en we zijn weer weg...naar stukje Canada en Noordwest Amerika

Hallo Folks,

Officieel is het vandaag al de 12e juni, en zijn we halfweg onze reis, maar het is de eerste dag van de reis dat we internet hebben. Gelukkig heb ik wat in een notedop genoteerd, zodat ik de afgelopen dagen me jullie kan delen.

na onze positieve ervaring met Travelcanada, besloten we dit jaar (9 mnd) na de vorige reis opnieuw met hen te boeken. Deze keer zou het vooral Noordwest Amerika worden

Maandag 1 juni : in de late namiddag, een dagje voor onze vlucht reden we richting Schiphol. Dit jaar kozen we voor de formule sleep/stay/park . Zo ben je van niemand afhankelijk, en moeten we geen 2e keer zo'n avontuur meemaken met de trein als vorig jaar ( 7u reizen van Sshiphol naar Oostende). Geen stress door file en ook niet extra vroeg opstaan om tijdig op de luchthaven te zijn.

Tijdens de vakantie bleef de auto op de parking van het hotel. Eens angekomen in het hotel, lieten we onze vakantie al beginnen, en gingen we eens goed eten in het restaurant van het hotel eten.

2 juni : met de shuttlebus werden we afgedropt aan de luchthaven. De douanecontrole verliep vlekkeloos, je kan tegenwoordig in plaats van de lange rij voor de douane zelf je paspoort scannen wat minder tijd in beslag neemt.Methet attest van de dokter moest Lindsey niet door de metaaldetector, maar werd ze grondig gefouilleerd. Na een vlekkeloze vlucht met Air Transat kwamen we na 9 uur vliegen aan in het regenachtige Calgary. Omwille van 8u tijdverschil zijn we 's middags om 15u aangekomen en vertrokken om 14u in Schiphol. Na het inchecken in het geboekte hotel, gingen we snel iets eten en gingen we vrij vroeg naar bed, want met dat tijdverschil en morgen eerste dag cruisen met de camper, moet je wel alert zijn.

REISMARKT IN BRUGGE

Op zondag 8 maart is het opnieuw Reismarkt in Brugge (vzw Wegwijzer). De alternatieve reisbeurs waar 250 tal reizigers als informanten zitten en met veel plezier hun ervaringen delen ivm bezochte landen.

Ook dit jaar ben ik er van de partij voor de volgende bestemmingen :

• Maleisisch Borneo
• Indonesisch Papoea en Papoea Nieuw Guinea
• camperreis British Columnbia & Alberta.

Meer info is hier te vinden. Voor elke reiziger (waar ook ter wereld) een echte aanrader.

Canada deel 2

Ook dit jaar trekken we richting het fotogenieke Canada. Begin juni vliegen we naar Calgary, waar we onze rondreis per camper starten. Dit jaar combineren we Alberta met noordwest Amerika met oa Yellowstone en andere nationale parken. We kijken er alvast naar uit.

Groetjes

Harisson Hot Springs - Vancouver

Vandaag onze laatste volledige dag met de camper. We hebben net geen 5000 km op de teller. We besloten om vanavond op een camping te overnachten in Vancouver noord, zodat we gebruik konden maken van de sani dump, waar we onze vuile tanken ledigen, en de watertank voor de laatste keer konden bijvullen.

Zodat onze camper morgen zonder veel probleem kan afgegeven worden. Daar het vandaag na mistige ochtend opnieuw helder weer werd, besloten we om naar de Capilano suspension bridge te gaan. Een hoge hangbrug die gespannen is boven de Capilano rivier. Ook dit park is opnieuw zer mooi en educatief afgewerkt. Naast de lange hangbrug heb je nog een enkele hangbruggen, die boomtopen met elkaar verbinden, en waar je een kijk hebt op het bladerdak van de reuzachtige bomen. Een ander spektakel is de cliffwalk, die in een halve boog lopt en aan de rots vast is gemaakt. Ze loop je over een brug die over de ravijn hangt. Iets gelijkaardigs als de Glacier Skybridge, die we eerder gedaan hebben, maar dan met houten vloer ipv glazen vloer. het werd een mooie afsluiter van onwe camperreis.

