op weg naar de wijngaarden en fruitstreek Yakima

Via de Oregon Scenic Byway staken we vandaag de grens over van Oregon naar Washington. Het is ondertussen al een aardig lijstje geworden (Montana, Wyoming, Idaho, Oregon en nu Washington) Dit lijstje heeft er wel voor gezorgd dat we ondertussen al meer dan 4000 km gereden. Via de Columbia River Scenic Byway(op zich niet bekend, wetende dat in deze regio enkele fragmenten van de film Twilight hier opgenomen zijn) rijden we Yakima binnen. Langs de weg zien we immense wijngaarden en diverse velden met fruitbomen, hiervoor zijn er natuurlijk meterslange sproeiers nodig (wel tot 100 m lang) om alles rijkelijk te voorzien van water tijdens deze warme periode. Na uren te rijden door fruitvelden en wijngaarden met diverse wijnbars langs de kant met proeverij mogelijkheden kwamen we aan in Mount Rainier. Opnieuw het gevoel dat we in Canada zijn, maar het ligt ook aan de Canadese grens. Veel naaldbomen, azuurblauwe meren, besneeuwde bergtoppen. Toch wel bijzonder dat je zo'n diverse landschappen en gebieden hebt in één land. Op de camping, terwijl ik mijn notities aan het typen ben, wordt er bij de buren gitaar gespeeld en gezongen bij het kampvuur. 3 generaties die samen aan het reizen waren, moet kunnen.. Even komt het scoutsgevoel naar boven. Soms kan een mens toch genieten van kleine dingen.

een dagje cruisen van oost naar west

Na ons bezoekje aan Craters of the Moon, want meer dan de wandelingen die we gedaan hebben valt er in dit hol van pluto niets te beleven, reden we richting Twin Falls. We zitten uren in de camper, maar toch wordt het niet saai, we worden ingehaald door de"king of the road" met hun blinkende chroom alsof het niets is. De enige toeristische trekpleister in Twin Falls zijn de Shosone Falls. Het zijn wel spectaculaire watervallen, waar we zelfs 2 regenbogen zagen in het wassende water dat met tonnen liters naar beneden viel. We probeerden via de Thousand Springs Scenic Byway naar Boise te rijden, maar door één of andere navigatiefout vonden we de scenic byway niet. Hierdoor moesten we enkele uren via de HIghway 84 rijden, een saaie weg, de eerste keer deze reis. Via Boise(hoofdstad van Idaho) reden we naar Cascade, onze 2e hook up camping, een heel gezellig en kindvriendelijke camping. Voor de eerste keer internet deze reis...Maar na een lange dag cruisen kwam de aperitief met een chipje meer dan welkom. Even tellen hoeveel dagen we nog hebben, en wat we nog willen doen.. We besloten om morgen naar John Day Fossil Beds te rijden.

Voor de eerste keer uitgeslapen deze reis en doorgereden naar het pittoreske Mc Call met een gezellig haventje.We reden terug naar beneden en waren op zoek naar een benzinestation. Volgens de GPS was er één enkele km na de afrit, we besloten de GPS te volgen en kwamen in een godverlaten dorp met een benzinestation met welgeteld 1 pomp. De uitbater, die me toekwam zag er echt uit als de garagist uit de vroegere serie "Dukes of Hazzard", wat nostalgie is voor mij. Voor degene die hem niet kennen, een grijze man met baard, in een blauwe overal en pet op zijn hoofd. In zijn sappig Amerikaans vroeg hij "what a hell are you doing here", hij had vermoedelijk nog nooit een toerist over de vloer gehad, laat staan met zo'n camper. Na wat socializen en betalen gaf hij een stevige handdruk en wenste ons nog een goeie reis verder. Dat zijn zo van die momenten die het toch uniek maken. Na uren cruisen kwamen we in de vooravond terecht in John Day Fossil Beds National Monument. We hadden vernamen dat Painted Hills het mooiste waren bij valavond. Alleen liggen deze Painted Hills 50 km verder dan de ingang van het park. We reden door de canyon, en de eerste 20 km slingeren via kleine, bochtige wegjes. Na ongeveer een uur reden we het gehucht MItchell binnen en buiten en zagen we de eerste kleurrijke duinen of bergen. Door de zonsondergang veranderen de kleuren voortdurend. De Painted Hills Overlook Trail is de bekendste. Sommige bergen leken wel te bestaan uit rode lava. Opnieuw een enorme verrassing om dit te ontdekken. We besloten om 50 km terug te rijden, naar de ingang van het park waar het visitor centre, en we hoopten om daar op de parking te kunnen overnachten. Helaas was de parking gesloten. In de reisgids stond dat er in de regio campings zijn. We reden heel het NP door, geen camping, Tot we aankwamen in Kimberley, daar zijn enkele campings zonder enige faciliteiten waar je kan overnachten voor $5. We besloten om daar te overnachten en de volgend dag nog eens op het gemak door het park te rijden o mde bizarre rotsformaties te bewonderen. Het heeft wat weg Canyon/Monument Valley.

