Op Namibische bodem

Daar stonden we dan ’s morgens vroeg op Namibische grond. Na de douane en covid checkpoint stond onze chauffeur ons op te wachten. Hij moest nog wachten op 2 andere koppels, dus gaf hij ons de sleutel zodat we naar het busje konden gaan, en konden plaatsnemen.
Na ongeveer 40’ rijden kwamen we aan bij onze eerste overnachtingsplaats Capbon Guesthouse, waar we de enige toeristen waren. Hier hadden we in de voormiddag een meet en greet met een medewerkster van Explore Namibia die samen met ons de hele reis overliep.

In de middag mochten we onze auto gaan ophalen en kregen we een deskundige uitleg over alles, van hoe de daktent opzetten, tot gebruik van compressor om de banden op te pompen, alsook alle kampeermatriaal. Gelukkig gebeurde deze uitleg in de namiddag zodat ik toch wat wakkerder was. Onze grootste zorg was dat onze auto er gloednieuw uitzag, en wetende dat we over het algemeen toch 90 % op gravel moeten rijden. Er werd duidelijk gezegd dat de meeste ongevallen gebeuren omwille van te hoge snelheid. Na een tijdje denken ze dat ze alles’onder controle hebben, maar vergeten dat het zwaartepunt van de auto hoger ligt omwille van de daktenten. De raad wordt ook gegeven om zoveel mogelijk in andere sporen te rijden, en geen nieuwe sporen zelf uit te proberen. Een ander gegeven is namelijk dat het stuur rechts staat en dat er links gereden wordt. Hiervoor had ik het zekere voor onzekere genomen en besloten om een automatic te nemen, wat al een zorg minder was. Het enige wat wennen is, is dat de knipperlichten aan de andere kant van het stuur staan, wat betekent dat de ruitenwissers enkele keer heen en weer gingen ipv knipperlichten, maar ook dat went...

Ready to take off

Vandaag 14 mei is een dag waar we met z'n allen naar uit gekeken hebben, en waar we zoveel twijfels over hadden dat het wel zou doorgaan. Namelijk onze 35 dagen durende selfdrive door Namibië.
Eens afgezet op de luchthaven zagen we de invloed van Covid, namelijk zeer weinig reizigers op de luchthaven. Alle banken waren weggenomen, waardoor we genoodzaakt waren om op de grond te zitten. Het inchecken verliep vlekkeloos. Na het tonen van de nodige documenten (negatieve PCR test en de ingevulde papieren voor de Namibische autoriteiten mochten we naar onze gate gaan. Warre had ogen tekort en viel van de ene verbazing in de andere. Overal loopbanden, vliegtuigen, auto’s met karretjes vol bagage. Het was hier een droomplaats voor hem. Het leukste vond hij dat hij aan het raampje van het vliegtuig zat en toen het vliegtuig versnelde om op te stijgen. Hij kon het maar niet geloven dat hij boven de wolken vloog. Eens we op kruisboog zaten begon de daling, want de vlucht naar Frankfurt duurde slechts een 50 tal minuten. Zijn eerste vlucht kan hij af afchecken. Toen was het wat wachten op de volgende vlucht. We wisten dat er 4 u30 tussen zat. We werden afgeroepen en mochten als eerste plaatsnemen op het vliegtuig. We zaten in het midden van het vliegtuig. Opnieuw keek hij uit naar de versnelling van het vliegtuig. Na een uurtje kregen we pasta petto aangeboden, en na het afruimen ging het licht vrij snel uit. Na weinig ogenblikken lag Warre languit te slapen. Tot onze verbazing heeft hij 6 uur geslapen. Bij de daling had hij wel wat stress. Maar eind goed al goed.

Namibia..here we come

Na weken, zeg maar maanden van spanning, stress en vele slapeloze nachten hebben we besloten om te vertrekken naar Namibië. Hier zijn natuurlijk enkele voorschriften voor nodig :

• negatieve recente PCR test kunnen voorleggen vooraleer je het vliegtuig op stapt
• 1 week quarantaine na de reis
• laten testen op dag 1 en 7 bij terugkomst.

maar we nemen dit er "graag" bij.

Wat "coronaproof" reizen kan onze reis wel tellen. We reizen met onze "bubbel per jeep(klik voor meer info) en daktent gedurende 1 maand rond in dit prachtige land.

De cijfers zijn er meer gunstig dan hier, wat ook kan verklaard worden door de dunne bevolkingsdichtheid (2.6 miljoen inwoners op een oppervlakte van 20 x Nederland).