Nadien opnieuw richting camping, en onze valiezen beginnen inpakken, om dan morgen na het inleveren van de camper nog 2 dagjes te relaxen in downtown Vancouver....Van deze dagen maakten we gebruik om de stad Vancouver te verkennen, vooral het leuke gedelte Gastown. Het gedeelte van Vancouver met leuke restaurantjes als "The Old Spaghetti Factory", pubs en vele souvenirshops. 's avonds genoten we van de mooi verlichte straten en van de lekkere wraps die we langs straat kochten.

Zo, dit was het dan weer, onze vakantie zit er op. Eèn besluit staat vast, we komen zeker weer naar hier... Groetjes David & Lindsey

Princeton - Mannings P.P. - Harisson Hot Springs

Ons laatste provincial park is Mannings. Doordat het oktober is, zijn er al veel campings, picknickareas, of wandelingen gesloten. Ook het visitor center was reeds gesloten. We hadden gelezen van een steile kronkelende bergpas die je tot op een hoogte van 2000 m bracht, daarvoor moesten we wel een 16 km lang bochtig parcour afleggen, wat niet echts is weggelegd voor mensen met hoogtevrees. Na 8 km had je en prachtig vieuwpoint op alle bergen die Canada met Amerika scheidt. Ondertussen was het vrij winderig, wat de tocht voor de overige 8 km op de gravelweg niet gemakkelijker maakte. Na deze stressvolle rit waren we blij dat we heelhuids op de gewone weg waren en reden naar het stadje Hope.

Blijkbaar zijn hier heel wat scenes van de eerste Rambo film "First Blood" opgenomen. Er is zelfs een Rambotrail die passeert voorbij alle hoeken, straten, gebouwen die in de film voorkomen. Voor ons viel Hope wat tegen, we hadden er eigenlijk meer van verwacht. Buiten dat er op elke hoek van de straat een houtsculptuur staat,die met een kettingzaag tot stand is gekomen, heeft het weinig te bieden. En de grootste toeristische attractie, de Othello tunnels, was ook gesloten. We besloten dan maar door te rijden naar Harisson Hot Springs. Tijdens onze zoektocht naar slaping, reden we enkele buurten door. Blijkbaar was dit één van de rijkere buurten of steden.. Ze woonden in kasten van villa's, met 3 a 4 auto's voor de deur, en dan nog een camper de lengte van een bus of een immens yacht...ook vanavond werd een lastige zoektocht om een plaats te vinden waar je wild mag en kan parkeren. We besloten om achter een andere camper te staan langs straat.

Sorrento - Kelowna - Princeton

We laten Sorrento achter ons en rijden verder naar Adams lake, wat ongeveer een 40 km verder ligt. Dit gebied is vooral bekend om zijn jaarlijkse zalmtrek, waar miljoenen zalmen te zien zijn. De weg naartoe was aangeduid met houten plankjes in een vorm van een zalm. Het is een jaarlijks gebeuren waar massaal veel Canadezen op af komen, en toeristen in mindere mate. Dit jaar was er een uitzondering daar er een bepaalde soort zalm maar om de 4 jaar terugkomt, en dit jaar was zo'n jaar. Tot voor de reis waren we niet op de hoogte van diverse soorten zalm. De wandeling liep langs een stroom waar je de uitgeputte, roserodezalm tegen de stroom zag inspartelen,waardoor hun neus een andere vorm krijgt.. Na het bevruchten sterven de zalmen. Blijkbaar is nu de periode dat de zalm op zoek gaat naar een partner om zich voort te planten. Bij de eerste stop zagen we enkele flinke uit de kluit gewassen zalmen voor ons, maar later werden het duizenden. Voor ons was de hoeveelheid enorm en een heel spektakel, maar volgens de Canadezen is het nu nog te vroeg. Over een week zou het aantal nog stijgen tot miljoenen stuks, waardoor de rivier volledig rood kleurt. Af en toe zag je er enkele uit het water springen (mannetjes die aan het ruziën zijn voor een vrouwtje). Na enkele uren gefascineerd naar dit spektakel te kijken lieten we de vis achter ons en reden verder, met onze volgende stop iets voor Kelowna. Onderweg stopten we voor een heel leuk aangekleed groenten en fruitwinkel. Alleen al door het eruit ziet, zou je stoppen om iets te kopen. De winkel was in gericht in een oude boerderij, met daaraan een kinderboerderij, met tal van dieren, waar de kinderen kunnen rondlopen terwijl de ouders aan het shoppen zijn, of ze kunnen zich uitleven in het doolhof gemaakt in een maisveld. Overal stonden pompoenen van diverse grote te blinken. Enkele dorpjes verder was er weer zo'n winkel, alleen zeer kitcherig. Alleen al door zijn kitcherige aankleding was het een stop en foto waard. Op de weg naar Kelowna stopten we in Vernon, wat de oudste stad van de Okavangan vallei is. De Canadezen hebben hier iets precies met muurschilderingen, want net zoals Chemainus, zij er vele gevels beschilderd. Toch gaven we de voorkeur aan de tekeningen in Chemainus, misschien omdat het de eerste keer was dat we ze zagen. We besloten de volgende dagen niet op campings te staan, maar wild te parkeren. Vanavond werd het ergens langs straat over een supermarkt enkele km voor Kelowna. Ondertussen was het zondag, en zoals de naam het zegt, het was een zonnige, mooie herfstdag. Kelowna staat bekend omwille van zijn wijngaarden en vele wijnbars. Blijkbaar is de Okavangan vallei zeer vruchtbaar en ideaal om fruit en groenten te kweken. Het is de streek voor elke wijnproever. We reden naar een baai, haalden onze stoeltjes boven en gingen op z'n zondags genieten van een aperitiefje, met een boek erbij en genieten van het lekker nazomer zonnetje. Net voor Okanagan Lake P.P. genoten we van een heerlijke lunch bij de stralende zon, want ook dat is vakantie. Op weg naar Princeton maakten we een korte stop in een ghosttown, waar ooit goudzoekers woonden. Er heerste een lugubere, doodse sfeer.