op weg naar ...Craters of the Moon

Via zuidelijke richting reden we GTNP buiten. Overal zagen we vrijwilligers langs de kant van de straat het afval van de toeristen/mensen opruimen. Het bestaan van die jobs is toch dubbel, misschien best dat ze het doen, anders zou het park er nog meer afval liggen, anderzijds is het jammer dat de toerist zijn afval niet gooit in de rijkelijke aanwezigheid van vuilbakken. Via een steile bergpas (Teton Pass) reden we via Victor, Driggs naar Ashton waar we de Mesa Falls Scenic By Way nemen.

Tijdens deze reis heb ik enorm veel respect gekregen voor het wielertoerisme. Overal kwamen we moedige fietsers tegen die zwaarbeladen en in die hitte zich hier komen uitputten om al die steile cols te trotseren. Moesten ze hier een wielerwedstrijd doen, er zouden er fameus veel afvallen. Als je al voelt hoeveel de camper moet trekken en draaien om de steile hellingen tot 10% te trotseren, wat moet het dan niet zijn voor die fietsers. Overal in Amerika heb je "scenic Byway". Een scenic byway is een toeristische weg of themaweg dat loopt via een natuurlijke of culturele schoonheid.Vooral de Upper Falls langs de Mese Falls Scenic Byway zijn de moeite om eens langs te rijden. Vanuit Ashton reden ze via Rexburg; Howe naar Arco. Arco is het laatste dorpje voor je Craters of The Moon binnenrijdt. De weg loopt langs desolate, dorre en weinig vruchtbare landschappen. Je kan hier uren rondrijden zonder iemand tegen te komen. HIer wil je echt geen lekke band of zonder benzine staan. Overal waar je kijkt zie je weidse landschappen. En als je auto's tegenkomt zijn het immense jeeps, of echte bikers in hun mouwloze leren jasjes met hun typische hangsnor en de gekende bandana in de haren trotseren ze op hun blikkende ronkende machines de Amerikaanse wegen. Het liedje "Born to be wild" komt hier zo tot z'n recht. Van Biker Biys gesproken...

Een beeld van Amerika :

door de immense oppervlakte en uitgestrektheid van het land ligt alles zeer ver van elkaar. De gekende Amerikaanse porties (en niet alleen in fastfood restaurants) zijn immens, wat voor hun een medium meal is, is voor ons een XL menu. Wij kunnen hiervanmeerdere dagen eten . De omvang van de gemiddelde Amerikaan is er aan te zien. Wat betreft auto's, afwel zie je hier de bekende nostalgischeMustangs of firebirdrondrijden, of andere sportmodellen, ofwel pick up's of jeeps. De jeeps hebben dan ook geen gewone banden op hun auto liggen, maar net geen monstertruckbanden. Gelukkig is de benzine hier vrij goedkoop voor hen. De boeren met hun huizen in de prairies hebben op hun erf een bouwvallig houten constructie staan, wat op hun huis lijkt, maar op hun erf staan er een ferme auto met trailer en een klein autokerkhof aan oude, geroeste auto's. Dit beeld kom je dagelijks tegen. Wat bij ons geld opbrengt (oude Ford pick up) staat daar weg te roesten...Eigenlijk wel jammer.

Wij dachten dat we met onze camper van 7m60 toch al een redelijke camper hadden, maar dan zie je hier campers rondrijden de lengte van een tourbus, met aan de trekhaak nog een jeep, en als het goed is hangt er aan die jeep nog een aanhangwagen met een boot of quad, enz...En weg zijn ze...Dan sta je op de camping daarnaast met je campertje van 7m60..