In september 2019 kwamen we voor de eerste keer samen met Explore Namibiaom onze reis te plannen. Toen hadden we in gedachte om te reizen in mei 2021 (Warre net niet schoolplichtig). Normaal gezien regelen we alles zelf voor de reis (zelf jeep regelen, campings vastleggen,..)maar daar Warre meegaat hebben we besloten om het wat meer uit handen te geven, want reizen met kinderen is toch net iets anders.

Ook de stress om alles te boeken (sommige overnachtingsplaatsen moet je > 1 jaar op voorhand boeken bv in Etosha NP omwile van de beperkte plaatsen) zagen we niet echt zitten. En die keuze hebben we tot nu toe nog toe niet beklaagd, zeker met heel dat Corona gedoe..

Als alles goed gaat (dat zullen we pas weten de dag van vertrek) zullen jullie al onze avonturen hier kunnen volgen (indien er internet is).

Groetjes David, Lindsey en Warre

Reisplannen Namibië 2021

Het is altijd een droom geweest om een self-drive te doen door Namibië met 4x4 en daktent, de ideale manier om dit prachtig land te ontdekken. We besloten de reis te doen als Warre 5 jaar was, en nog net niet schoolplichtig. Na wat puzzelen kwamen we terecht om in mei/juni 2021 het grote avontuur tegemoet te gaan. Afgelopen maanden waren zeer spannend omwille van de corona pandemie waar reizen geen optie was, en vreesden we dat de reis niet zou kunnen doorgaan. We zien dat de eerste toeristen met mondjesmaat Namibië betreden.

Daar we met Warre reizen, hebben we besloten om in zee te gaan met de Nederlandse organisatie Explore Namibia. Het is een reis geworden van 37 dagen, waar we alle uithoeken van het land gaan verkennen. Enkele (gekende) hoogtepunten : Sossusvlei, Etosha NP, Fish River Canyon, Windhoek, Kalahari, Kgalagadi Transfortier Park, Spitzkoppe,... Ook deze keer zal je alle verhalen hier kunnen volgen (indien er internet is)

Tot hopelijk over 6 maand

huskytocht en Noorderlicht

Vandaag was het opnieuw om 10u verzamelen aan de kennel. Het werd een korte uitleg daar iedereen afgelopen week reeds 1/2 of hele dag huskytoer heeft gedaan. Enkele signalen werden overlopen zodat iedereen weet wat hij moet doen als de slee achter zich moet stoppen, vertragen,...en de gouden regel nogmaals werd gezegd - LAAT DE SLEE NOOIT LOS !! want de honden stoppen niet...

Vandaag waren we met 6 mensen (3 slee) en het grote verschil was dat we vandaag 8 honden kregen ipv 6 - omwille van de sneeuwval afgelopen dagen, waardoor het parcour er lastiger zou bijliggen.. Opnieuw blaften alle honden in koor omdat ze klaar waren om te vertrekken. Het grote verschil met meerdere honden is vooral de afstand inschatten voor het nemen van de bochten. Vandaag konden we wat meer ontspannen "mushen" daar we weten hoe het voelt, en hoe je moet reageren. Door de sneeuw was de trail vooral voorzien van zachte diepe sneeuw en besneeuwde taiga. Onze honden hadden bijkbaar geen moeite met het lastige parcour want we moesten steeds op onze rubberen mat staan om af te remmen, om afstand te nemen van de vorige slee. Zelfs stukjes bergop, waar de musher voor ons moest meelopen, moesten wij onze honden afremmen. Eens we uit de beboste gebieden reden, kwamen we op de immense benseeuwde moerasgebieden, meren waardoor het zicht eindeloos leek. Blauwe lucht, stralende zon en enkel het geluid van het glijden van de sleeën. De stilte die ik ervaren heb deze reis is me het meest bijgebleven - weg van de drukke wereld. De naam "Into The Wild" kwam hier afgelopen week echt tot zijn recht.

Vandaag was het vooral genieten en foto's nemen van de eindeloze besneeuwde toendra, met de stralende zon. Ondanks het dezelfde toer was dan enkele dagen geleden - wat voor ons niet opviel - was het landschap nog mooier dan afgelopen week door de verse sneeuw. Ik kan hier wel neerschrijven zodat jullie het kunnen voorstellen hoe het er ongeveer uitziet, maar dat is niets ter vergelijking met de realiteit. Je moet dit zelf meemaken. We genoten er continu van en zeiden meerdere keren tegen elkaar dat we eigenlijk van geluk mogen spreken dat we zoiets "once in a liftime" kunnen doen. Anderzijds wisten we ook dat deze excursie de laatste was van de reis en dat aan alle mooie liedjes een eind komt. Na een 6 tal uur mushen komen we aan bij de lodge - en na wat geknuffel met onze honden beseften we dat het einde erop zat.

