronken en ingepakt hadden, reden we in de trotro verder en stopten we weer aan chiefs'palace. Deze keer was hij er wel.. Het was de oudere broer van onze gids Karim en was zeer dankbaar voor onze komst. Door onze komst financieren we het dorp en wordt het geen commerciele bedoening. De fondsen komen ten goede aan de gezinnen, en de renovatie van de slaapplaats (het was hier dat de daken enkele weken geleden waren weggegwaaid). Als 'oudste'man moest ik in naam van de groep wat geld toesteken. Nadien werden er enkele foto's genomen en werd onze trotro tocht verder gezet.

We waren ondertussen allemaal wat suf van de inspanningen (en korte nachtjes voor enkelen). In Paga stopten we voor het bezoek aan een slavenfort, wat heel weinig voorstelde. Maar zoals hierboven geschreven waren we allemaal moe en geen fut meer om nog veel te luisteren.

Het bezoek aan de Chiefs'Pool met krokodillen was iets anders. Een ietwat toeristische attractie waar krokodillen uit het water komen en dan worden er enkele foto's genomen en nadien krijgt het een levend kip als dank..

De avond werd zoals gewoonlijk afgesloten in Sparkles met allen en rond 21u ging iedereen uitgeput maar tevreden naar huis. Deze morgen opnieuw les gegeven. Lichaam is 200% hersteld, dus laat de volgende weken/maanden maar komen...

Volgende uitdaging is om tegen volgende week vrijdag (mijn laatste werkdag) de kinderen te laten dansen op Waka Waka (Shakira) kennen ze hier allemaal en Follow the leader. We krijgen hulp van wat andere vrijwilligers die vrijdag de dansjes komen aanleren. Ondertussen kan ik weer met volle smaak genieten van mijn eten, en de uurtjes 's avondsal spelend doorbrengen met de kids ipv bed.

Ben benieuwd en hou jullie op de hoogte. Dus ikben weer de volledige oude David....

goodbey homestay, welcome compound

Ondertussen is het mijn derde week in de Kidz Active School. Ik heb besloten om de komende weken alle leerlingen te begeleiden/volgen van Primary 4. Ik zal hun kennis testen op wiskunde, Engels en behendigheid (zowel op ICT als bv maken van puzzels). Ik kreeg een lijst met alle namen van de kinderen en roep ze per 2 bij me en ga ze dan 20 minuten onder mijn hoede nemen. Dan volgen er 2 nieuwe en zo gaat het door. Ik neem voor mezelf wat notities wat betreft elke leerling. De bedoeling is dat ik na mijn periode hier een overzicht heb van wie wat goed kan, en wie minder goed is (kan handig zijn voor de leraar).

Ondertussen bleef ik in mijn gastgezin maar ei krijgen en vroeg ik dat het niet mogelijk was om kip te krijgen. Kip kon blijkbaar niet, maar ik kon kiezen tussen koe, schaap of geitenvlees. Dan maar koe gekozen. Nu, je moet weten dat het vlees dat hier verkocht wordt op straat en de hele dag in de vlakke zon ligt met tal van vliegen er op. Koelkasten kennen ze hier natuurlijk niet. Maar het vlees was hard gebakken en kon dus weinig kwaad, en de maag is ondertussen ook al bestand tegen het een en het ander. Buiten het vet en dat het zeer taai was smaakte het lekker.

Op school is er een nieuwe vrijwilliger toegekomen(Paul) die hier blijft voor 11 weken. Ik heb hem dan woensdag voorgesteld aan alle leerkrachten en wat uitleg gegeven hoe het hier allemaal verloopt. We besloten om samen klas 4 te volgen, en wat werk te maken van de computers, want die zijn er wel, maar ze werken zelden. Vermoedelijk zitten ze vol virussen, meestal door leerkrachten die USB sticks aansluiten met muziek waarop virussen zitten, en zo komt het dan opeens dat de computers vastlopen en niet meer werken. Daar de computers eigenlijk moeten gebruikt worden om les te geven aan de kinderen, besloten we er een paswoord op te zetten waardoor het schoolpersoneel er niet meer kon op werken, maar alleen de vrijwilligers. Ook het sponsorgeld krijgt wat vorm…zoals eerder vermeld is er dit jaar een nieuwe klas geopend, waar ze in het begin van het schooljaar nog geen leerkracht voor hadden. Daar ga ik nu de boeken voor kopen. Verder verloopt alles hier zijn gangetje, en je begint alles normaal te vinden, waar je de eerste weken echt je ogen voor opentrok. Zo zie je maar hoe snel je je aanpast aan alles.

