Active day (snowshoe walk - cross country ski)

Vandaag is het "active day" - dus na een stevig ontbijt en dik aangekleed krijgen we uitleg over onze eerste echte excursie, namelijk wandelen metsneeuwschoenen. Ze verspreiden het gewicht van de persoon waardoor je "minder diep" in de sneeuw zakt. Toch gebeurde het dat we tot kniehoogte in de diepsneeuw zakten. Degene die vooraan liepen hadden natuurlijk de meest lastige taak om een pad te maken in diepsneeuw, de laatste daarentegen die kon gewoon over het gemaakte trail wandelen, wat minder intensief is. Halverwege de tocht stopten we bij een replica tipi zoals de Sami vroeger gebruikten. Daar lagen rendierhuiden, die we gebruikten om op te zitten. We werden er getrakteerd op warme bessensap en koekjes op basis van kaneel. Ondanks de vele sneeuw zijn er toch bomen en struiken die hier blijven groeien (oa struiken waar de bessen aangroeien, Verder is er ook massaal baardmos aanwezig aan de bomen - deze groeien enkel in gebieden waar er geen luchtverontreiniging is, dus dat zegt veel over de pure lucht die hier heerst. Deze plant zou ook een geneeskundige werking hebben betreffende de luchtwegen. We worden continu geconfronteerd met de immense stilte die hier heerst - niets van geluid en de uitgestrektheid van het hele gebied. Na de stop besloten we terug te gaan naar de lodge om te genieten van een lekkere lunch om er deze middag in te vliegen bij het langlaufen. Na het ietwat onwennig op de smalle latten te staan vetrokken we op langlauftocht naar "Sauna Lake". Onderweg zagen we hoe de sneeuw precies in duinen lag door de vele wind van enkele dagen geleden. Ondanks de toch wel vermoeiende tocht genoten we van het immense witte landschap. Onze stop was bij een sauna in het midden van een meer. In de zomer zou deze sauna drijven op het meer, en zwemmen of roeien de lokale bevolking naar de sauna. Na een 3 tal uur zijn we terug bij de logde en kijken we hoe andere toeristen arriveren van hun halve dag met de husky's.

Na het avondmaal rond 20u vertrekken we met een immense slee achter de sneeuwscooter richting "Aurora Mountain". Onderweg zagen we de eerste vage groene flitsen van het Noorderlicht. Eens aangekomen is de temperatuur flink gedaald tot -20 en sta je op een bergtop waar geen begroeiing meer is. Alles klaar maken om foto's te nemen, en nu maar hopen dat ze gelukt zijn. Gelukkig wordt er een vuurtje gemaakt waar we ons warm konden houden, een warme chocomelk drinken en wat uitleg kregen over wat het Noorderlicht eigenlijk is. Na ongeveer 90' besloten we met bevrozen camera's en bijna bevrozen vingers terug richting de lodge te rijden, en ons daar wat op te warmen aan de kachel in de lounge. Ik besloot om nog enkele foto's te nelen van het Noorderlicht ter hoogte van de lodge. Maar nadien zocht ik ook de warmte op.

Deze dag is alvast in schoonheid afgerond. Morgen staat er een hele dag husky toer op het programma.

op weg naar Lannavaara

Vandaag is het eindelijk zo ver, de dag waar ik zo lang naar uitgekeken heb. In de vroege ochtend vertrokken Ruben en ikzelf naar Zaventem waar onze vlucht vertrok omstreeks 8u richting Kittilä (Finland). Al snel werden we geconfronteerd met het koude klimaat. De luchthaven en landingsbanen waren nog volledig besneeuwd. Als hier in België code geel wordt aangekondigd staat heel het land in rep en roer, en daar gaat het leven gewoon door. Omstreeks 12u (lokale tijd = + 1u) kwam we aan in Kittilä (Fins Lapland), waar we opgewacht werden door een medewerker van Explore The North. Het vertrek van de rit naar de lodge liep wat vertraging op, doordat er bagage niet was meegekomen van één iemand van de groep. Na alle nodige formaliteiten begon de 3u durende tocht langs de besneeuwde landschappen en enkele bekende ski oorden in Finland (oa Levi). Ondanks de besneeuwde wegen, reden ze hier toch goed door, gelukkig zijn de bande voorzien van spikes. Na een 3u durende rit kwamen we aan in het Zweedse dorpje Lannavaara, waar onze lodge (Aurora Mountain Lodge)staat. Ondertussen zitten we weer op gelijke tijd met België.