HHet afgeven van de aangepaste winterkledij maakt het definitief...

Op de app zagen we dat er deze avond kans was op Noorderlicht omstreeks 21uur. En rond 21u kregen we bericht dat er "iets" te zien was. Iedereen trok diverse lagen aan, want de aangepaste kledij hadden we afgegeven - en die avond werden we getrakteerd op een enorm lichtspektakel van het Noorderlicht. Overal zag je het Noorderlicht bewegen van de ene naar de andere kant, in trechtervorm, alles...Het was steeds veranderen van plaats met je statief en camera om het vele Noorderlicht vast te leggen, en daarnaast ook vooral zelf te genieten van dit groots lichtspektakel. Het duurde ongeveer één uur. Dit was de spreekwoordelijke kers op de taart. Een zeer mooie afsluiter van een onvergetelijke reis.

Weer een reis afgevinkt betreffende "bucketlistreis".

Zondagmorgen moesten we vroeg opstaan daar we om 7u40 vertrokken met de bus naar de luchtaven van Kittilä. We zagen om 6u30 dat het buiten -27° was, maar gelukkig stijgt de temperatuur vrij snel tot -10°. Na het ontbijt namen we afscheid van de vriendelijke crew en gidsen die ons super bijgestaan hebben afgelopen week. Nu terug naar de bewoonde wereld van Kittilä, waar we onze vlucht hadden naar Brussel met een overstap in Helsinki..

bezoek aan de Sami

Deze morgen staat een bezoek aan de Sami op het programma - beter gekend als de "Lappen" wat ze zelf als scheldwoord ervaren. Het zijn eigenlijk de originele inwoners van Lapland - een gebied dat uitgestrekt is over Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. In een slee achter een sneeuwscooter werden we tot bij de Sami gebracht.

Onze gastvrouw (Jana) stond ons in traditionele kledij op te wachten. De meeste Sami's leven van het houden van rendieren. Het is zeer onbeleefd te vragen aan hun hoeveel rendieren ze hebben - dit komt overeen met wij die aan elkaar vragen hoeveel er op onze bankrekening staat. Om enkel van het het houden van rendieren afhankelijk te zijn moet je minimum 300 dieren bezitten, en weten dat een dier al snel tussen de €350 a €500 kost. Daar de meeste Sami dit geld niet hebben combineren ze het houden van rendieren met een andere job.

Elke Sami die dieren houdt heeft een oppervlakte die ter vergelijking is met Luxemburg om zijn dieren te laten rondlopen. Sommige dieren hebben gps trackers, anderen niet wegens te hoge kostprijs (€500 per gps). Dus elk rendier die je tegenkomt in Zweden heeft een eigenaar, maar leeft in het wild.

Om hun dieren op te sporen rijden ze een bepaalde tijd van het jaar elke dag een immense zelfde toer met hun sneeuwscooter en kijken ze naar nieuwe sporen die in of uit hun pad kruisen. Indien er sporen buiten het pad van de sneeuwscooter liggen, doen ze de volgende dag een grotere toer. Verder kijken ze ook naar sporen van veelvraten of wolven die hun dieren kunnen bedreigen. Eens ze hun dieren gevonden hebben gaan ze met meerdere sneeuwscooters in een V-vorm hun dieren opsporen en anderen rijden terwijl rond om de rendieren naar de scooters je drijven.

Op onze 2 daagse kwamen we een rendier tegen die op het pad liep - het is verboden om met de scooter achter het rendier te blijven rijden en het dier op te jagen. Je moet om het dier rijden waardoor je voor het dier komt te staan, en het dier dan kiest voor de diepsneeuw.

Na alle uitleg over het houden van rendieren bezochten we een lavvu waar de Sami stam vroeger in leefde, want Sami's waren nomaden, en volgden hun rendieren. In de lavvu kregen we uitleg over de geschiedenis van de Sami tot hoe het vandaag is om nog als Sami te leven. Er zijn nog enkele gemeenschappen waar de echte Sami wonen, maar die zijn ook aan het uitsterven, waarbij ook het Samisch (taal) minder gesproken wordt. Jana was de laatste generatie van authentieke Sami, waar ze enorm fier op is, en probeert ze de traditie door oa de taal door te geven aan haar zoon en andere familieleden. De jongeren verhuizen tegenwoordig naar ""grootsteden" als Kiruna, om daar in de mijnen te gaan werken.