Woensdag was het mijn laatste avond samen met mijn gastgezin en organiseerde ik een feestje. Samen met Inusah deed ik wat inkopen (frisdrank, yam, bakbananen, en olie). We gingen yamchips en gebakken bananen klaarmaken en daarbij wat Cola drinken. Dit zijn dingen die voor hen moeilijk aan te kopen zijn. Het was best gezellig om samen met hun alles klaar te maken en wat proberen te communiceren en lachen.. De laatste 2 weken waren hier best gezellig. Donderdagmiddag was er een vergadering met alle vrijwilligers die hun mening gaven over gastgezinnen, organisatie, hun projecten en nadien hebben we samen spaghetti gemaakt. Vrijdagmorgen afscheid genomen van mijn eerste gastgezin en met pak en zak naar de ombond bij Sylvester…Het is (helaas) geen echte compound want ik heb elektriciteit. Dit komt omdat het eigenlijk de kamer is van Sylvester, die nu tijdelijk bij zijn broer gaat slapen. De compound bestaat uit ongeveer een 6 tal lemen huisjes waar in het totaal tot 17 a 20 mensen slapen. Dan nog 2 kleinere hutjes waar de kippen en de geiten ‘s avonds in gestoken worden. Vrijdag is er op school na de break tijd voor sport en spel. Paul en ik besloten om de laatste 10’ de trommels boven te halen en wat ritmes te spelen…Opeens stond de helft van de school rond ons te dansen, de andere helft was aan het vechten om de trommelstokken van de andere trommels, en andere muziekinstrumenten.. Dan maar geprobeerd wat structuur in te brengen, maar dat is niet zo simpel met een groep losgelaten Ghanese kids. ‘s Avonds nog wat gepraat met Sylvester, en het eerste wat mij opviel was hoe rustig en vredevol het hier was. Geen supporterende Ghanezen, een auto’s die claxoneren…alleen krekels, kikkers…een zalig gevoel.. Mijn eerste nacht in compound verliep prima. Deze morgen douche genomen achter een lemen muur met een emmer.

Er werd eerder deze week besloten dat we zaterdag gingen batikken. Alles was geregeld en zat samen met Minoek, Sandra, Tessa en Paul in de ochtendploeg. Tegen dat we konden beginnen zat onze tijd er bijna op, want ondanks alles geregeld was, was er geen materiaal aanwezig. De wax moest nog aangekocht worden , er was geen vuur en pan om de wax op te warmen. Onze sessie zat er op, toen opeens van alle kanten claxonnerende auto’s aangereden kwamen,mensen te paard kwamen aangelopen. Overal zagen we auto’s en bussen vol muzikanten, waardoor de hele straat geblokkeerd was. Bleek dat de “first lady” van 12 jaar geleden op bezoek kwam. Het werd 1 drukke boel. Mensen kwamen aanstormen, het werd een volksfeest. Opeens zagen we haar dan in een grote jeep vol bodyguards. Wat toen ontstond is niet te beschrijven, van overal kwamen ze met instrumenten muziek maken, iedereen begon te dansen. Er werden traditionele dansen opgevoerd. De compound waar ze ging zitten zat vol met volk en iedereen maar drummen om een glimp van haar op te nemen. En….mits hulp van Bash zijn we naar haar toegestapt, liet iedereen ons door en hebben we haar en enkele huidige ministers de hand geschud. Wat toch wel even een bijzondere ontmoeting was.

‘s Middags met enkelen gaan zwemmen en ‘s avonds uit gaan eten. Deze morgen wat uitgeslapen (7.45) en na een heerlijke outside douche ben ik met Sylvester naar de kerk geweest. Het leek meer op een kleine parochiezaal waar het koor gekleed was in een soort toga met hoedje zoals in Amerika als de studenten afstuderen. Maar dan in paars en geel, en wederom werd het een leuke bedoening waar iedereen in zijn handen begon te slaan en dansen,,,Deze middag lekker chilllen. En morgen start alweer een nieuwe week..De tijd vliegt hier gewoon voorbij. Volgend weekend richting Bolgatanga (grens met Burkina Faso)

Mole National Park

Zoals eerder geschreven gingen we op zoek naar bustickets voor Mole. We hebben de helft van de stad doorkruist, maar we hebben ze toch gevonden.