Doordat we verkozen om de secundaire weg te nemen ipv d autosnelweg, kom je tal van zo'n dorpjes tegen, die de rit wat onderbreekt. Je ziet veel meer van het land. Eens aangekomen in Princeton, hadden we een ideaal plekje gevonden om wild te kamperen, net naast een rivier. We stonden er met 2 andere campers, volledig afgesloten van alles. We maakten er een vuurtje en probeerden zo onze restjes pizza op te warmen. Dat bij een prachtige, ondergaande zon. Dat maakt de reis nu zo plezant, die kleine dingen...ondertussen zijn het onze laatste dagen. Wat ik hier schrijf is maar een peulschil van wat we allemaal meemaken. Het is opnieuw een reis geworden waar we lang zullen over napraten. Totaal iets anders dan vorige reizen, maar opnieuw uniek. Het zien van beren, orka's, walvissen die uit het water springen, elanden, wapitis, bizons, eekhoorntjes die enkele momenten later worden uit elkaar gereten door een arend, het redden van een zwarte beer, om maar te zwijgen over de onbeschrijfelijke mooie kleurrijks landschappen met besneeuwde sneeuwtoppen en glasheldere of azuurblauwe meren. Ja, Canada heeft ons hart gestolen.

Revelstoke - Salmon Arm

We reden naar het visitor centre van Revelstoke om te vragen wat er allemaal te doen was. Vooraleer we het stadje achter ons lieten en naar NP Mount Revelstoke reden gingen we eens het stadje gaan verkennen. Bij het binenstappen in een souvenirshop vroeg de winkeldame dat we de beer in de boom al hadden gezien enkele blokken verder. We geloofden onze oren niet en zagen enkele blokken verder wat volk samen staan en kijken naar een boom, met inderdaad een zwarte beer die er in geklommen was en die blijkbaar op zijn gemak zat. Iedereen ging zijn fototoestel halen, want een beer in een boom was zelfs voor hen geen dagelijkse kost. Dat er af en toe een rondloopt in stad gebeurd regelmatig. De straat werd volledig afgezet en het werd een bezienswaardigheid. Het nieuws ging als een lopend vuurtje en het volk bleef maar toestromen. Ondertussen waren er enkele mensen van natuurbehoud gearriveerd. Er werd besloten om het dier te verdoven met een verdovingspijl die werd afgevuurd met een geweer.