Maar nu genoeg over Amerika in het amgemeen. Eens aangekomen in Craters of the Moon. Al uren zijn we verwijderd van de bewoonde wereld, behalve een groot gebied voor de Idaho National Laboratories, oftewel de R&D van het nucleaire programma van de Verenigde Staten. Een prima plaats dus, ver van de bewoonde wereld.

Ongeveer iedere 2000 jaar vindt er een eruptie plaats in dit vulkanisch gebied en het is inmiddels zo’n 2.000 jaar geleden dat de laatse eruptie plaatsvond. Men voorspelt dat bij de volgende eruptie zo’n 1 kubieke mijl aan lava naar buiten zal komen. Best riskant dus, dit bezoek

Overal rondom je zie je niets meer dan zwarte versteende lava. Hier heerst net geen woestijnklimaat, overdag snikheet, en 's avonds koelt het vrij snel en redelijk veel af, wat meer dan welkom is. We kregen een gratis kampeerplaats aangeboden door een gepensioneerde Amerikaan (had plaats gereserveerd voor de familie die morgen ging komen) De asfalt was aan het smelten, meer woorden moet ik er niet over zeggen zeker. Iedereen zat te puffen in zijn zeteltje in de schduw van zijn camper. Pas rond de avond begon het draaglijker te worden. De camping is ook gelegen in het lavarijke gebied. Leg hier op de middag een ei, en ik kan je garanderen dat hij zeker gekookt is. We besloten om morgenochtend vrij vroeg op te staan, en enkele wandelingen te doen in dit toch bizarre park, maar liefst voor dat de zon hoog staat.

Craters of the Moon bestaat uit een vulkanisch landschap van zo'n 2900 vierkante kilometer. NASA trainde lange tijd astronauten in het Craters of the Moon Lava Field. Er werd aangenomen dat het maanlandschap er zo uit zou zien. In 1969 konden de astronauten vaststellen dat het maanoppervlak niet veel op dit deel van Idaho lijkt. Echte maankraters zijn bijna allemaal gevormd door meteorietinslagen, terwijl deze kraters zijn gevormd door vulkanische erupties.

Dus, de volgende morgen vroeg uit de veren, en we waren blijkbaar niet de enigen die er zo over dachten. Er zijn verschillende wandelingen door het vulkanische gebied varierend van een paar honderd meter tot een aantal kilometer. Alle wandelingen liggen langs de 15KM geasfalteerde weg door het gebied. Het mooie bij de lavavelden in dit gebied, is dat de structuur van de stromen heel goed te zien zijn. Het lijkt wel een zwarte, versteende waterval. Verder ging ikeen kijkje nemen in een krater. En wetende dat het onder het immense lavaveld eronder zogenaamde lava tubes zijn. Dit zijn lege holtes die ontstaan zijn door het stollen van de bovenste laag lava terwijl daaronder de lava nog doorstroomde. Vanop een heuvel heb je een mooi uitzicht op het mooie, bizarre park.Opnieuw een zeer mooie ervaring

Grand Teton National Park

We besloten om op deze camping 2 nachten door te brengen. We begonnen aan de loop die je langs de hoogtepunten brengt van Grand Teton NP, en dit via de meest westelijke route (Teton Park route). We reden naar beneden en maakten diverse stops met prachtige uitzichten op de bergketen met de eeuwige sneeuw op de bergtoppen, die weerspiegelen in de spiegelgladde meren. Af en toe moesten we remmen voor plots overstekend wild, vooral de herten waren in grote getallen aanwezig. Via de scenig way langs String Lake kwamen we terecht aan Jenny Lake.