Na onze aankomst kregen we onze kamer toegewezen, en onze aangepaste kledij voor de komende dagen (jas, broek, handschoenen, balaclava, muts en sneeuwlaarzen (die tot -40° kunnen).

Verder werd er ook een WhatsApp groep opgestart met naam "Aurora Alert". Zodat er iemand het Noorderlicht of Aurora Borealis ziet, laat hij/zij het weten en is iedereen op de hoogte. Want tenslotte is het zien van het Noorderlicht toch een kers op de taart. Alles hangt oaaf van de weersomstandigheden, dus nu maar hopen...

We besloten om er onmiddellijk in te vliegen en nadat we goed "ingepakt" waren op stap te gaan met de kicksledge - wat te vergelijken valt met de step bij ons, maar de wielen zijn dan vervangen door ijzers om door de sneeuw te glijden. Het is ook een van de meest gebruikte voorwerpen voor de weinige inwoners(80) die Lannavaara nog telt om bv naar de winkel te gaan.

's Avonds kregen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld(Moose steak). Na deze vermoeiende dag lagen we vrij vroeg uitgeteld in bed. Bleek dat er diezelfde avond Noorderlicht te zien was...

plannen reis

Hallo iedereen,

Maart 2019 ga ik het hoge noorden opzoeken met de bedoeling om het Noorderlicht te spotten. Het staat net zoals Spitsbergen, Alaska in mijn top 5 van bestemmingen die ik nog wil zien. Met Xplorethenorth ga ik voor een weekje naar Aurora Mountain Lodge op 69° noord in Zweeds Lapland met oa als hoogtepunt 2 dagen met husky's en 2 daagse sneeuwscootertocht met overnachting in jagershut.

De lodge ligt aan de rand van het pittoreske goudzoekersdorpje Lannavaara, met haar 79 inwoners ervaar je een intense onderdompeling in het leven zoals het is in het Hoge Noorden. In een straal van maar liefst 85km is er geen enkel ander hotel. Deze pure wildernisregio is vooral bekend omwille van de vele Sami en rendierenhouders die hier in de nabijheid hun kuddes op de taiga hoeden.

Meer info later

East Glacier - Waterton Lakes NP

We lieten het prachtige West Glacier achter ons en reden naar East Glacier. Deze keer was het opvallend drukker dan enkele weken geleden. 's Middags genoten we van ons eten op een mooie picknickplaats aan Rising Sun, en lieten Glacier NP nu definitief achter ons. Vandaag moesten we opnieuw de grens over, helaas stonden we achter een bus waarvan ze allemaal persoonlijk naar de grenspost moesten komen met hun paspoort, ook de minder mobile mensen. Hierdoor ontstond er een immense file. Na ongeveer 30 minuten was het eindelijk onze beurt en na wat vragen over wapens, drugs enz..mochten we de grens over. Net voor we Waterton Lakes park binnenreden zagen we een zwarte beer die de straat overstak. Eens aangekomen bij de plaats waar de beer de straat overstak, zagen we nog snel een blik van hem die ons aankeek voor hij verdween in de struiken. Opeens waren we weer zeer alert en happy..BIj het binnenrijden van Waterton Lakes NP hadden we een gevoel van "thuiskomen", het was de 3e keer dat we hier kwamen. Net voor het visitor centre zagen we een hele file, en ja hoor BINGO ...op 3 m van onze camper op de groene graskant stond een jonge beer te smullen aan een soort bloemen, wat voor hun een lekkernij is. Bijna 3 weken geen beren gezien en nu 2 op 20 minuten tijd... We kampeerden op de camping in hartje Waterton, waar wealles in gereedheid brachten om hemmorgen weer in te dienen. Voor delaatste keer gingen we eten in Zuma. De volgende dag vertrokken we rond 6u30, want we moestennog ruim 200 km rijden en de camper moest ten laatste binnen zijn om 11u. Wat isde natuur toch mooi zo vroeg in de ochtend, we zien de nevel uit de meren opstijgen. Opnieuw een schitterende reis achter de rug.