• eerst Metro Mass station, de bus voor de volgende dag richting Wa was al uitverkocht (zeiden ze)
• dan naar tro-tro station : het is een drukte van jewelste met immense blauwe wolken van uitlaatgassen van busjes die (net niet) uit elkaar vallen en waar je als sardienen in een blik op elkaar zit. Na er wat rond te fietsen was er een behulpzame man die ons doorstuurde naar het busstation aan het oude stadion. We dachten dat we dit wisten zijn, dus opnieuw door stad per fiets onder een snikhete zon
• Komen we daartoe, en zeggenenkele Ghanezen zittend op een bankjedat dit niet het 'oude stadion'is. HIj ging ons begeleiden naar het eigenlijke station, weer aan de andere kant van Tamale...Maar eind goed, al goed. We hebben een bus gevonden die naar Damongo rijdt en vandaar moeten we maar een taxi of bus naar Mole nemen. Uur van vertrek : 6u

De volgende ochtend stonden we daar, en wachten we op een 5 tal Duitse meisjes die met ons mee gingen reizen. Nu, de bus vertrekt pas als hij vol is.....maar we hadden geluk om 7u waren we vertrokken. We zaten (net niet) als sardienen in een blik, waardoor je de 'geuren' van de locals er moet bijnemen. Langs stoffige, hobbelige wegen doorkruisten we kleine dorpjes richting Mole. Voor het vertrek kwam de busboy ons zeggen dt hij ons allen(met een extra gift)naar Mole wil brengen. Dus, dat was ook mooi geregeld. Van Damongo naar Mole je eigen prive-bus.

Nadat we gesetteld waren in het hotel, namen we een frisse duik in het zwembad, waar je een prachtvieuw hebt over het park, met ondermeer poelen waar dieren komen drinken. Rond 15u begonnen we aan onze jeepsafari. Enkele binnen in de auto, de rest op het dak van de Landcruiser en we reden het dichtbegroeide gebied binnen. We zagen antilopen naast de auto lopen, die dan ons pad kruist, krokodillen, bushbocks en waterbocks. Verder zagen we ook baboons (de gekende apen met hun roze achterwerk die vrij agressief kunnen zijn)...Dus we hadden onze eerste dieren al gespot.

's Avonds genoten van een prachtige zonsondergang en een heldere sterrenhemel. De dag nadien opnieuw vroeg opstaan, want de safariwalk begon om 7u. Opnieuw met een gids met een geweer in aanslag wandelden we door het gebied. We zagen opnieuw veel bokken, apen..maar we hoopten om een olifant te zien. Na 1 1/2u wandelen kreeg de gids bericht dat er een olifant gespot was niet ver van waar we aan het stappen waren..En opeens sta je dan met het immense dier oog in oog..We keerden tevreden terug..

's Middags luieren aan het zwembad, het echte vakantiegevoel..Het zijn vooral vrijwilligers die hier waren in het park. Ghana is blijkbaar zo'n gemakkelijk en veilig land dat zeer toegankelijk is voor vrijwiligerswerk. Na de snikhete middag, komt er natuurlijk een fikse regenbui met hevige windvlaag die de tafels en stoelen omver blies.We bleven maar genieten van het prachtzicht en de herten en apen die in het wild rond het hotel lopen.

Deze morgen vertrok de enige bus om 4u..Dus opnieuw vroeg uit de veren. We arriveerder rond 10u met de Metro Mass in Tamale (onze thuisbasis)..Ondertussen mijn eerste plaagje doorgemaakt, maar het gaat nu al beter. Gelukkig neem ik mijn vitaminenkuur en iets om de weerstand te versterken.

Ondertussen zit ik halfweg mijn verblijf hier. Het wordt mijn laatste week in dit 'luxe' gastgezin, want vrijdag verhuis ik voor 3 weken naar de compound. gedaan met rijst, spaghetti enz..welkom aan fufu, kenkey, banky en TZ...

IK ga hier donderdag voor mijn gastgezin iets organiseren. Ze stellen het zo op prijs als je even met hen praat, en in hun 'leefruimte' komt. Er waren enkele familieleden ziek, die ik een bezoekje bracht. En ook al verloopt de communnicatie zeer slecht, toch zie je dat ze deze momenten koesteren en enorm apprecieren..

Zo zie je maar, ik beleef hier een fijne tijd in Ghana...Morgen weer naar school..Wat zal het nu weer brengen...Elke dag is hier een nieuwe uitdaging en daardoor vliegt de tijd ook zo snel...