Jenny Lake is het op één na grootste meer in het park, en het wordt beschouwd als een van de mooiste bergmeren van Noord-Amerika. Het ligt aan de voet van de Cathedral Group, dat zijn drie van de meest indrukwekkende bergen van de Teton Range (Grand Teton, Owen en Teewinot)

Jenny Lake is een vrij toeristisch plaatsje,waar jeeen shuttle boot van East naar West Point kan nemen. Een retour kost $15, een enkel $9, daar je ook van punt A naar B kan wandelen en terugkeren met de boot. Aan de andere kant van het meer zijn er 2 wandelingen : Inspiration Point en HIdden Falls. Normaal kan je beiden combineren, maar wegens werken moest je steeds langs dezelfde weg terug. De weg naar Inspiration Point is net geen 2 km enkel, maar is een vrij stevige, pittige en steile wandeling, daar je in een korte wandeling een hoogteverschil van 130 m moet trotseren. Zorg dat je genoeg water bij hebt.Alleen raad ik jullie aan om deze wandeling niet te doen op het warmste moment van de dag (zoals deze kiekens), maar het uitzicht van Inspiration Point op het meer is uniek. Eens aangekomen bij de boatdock besloot Lindsey daar te wachten, ik ging nog even de wandeling maken naar de Hidden Falls. Tijdens de boottocht terug zagen wedreigende donkergrijze, zwarte wolken afkomen. We zaten nog maar net in de camper toen het begon te spetteren en we reden terug naar de camping.

Er is maar één uitgang van Grand Teton NP, namelijk via hetwestern stadje Jackson. Huizen, cafe's in blokhut formaten, neonreclame in de vorm van een cowbo die rodeo doet.. Toch even de moeite om de camper aan de kant te zetten, en een bezoekje te brengen.

Yellowstone part 2

Vandaag een stralende zon desondanks het nog maar 8u was. Het ideale moment om nog eens poging te wagen om de Grand Prismatic Spring een bezoekje te brengen. De parking was toegankelijker, waardoor een plaatsje vinden voor de camper gemakkelijker was. Er hing opnieuw wat rook boven de bron, maar de kleuren zag je toch beter dan enkele dagen geleden. Verwacht geen spektakel zoals de foto die je op internet vindt, want die is uit de lucht genomen. Nadien vernam ik dat je de bron iets beter kan zien van de achterkant, waar er een wandeling loopt die iets hoger ligt. Dus voor degene die gaan, doe zeker die wandeling. De kleur varieerde steeds van kleur, blauw werd groen, enz... Afhankelijk van hoe de wind blies had je al dan niet beter zicht op deze pracht. De bussen met Aziatische toeristen kwamen toe. De jongeren hebben ondertussen hun camera's geruild voor de selfiestick met alle soorten en kleuren van smartphones. Nadien reden we verder naar Old Faithful, waar er een geiser metde gelijknamige naam Old Faithful Geiser een eruptie op bijna uurlijkse regelmaat. Overal zijn er bankjes voorzien en zie je de toeristen toestromen. In afwachting van de eruptie kregen we bezoek van enkele bizons die door het volk liepen. De rangers zorgden ervoor dat iedereen op voldoende afstand stond om foto's te nemen. Toch was er één iemand die persé een mooie close up wou nemen, hij had wel de pech dat de bizon hem opeens achterna zat. Zo'n immens beest wil je echt niet achter je hebben. De bizon kan een snelheid halen van 50 km/u. Met raadt van de ranger ging de toerist achter de boom staan. Zo zie je maar dat je wilde dieren nooit mag vertrouwen. Na dit plotse spektakel was de tijd korter geworden om te wachten op de eruptie. Het was een immensespectaculaireeruptie. Oke, het is toeristisch maar dat moet je erbij nemen. Nadien wandelden we nog wat rond in het gebied. We reden door naar Canyon village. Onderweg was er weer een file, want zoals de koe in India heilig is, is de bizon heilig in Yellowstone. Overal zie je bizons. Als je er geen gezien hebt in Yellowstone zal je ze nergens zien. Na enkele dagen heb je genoeg gehad, en kijk je zelfs niet meer om voor een bizon. Alles lijkt normaal zoals je hier koeien ziet. Na ons dierentuin moment reden we door naar Mud Vulcano en Dragon Mouth.

Voor onze eerste keer deze reis gingen we naar een hooked up camping (water, elektriciteit, en dumping zone). In tegenstrijd tot Canada valt het ons op dat het zeer moeilijk is om verse groenten te kopen.