Going To The Sun Road

Voor we deze middag de bekende going to the sun road gaan bezoeken, reden we deze ochtend richting Bowman Lake. Na een stukje geasfalteerde weg volgt er een 10km lange gravelweg, waar de snelheidsbeperking niet hoger is dan 30 ml/h. Sneller is ook geen optie. Langs deze weg zagen we restanten van al dan niet bewuste bosbranden. Soms worden gebieden bewust in brand gestoken, waardoor de grond dan zeer vruchtbaar is voor nieuwe jonge bomen die het levenslicht zoeken. We hadden in Apgar veel gehoord over een lekkere bakkerij in Polebridge. Daar we toch richting Bowman Lake reden besloten we hier een stop te maken. De gravelweg stopt enkele kilometers voor Polebridge. Het dorpje is herkanbaar aan het rode houten gebouw waar de bakkerij gelegen is. Het luidt naar de naam Polebridge Mercantile. Het is opgericht in 1914 en bestaat dus 100 jaar. Zoals de meeste toeristen die hier komen kochten we heerlijke boterkoeken. Buiten dit bezienswaardige winkeltje/bakkerij zijn er enkele cabins die je kan huren om er te overnachten, en een pittoresk houten café met oude reclameborden van Coca Cola. Polebridge ligt aan de Amerikaanse/Canadese grens, maar de grenspost zou de laatste jaren gesloten zijn. Op de korte wandeling die je kan maken in en rond Polebridge kwamen we een bord tegen met de leuke tekst "Standing here on this trail, you are closer to a grizzly bear than you are to a Starbucks!". Daar de weg naar Bowman Lake er nog slechter bij lag dan de vorige 10 km besloten we het risico niet te nemen. Je weet nooit dat je een lekke band hebt, en we hadden de tour deze middag geboekt op Going To The Sun.

Iets na 14u werden we opgehaald door "the jammer" met zijn rode blinkende cabriobus. Wie meer info wil lezen over de historie van deze auto's klikt hier. De "Jammers" die eigelijk gewoon de chauffeurs zijn, zijn uitgedost in een retro uniform met pet. Nu, het is toeristisch maar zeker de moeite waard. Je krijgt veel uitleg en zlef heb je geen stress om tegenliggers tegen te komen en te rijden op de smalle bergpas. Je kan genieten en er zijn voldoende stops om foto's te nemen. We passeren verschillende watervallen, valleien, panoramische vieuwpointen. De temperatuur begon fameus af te koelen. Na enkele uren kwamen we aan het Visitor Centre aan de Logan Pass. Dit is het verste punt dat we rijden. We hadden een halfuurtje de tijd om te genieten van de sneeuw. We zagen enkele adrenaline freaks afkomen met ski of snowboard op de rug. Er is geen lift dus zijn er maar 2 alternatieven : naar boven stappen met ski's a la langlauf of degene met de meest adrenalinekick, gedropt worden op de beergkam met een helikopter en naar beneden glijden, springen,...De Logan Pass is ook gekend bij de wandelaars omwille van de spectaculaire wandeling "The Hidden Lake Trail". Glacier is sowieso een paradijs voor elke wandelaar. Voor degene die trekkings doen voor meerdere dagen, vergeet je permit niet af te halen in het Permit Centre in Apgar.

Nadien reden we terug richting Apgar met de auto en reden we langs the Wheeping Wall. Een natuurlijk carwash, en indien je met een cabrio rijdt..een gratis douche. Morgen verlaten we West Glacier en rijden we via Goat Lick Overlook richting East Glacier, waar we nog een stukje GTTS Road doen tot Rising Sun.

richting West Glacier...

We lieten het relaxe Coeur d'Alène achter ons en reden via het pittoreske Sandpoint richting West Glacier, wat onze laatste nationaal park wordt op Amerikaans grondgebied. Het werd vandaag weer een dagje cruisen, en er kwamen weer heel wat kilometers bij op de teller. We stopten bij de Kootenai Falls & Swinging Bridge. Een leuke wandeling en afwisseling om even je benen te strekken. Nadien reden we door naar Columbia Falls. Typisch voor de staat Montana is dat je in elk stadje wel een casino of andere goktenten vind. Blijkbaar zijn ze hier zot van gokken. Bij elke benzinestation is er wel een te vinden. We besloten om hier te overnachten en morgenochtend binnen te rijden in Glacier. We kampeerden op onze 3e hook up camping, hij was ongeveer dubbel zo duur als onze vorige, maar de faciliteiten waren om U tegen te zeggen.Nog nooit heb ik zo'n douches gezien..