Terwijl was de brandweer ook al opgetrommeld. Het is eens iets anders he, bij ons wordt de brandweer opgeroepen om een kat uit de boom te halen, hier voor een beer. Onder de boom werd een matras gelegd. Vooraleer het eerste schot werd afgevuurd, moest iedereen achter de politieauto's gaan staan,en kegen we de nodige instructies en uitleg, daar ze niet wisten hoe de beer zou reageren. Er waren vluchtwegen voor de beer gecreëerd.

Ondertussen kwam er een vrachtwagen toe, waar de matras werd opgelegd waardoor de val minder hoog werd. De lokale pers was indertussen ook al gearriveerd, toen het eerste schot werd afgevuurd. Na enkele ogenblikken begon de beer moe te worden, maar vocht tegen de slaap. Een 2e schot werd hem teveel en na een kwartiertje begon hij te zakken. Met behulp van de natuurbeheerders kwam de beer zacht terecht op de matras en zo was operatie "hoe haal ik een zwarte beer uit een boom" na 2 uur afgelopen. Na dit ongewoon voorval reden we verder naar Mt Revelstoke. Dit wordt ons laatste nationaal park. Na een kronkelende bergpas met de ene haarspeldbocht na de andere, arriveerden we na 26 km de parking waar het nog 1 km wandelen was voor je op de top bent en een zicht hebt over alle omliggende bergtoppen. We lieten Revelstoke achter ons en reden verder richting Vancouver. Onze volgende stopplaats werd in de buurt van Salmon Arm. Zoals de naam het al zegt is dit de regio van de zalm. Morgen gaan we naar het gebied waar voorlopig nog "weinig" zalm zit, maar over een week miljoenen roze zalm zit waardoor de rivier volledig rood kleurt. Dit gebied is maar eenmalig per jaar open voor het publiek, tussen 3 en 26 oktober. Dit is de periode dat ze hun voorplanten. We zijn benieuwd....

Golden - Revelstoke

Wat is het toch zalig als je opstaat dat je de verwarming kan aanzetten en te genieten van een warme tas koffie. We reden Golden buiten en zagen op de parking van een hotel 2 "bighorn sheep". Zoals de naam het zegt familie van de schapen met 2 immens gekrulde horens. De horens van een volwassen schaap kunnen tot 127 cm worden, de dieren zelf kunnen 1m groot worden. Tijdens de lente en zomer veryoeven ze hoog in de bergen, terwijl ze in de herfst en winter eerder rond stad te vinden zijn.

Op weg naar Revelstoke stopten we bij een boer die tours doet ivm bizons. Daar het seizoen voorbij is, deed hij geen tours meer, maar wou hij ons gerust meenemen naar zijn dieren en begon heel wat uitleg te geven over zijn passie wat 7 jaar geleden begon : de bizon. Hij woonde alleen, op een afgelegen plaats en leefde voor zijn dieren. Het was echt de moeite waard om eens te passeren, wat niet kan gezegd worden van het wolvencentrum, wat meer op een rehabilitatieproject leek. We hadden er meer van verwacht.

We reden Glaciar NP park binnen, waar we enkele zeer korte wandelingen hebben gemaakt op aangelegde paadjes. Rock Garden, zoals de naam het zegt ligt het er vol van de rotsblokken, waar in de lente veel nieuwe en wondermooie plantengroei uitbloeit, alleen is het nu herfst en bestond het vooral uit veel groen en mos. Een andere was een aangelegd pad door de immens hoge rode cederbomen. Stammen van 1 a 2 meter waren hier geen uitzondering. Toch wel mooi om te zien, hoe klein de wandeling ook is, dat alles zo mooi aangekleed en afgewerkt is. Vermoedelijk komt Glaciar NP meer tot zijn recht tussen de maanden mei en augustus, dan staat alles in bloei. Nu zijn we in Revelstoke op een zeer leuke camping, waar we vernamen bij het registreren dat er afgelopen nacht 2 kleine zwarte beren zijn gespot en geprobeerd hebben om de frigo open te breken. De berepoten werden met veel trots getoond door de campinguitbaatster. Niet voor niets zijn alle vuilbakken hier bearproof.

Tot de volgende keer (als er internet is). Op veel plaatsen is er totaal geen ontvangst om te telefoneren, laat staan internet. Voor de geintresseerden, we zijn de 3500 km gepasseerd, en nog 6 dagen te gaan, op naar de 4500....