De volgende dag opnieuw vroeg uit de veren, want er stonden pittige wandelingen op hetprogramma, en dit wil je echt niet doen in de snikhete zon. Onze eerste stop was de "Brink of the Lower Falls", waar je naast een waterval komt te staan en waar je de eerste indrukken krijgt van de canyon. Onze volgende stop was de lookout met de Red Rock Point. Een slingerende weg van 800 m met 200 m hoogteverschil. Nadien reden we verder noordwaarts met onze laatste stop Grand vieuw. De éénrichtingsweg komt uit in Canyon Village waar we opnieuw zuidwaarts met een stop te maken op het prachtige Artist Point. Zoals de naam het zegt komen veel artiesten hier om dit prachtige uitzichtmet zicht op de Lower Fallste tekenen, schilderen..

We reden opnieuw zuidwaarts, richting Yellowstone Lake. In deze regio zie je veel meren, moerassen en is het de ultieme plaats om vogels te spotten. Je ziet hier vogelliefhebbers met meterslange lenzen om hun unieke shot vast te leggen. Na onze laatste stop in West Thumb Basin waar we een hert met een jong zagen lieten we na enkele dagen het mooie Yellowstone achter ons. Opnieuw een plek om aan te stippen als "done".

Via John D Rockefeller Jr National Park, wat ten zuiden ligt van Yellowstone rijden we het volgende nationale park op ons lijstje binnen : Grand Teton NP. We reden 20 km in het park en reden door naar Colter Bay Village. Onderweg zagen we mooie panorama's met diverse bergtoppen. Eens op de camping aangekomen, werden we nog maar eens gewezen op de maatregelen rond de veiligheid ivm omgaan met beren. Voor de eerste keer konden we vandaag het thuisfront op de hoogte brengen dat alles prima verloopt, en dit via een authetieke openbare telefooncel.

Yellowstone

Vandaag reden we via de prachtige Highway 20 richting West Yellowstone. De HIghway loopt oa via het avontuurlijksdorpje Big Sky, een klein dorpje voor adrenalinekicks onder jullie (raften,..) zowel in de winter als in de zomer. Na 2 uur rijden kwamen we aan in het pittoreske West Yellowstone. Na een blits bezoek in het Visitor Centre reden we het park binnen. Helaas ging dat niet zo vlot; het weekend stond voor de deur, en het seizoen begint dit weekend, moet er nog veel uitleg bij... file om het magische gebied van Yellowstone binnen te treden. Desondanks alles vrij vlot verliep besloten we eerst te zoeken naar een campingplaats. Daar 's ochtends de camping in Madison het bordje "FULL" al toonde, wisten we dat een overnachtingsplaats zoeken nu prioritair was. We reden door naar Norris, en daar stond het geluk aan onze kant, we hadden een plaatsje op de camping, want ook hier geldt de regel "first come, first served".

We reden vanuit Norris naar beneden richting Old Faithful. We maakten diverse stops als Lower Geyser Basinmet de Great Fountain Geyser en de gekende zwavelgeur, of om in Jeroen Meus termen te spreken, de geur van "rottende eieren". Anderzijds de typische bronnen waaruit stoom komt en borrelend kokend water opeens begint te spuiten. Andere stops waren Biscuit Basin,met een wandeling naar de Mystic Falls. Nadien besloten we de wereldbekende en spectaculaire Midway Geyser Basin bezoeken. In deze regio ligt de Grand Prismatic Spring. Dit is de bron waar iedereen aan denkt als je het woordje Yellowstone zegt. De bron met azuurblauwe kleur met een regenboog van kleuren aan de zijkant en feloranje uitlopers. Ze zijn een streling voor het oog. Helaas is de eigenlijke bron soms bedekt met rook waardoor het veel van zijn charmes verliest. Er is een houten wandelpad aangelegd waardoor je een kijk krijgt op dit spektakel. Helaas begon het te regenen waardoor de "damp" nog sterker begin te worden, en het kleurenpalet volledig verdween.Omwille van de regen beslotenweover enkele dagen terug te komenom het nog eens teproberen. Naast de Grand Prismatic Spring heb je nog de Excelsior Spring, en de Turquiose Pool..

We reden richting de camping, en maakten enkele stops om foto's te nemen van onze eerste bizons die we zagen. We reden nog even langs bij Artist Paintpots. Eens aangekome bij de camping zagen we het bordje "FULL" hangen. Na de verdiende aperitief genoten we van een heerlijke maaltijd. De dagen zijn opvallend langer dan 9 mnd geleden, waardoor je gerust tot 's avonds kan buiten zitten. Rondom ons branden tal van vuurtjes/BBQ waar de tentkampeerders hun maaltijden op bereiden. Met de reisgids en plannetjes van het park leggen we de koppen samen en besluiten we de volgende dag de noordelijke loop te maken van Yellowstone.