De volgende ochtend de vuile tanken lozen en water tanken want de volgende dagen zijn er vermoedelijk geen facliteiten op de camping en kunnen we douchen in onze camper. Bij aankomst in West Glacier was het opnieuw drukker dan alle vorige parken. We vernamen dat vanaf vandaag de bekende en gegeerde Going to the sun road open is.Eens binnen in het park reden we naar Apgar en zochten een ideaal plaatsje op de camping.Want het is vakantie, de eerste dag dat de bergpas open is en het is weekend. Rekening houdende met die 3 factoren is dit geen overbodige luxe. Blijkbaar waren er nog vroege vogels en mensen die er zo over dachten om eerst een plaatstje te zoeken. Nadat we een plaatsje hadden reden we naar het visitor centre om info te krijgen over hoe we de bergpas kunnen bezichtigen. Daar onze camper 25 ft mogen we niet op de Going To The Sun Road(GTTS), alle voertuigen zijn toegelaten tot 20 ft. We vroegen om het schema van de shuttlebus die rijdt op GTTS, maar bleek dat die pas begon te rijden van het echte hoogseizoen (1 juli). Er was maar één mogelijkheid meer en dat was met de toeristische Red Bus Company. We informeerden voor de Mountain Majesty tour, die begon in West Glacier en reeds tot Rising Sun in East Glacier, wat het grootste stuk is van GTTS road, maar helaas was deze tour al voor de komende 6 dagen volboekt. We besloten dan maar voor de Western Alpine tour, die rijdt tot het Visitor Centre van Logan Pass. Je kan ook kiezen voor tours die vertrekken vanuit East Glacier. Onze tour voor morgenmiddag lag vast , en we besloten naar Avalanche te rijden (het verste punt waar je met een camper van 25 ft mag rijden). Natuurlijk is dit een vrij druk punt, veel dagjestoeristen komen hier wandelen en picknicken. Helaas is er niet voldoende parking en parkeren langs de weg is verboden. We reden terug naar Apgar en maakten enkel stops langs de weg en fotografeerden enkele watervallen en panoramafoto's van Lake Mc Donald. We reden terug naar de camping, genoten van een heerlijk wijntje en hapjes en klonken op mijn verjaardag. Na een lekkere maaltijd besloten we te wandelen naar Lake Mc Donald waar we gingen genieten van een zonsondergang. Blijkbaar waren we niet de enige die dit spektakel gingen bewonderen. We genoten van de stilte en het prachtzicht van het meer dat spiegelglad is met in de verte een besneeuwde bergkam, Als je nog niet relax bent, dan wordt je het hier zeker. .Echt een idyllische en fotogeniekeplaats.Later zagen we enkele families toekomen die hun kano's te water laten en een tochtje maken ophet meer.Aan het meer is er een verhuurbedrijfje die kayaks/kano/SUPboards en motorbootjes verhuurd. Zeker doen...West Glacier is echt een nationaal park naar mijn hart. Hier zou ik wel oud willen worden

Na deze relaxe belevenis wandelden we terug naar de camping. Ook daar heerst er een immense stilte desondanks de 200 plaatsen allemaal volzet zijn. Het enige wat je hoort is het knetteren van het vuur of het kappen van hout voor hun vuur. Af en toe zie je een hert die de geasfalteerde weg van de camping oversteekt en verdwijnt tussen de immense RV's, caravans..

Mt Rainier - Coeur d'Alène

Zoals eerder beschreven gingen we vandaag kijken dat de bergpas richting Sunrise Visitor Centre open is. Net nadat we het park opnieuw binnenreden, zagen we een bord "PASS CLOSED". We wisten vrij snel hoe laat het was en reden het park opnieuw buiten en lieten het bosrijke park achter ons. Onze eerste stop vandaag was Leavenworth, om een kleine beschrijving te geven..een mix tussen Beieren en het Zwarte Woud. Net zoals Canada Kimberley heeft (wat buiten het Tirolercentrum wel een bekend skioord is) heeft Amerika ook zijn verse van deze mix. Alleen op z'n Amerikaans en mijn inziens nog meer kitcherig. Uit de speakers komt de gekende accordeonmuziek, alle straten hebben een vertaling naar ....Strasse. Zelfs in oktoberis er hier de gekende Oktoberfest, winkels verkopen lederhosen en de gekende "kristallen" figuren. Alle gebouwen zijn in de stijl a la Zwarte Woud. De film "The Sound of Music" zou evengoed hier kunnnen opgenomen zijn, alleen moeten ze dan we de gekende hoge palen met de logo's van Mc Donalds van het straatbeeld halen. Na deze ludieke stop reden we richting Spokane, weer even wennen aan de drukte van een stad met toeterende auto's die weinig hoffelijk zijn, dus even concentratie erbij houden.