We besloten om vanavond hier nog een nachtje te overnachten, en reserveerden we onze camping voor morgen in Fishing Bridge, de enige camping voor campers en met alle faciliteiten. Op deze camping mogen geen tenten staan, wegens gevaar voor beren.

Nadat alles geregeld is reden we eerst naar Norris Geyser Basin. Het was nog vrij vroeg, waardoor het toerisme minimaal was. Ondanks de vroege ochtend, begon de temperatuur al vrij snel weer op te lopen. Opnieuw een streling voor het oog waar we af en toe geluk hadden waar we geisers zagen opborrelen.We deden eerstde 3,2 km lange Back Basin Trail langs de SteamBoat Geyser. De Steam Boat Geyser, isde grootste actieve geiser. Zijn grootste eruptie staat op 90 m. Helaas bepaalt de natuur wanneer de eruptie gebeurd. We zagen wel een plotse, kleine eruptie van 3 meter. De laatste "hoge" eruptie was enkele dagen geleden, toen was de eruptie 12 meter. Erupties hebben een interval van 4 dagen tot 50 jaar.

De wandelpaden zijn voor iedereen toegankelijk en het lijkt dat brandhaarden verspreid liggen in het landschap. Overal waar je kijkt zie je rookpluimen uit de grond komen. Na deze loop wandelden ze de Porcelain Basil Trail. Je ziet hier oa de Porcelain Terrace Springs, een bijzonder zuur gebied waar het plantenleven geen kans heeft. Door sulfur en ijzeroxide ligt hier een dunne, kwetsbare korst die geel, oranje gekleurd is en die voortdurend aan verandering toe is. Voor we aan de 2e wandeling begonnen passeerden we stoomopeningen, waaruit stoom kwam met de temperatuur van tussen de 90° en 138°C.

De vochtigheid en de toenemende temperatuur maakten elke inspanning net iets lastiger. We lieten de Norris Geiser achter ons en reden via de 18 km naar Canyon Village. Gedaan met geisers en bronnen, de omgeving wordt opvallend groener gekenmerkt met watervallen. Je kan bijna niet geloven dat je in hetzelfde park aan het rijden bent. Het park bevat 800 km geasfalteerde wegen, en dubbelzoveel wandelwegen. Als je de loop maakt(want Yellowstone kan jeverlijken met het cijfer8)om je net niet aan 300 km. Op weg tussen Canyon Village en Mammoth Hot Springs zaten we opeens in de file. Hiervoor kunnen er 3 redenen zijn :

• werken aan de wegen
• bizons die de straat oversteken of voor een auto lopen, waardoor je snel een file creëert, of
• wild die langs de kant zit waardoor iedereen foto's wil nemen, met accordeonfile als gevolg.

Voor ons was het de derde optie. In de graskant zat een zwarte beer met enkele welpen, natuurlijk wou iedereen foto's nemen. Gelukkig stonden er rangers in de buurt om de toeristen op afstand te houden en om het verkeer wat vlotter te laten lopen. We probeerden onze camper langs de weg te parkeren, en namen enkele foto's. Bij het zien van de beren zijn de imposante bizons toch klein bier. Opeens wordt je weer alerter, en bij het verder rijden kijk je steeds rond om te kijken dat je geen glimp kan opnemen van enig wild. Voor onze terugreis naar onze camping bezochten we nog de Mammoth Hot Springs.