Na een overnachting op een parking van een shoppingcentrum besloten we ons ontbijt te nuttigen bij Starbucks en verlieten snel de drukke stad en reden richting Coer d'Alène, genoemd naar de Coeur d’Alene-indianen, een volk dat langs de rivieren en meren in deze regio woonde, toen de Frans-Canadese bonthandelaren het gebied in de achttiende eeuw ontdekten. Het ligt tussen een tiental meren en kreeg vandaar de naam Lake City. Zelf is het gelegen aan het immense lake van 40 km lang, en de maximum breedte is 4.8 km. We reden onmiddellijk naar het visitor centre om informatie te krijgen over de campings. Met veel plezier verwees hij ons naar een kleine camping met slechts 20 plaatsen, maar zeer basic is. Hij wou voor ons reserveren, maar helaas kon hij niet reserveren, want ook hier is de formule first come, first served. We besloten om er naartoe te rijden en direct een plaatsje te in te palmen. De camping is gelegen aan het uiteinde van het meer op ongeveer een 12 km buiten het stadje zelf, waar de campings immens zijn en opvallend duurder.

Na onze lunch op de rustige camping reden we terug naar het leuke stadje Coeur d'Alène. We wandelden langs de haven op 'swerelds langste drijvende voetpad (meer dan 1 km) waar zelfs een picknickplaats is. Je maakt een U vormige wandeling om de haven en luxueus hotel en komt aan bij een klein strandje waar je lekker kan baden en afkoeling zoeken in het frisse water. Voor elke watersporter is dit de place to be : huren van SUPboards, kajak/kano, zeilboten, er is mogelijkheid om te parasailen en een scenic flight te maken met een watervliegtuig. Vandaag was het voor ons het ideale moment om te relaxen. Met een handdoek en boek bij de hand en gewoon wat liggen in het gras waar een mix van mensen samenkomen. Het grasplein blijkt zeer populair te zijn bij jong en oud. Het stadje telt slechts enkele hoofdstraten met leuke winkeltjes, cafe's en eettentjes.Als je hier bent, heb je echtde gedachtedat je in Frankrijk aan het reizen bent. Voor degene die houden van gezelschapsspelen en ander speelgoed moet je zeker eens een bezoekje brengen aan Figpickels, een streling voor het oog. Voor wie met kinderen op reis gaat..op een halfuurtje rijden heb je een pretpark "Silverwood".

Rond 16u begon er een avondmarkt waar we even rondwandelden en zagen hoe de lokale boeren hun verse produkten kwamen verkopen. Voor de eerste keer deze reis zagen we verse worteltjes, dit na ruim 2 weken reizen..Ondertussen staat onze teller al net boven de 5000 km. Gelukkig is de benzine hier goedkoper dan in Canada..

Mount Rainier National Park

Na onze overnachting op de camping thv Ohanapecoch visitor centre, reden we het national park binnen via de Stevens Canyon Entrance. Via een bochtig parcour met bochten tot 180° en met diverse stops (oa Reflection Lake, Narada Falls,...) kwamen we enkele uren aan bi j het summum en meest toeristische gedeelte van Mt Rainier : Henry M Jackson Memorial Visitor Centre in Paradise, waar het gelijknamige hotel Paradise Inn gelegen is. Dit is de ultieme uitvalsbasis voor trekkings, zowel daghikes als trekkings van meerdere dagen die lopen langs en op de gletsjers in deze regio.

Van hieruit heb je een prachtuitzicht op de top van de Mount Rainier. Normaal gezien zijn de wolken een spelbreker, maar de weergoden waren ons gezind, en er was geen wolkje je bespeuren, waardoor de besneeuwde bergtop uitkomt in de hemelsblauwe lucht, en de zon reflecteert op de sneeuw.

We besloten enkele korte wandelingen te maken, en reden daarna door naar Longmire waar we de korte trail of the shadow deden. Zoals de naam het zegt wandel je continu in de schaduw van de woudreuzen, wat meer dan welkom is in deze hitte. Hier zagen we een grazende hert op ongeveer 2 m afstand. Hij bekee ons eens, en graasde gewoon verder. Moe maar voldaan reden we dezelfde weg terug richting camping. Morgen rijden we richting noorden (Sunrise Visitor Centre, afhankelijk van de bergpas die al dan niet open is. Zoniet laten we dit prachtig park achter ons richting Spokane.