Glacier National Park

We lieten St Mary achter ons en reden via een ommeweg naar de ingang van East Glacier. De normale weg(Highway 49)is enkel toegankelijk voor voertuigen tot 21 ft, omwille van kleine bochten van de bergpas. Op zich was de ommeweg( via Browning)best de moeite waard, we reden door het reservaat van de Blackfoot Indianen, en elk dorpje waar we doorreden was in echte Wild West stijl. Hier kon zo een western film opgenomen worden. De bars zijn in tipi stijl, is het uniek, of kitscherig,ik laat het aan jullie over. We reden via de officiële parkingang binnen, maar net zoals bij de ingang aan Many Glacier, was het toestel om de jaarpassen te maken stuk, en mochten we ook hier vandaag gratis binnen. Na enkele stops (oa Running Eagle Falls)kwamen we op onze eindbestemming Two Medicine Lake aan, waar we een boottocht zouden maken. Helaas start het eigenlijke seizoen pas morgen, en was er nog veel gesloten, en waren we ze de laatste klusjes aan het doen, om in de komende dagen de groepen toeristen te ontvangen. We besloten om de laatste dagen van onze rondreis hier opnieuw naartoe te komen. Sowieso staat West Glacier ook nog op ons programma, en is tegen dan de Going to the sun Pass hopelijktoegankelijk.

We besloten om vandaag maar richting Yellowstone te rijden, en we zien wel hoever we geraken. We verlieten de highway en reden via route 49 naar het zuiden, wat ook duidelijk te voelen is aan de temperatuur. We reden langs eindeloze vlaktes. Over deze weg zeggen ze "je kan vandaag al, zien, wie je morgen zal tegenkomen", zo ver kan je kijken over deze uitgestrekte vlaktes die steeds variëren. Anderzijds is het heuvelachtig en zeer groen, zoals in Schotland.

Ik

ben er nog nooit geweest, maar dat is het beeld dat ik er van heb, en het regende hier ook. Na uren cruisen arriveren we in Bozeman, op enkele kilometers van Amsterdam en Manhattan, kijk maar op Google Maps voor de freaks. In Bozeman zullen we vanavond overnachten ...op een parking van een supermarkt. De campings van KOA zijn boven ons budget. We gingen als echte Amerikanen gaan eten bij Taco Bell, want na zo'n lange dag rijden hadden we echt geen zin meer om te koken. Morgen richting Yellowstone.

Het grootste verschil met Canada zijn de verre afstanden, ik vrees dat we dit jaar over de 5000 km zullen zitten..

grens Canada - Amerika

Dit jaar niet gekozen voor de early bird formule. Met deze formule en extra kost kan je de camper al afhalen in de ochtend, anders kan je de camper pas ophalen vanaf 13u. Naar aanleiding van het miezerige weer, en daar we toch moesten uitchecken in het hotelbesloten we rond 10u toch naar CruiseCanada te gaan, je weet maar nooit. Bij het aanmelden zeiden ze dat het geen probleem was. Na de nodige administratie en controle van de camper reden we een uur later van het domein. Eerst nog bijtanken en dan cruisen naar Waterton Lakes National Park. Een weg die we 9 maand geleden ook bereden hebben, alleen was de omgeving nu veel groener. Dit jaar kozen we voor een standard camper, eentje van 25 ft, of 7m60, wat 1m60 langer is dan vorig jaar. Op zich was ik vrij snel met alles weg, alleen nog wat de lengte van je camper inschatten bij het achteruit parkeren had ik hulp nodig, maar daarvoor had ik Lindsey mee he

4 juni : we reden naar het zuiden tot an de grens met Amerika. Daar werden we tegengehouden door enkele typische macho agenten. Na de controles met vingerafdrukken en een blits controle van de camper mochten we Amerika binnen.

America....here we come. We reden richting onze eerste NP op Amerikaanse bodem Glacier National Park. We besloten door te rijden naar St Mary, één van de ingangen van het nationaal park. Dit is de ingangom naar de Logan Pass te gaan, wat onderdeel uit maakt van de supermooie "Going to the sun road". In het visitor centre vernamen we dat de ingang nog gesloten is, en dat de "Going to the sun" road misschien zal opengaan op 19 juni.Vandaar beslotenwe naar Many Glaciers te gaan. We reden onmiddellijk door naar de camping, want op de camping van de nationale parken geldt de regel : "first come, first served", tot de camping volzet is. Na het zelf registreren van je aanwezigheid en je plaats bezet te houden, reden we rond in de buurt van Many Glacier. We deden wandelingen rond meren met prachtige panoramische vieuws met besneeuwde bergtoppen. Gelukkig is het tegenwoordig het tijdperk van digitale fotografie. Het was ideaal wandelweer, de zon die heerlijke warmte gaf, en af en toe een heerlijk briesje die meer dan welkom was. De eerste 10 km zat in de benen.