Tijdens deze interessante uiteenzetting werden we getrakteerd op de echte Sami koffie. De originele Sami koffie wordt gemaakt op een houten vuur met daarboven een ketel met water. Als het water kookt wordt er koffiepoeder bijgedaan en laten ze het opnieuw inkoken. Nadat alles ingekookt is, maken ze een draaiende beweging met de pot waardoor het koffiedrab naar beneden zinkt, en dan wordt de koffie geserveerd.

Maar....nadien kregen we een stukje zelfgemaakte harde kaas (zou Lapse delicatesse zijn) en doen we dit in de koffie, tot de kaas wat zachter is van structuur (te vergelijken met tofu textuur) en dan de koffie drinken in combinatie met het knabbelen van stukje kaas. Het zou een zachte maagvuller zijn tegen de kou buiten. Wij vonden het al vreemd om 1 stukje kaas in de koffie te doen, zij doen er 3 a 4 stukjes in. Tijdens de hele koffie ceremonie begonnen Jana en haar zoon enkele typische Sami liederen te zingen onder begeleiding van Sami tamboerijn en andere percussie instrumenten. Een echt kippevelmoment. We respecteerden met veel plezier de vraag om de camera's aan de kant te laten en geen foto's of filmpjes te maken.

Na deze zeer boeiende en mooie ervaring was het tijd om afscheid te nemen van Jana en haar familie. Ondertussen was het weer volop aan het sneeuwen en besloten we met enkelen om terug te wandelen naar de lodge door dit feeëriek landschap, en praten we nog wat verder over de boeiende uiteenzetting.

's Middags was er niets gepland en kon je die invullen met wat je zelf wenst te doen. Ruben en ikzelf besloten om deze middag nogmaals op toer te gaan met de sneeuwschoenen in de diepsneeuw. We volgden het langlaufparcour wat vrij saai was, en besloten af te wijken van het pad en diepsneeuw op te zoeken. Want door de sneeuwval van afgelopen dagen was er heel wat sneeuw bijgekomen, en tenslotte dienen de sneeuwschoenen toch om je te verplaatsen in diepsneeuw. Eens afgeweken zakte ik bij elke stap tot boven mijn knieën in de diepsneeuw, zeer leuk maar super vermoeiend om zo je pad te maken. Super grappig, maar al snel voel je niets meer van de koude en ben je volop aan het zweten. Na een 2 tal uurtjes gingen we terug naar de lodge en zat de dag er weer op. Deze avond opnieuw geen Noorderlicht. We hadden er ons bij neergelegd dat dinsdag de laatste keer was.

Op naar morgen, waar we op onze vrije dag opnieuw een toer met de husky's geboekt hebben.

2 daagse met de sneeuwscooter

Na een stevig ontbijt werden we opgewacht door Corian die ons uitleg gaf, alsook veiligheidsmaatregelen, want tenslotte rij je met een scooter(type Lynx) van 600 cc en die ongeveer 300 kg weegt. Het is niet te vergelijken met fietsen, wel met het rijden met een quad. Je gewicht verplaatsen in de bochten, en niet vergeten dat je er met 2 opzit. Onze beperkte bagage werd achterop bevestigd en we reden ons nieuw avontuur tegemoet. Grotendeels rijden we vie de "Tobacco Trail". Een smokkelroute voor tabak tussen Noorwegen en Rusland, gelegen in de uitgestrekte taiga. Het landschap varieert van grote bevroren meren naar beboste gebieden met een trail die amper breder is dan de scooter zelf. De maximum snelheden die we haalden was ongeveer 70 km/u over de immense bevroren meren. Op de smalle, technische wegjes gingen er heel wat trager aan toe. En ja, we zijn enkele keren gevallen met de scooter, maar gelukkig is het overal diepsneeuw en lag het er technisch moeilijk bij (zei de gids) - dus oef...het ligt niet aan onze stuurkunsten. Rond 15u waren we op onze slaapplaats aangekomen, dit in de middle of nowhere. Ondertussen is er ongeveer 60 km bijgekomen op de teller. Je rijdt een bebost gebied is, en opeens zie je eens soort joert staan, met een kleine trekkershut erbij. Een aangekomen werden er wat taken verdeeld onder iedereen, want over enkele uren is het donker en moet alles gereed zijn. De ene moest met een bijl een gat in het ijs kappen boven een rivier en water halen, de andere moesten voldoende hout kappen voor de houtkachel in de joert en voor de kachel waar op gekookt werd. De andere taken waren de sauna klaarmaken en een vuurtje stoken, en de laatste taak bestond eruit om de joert in orde te brengen om te slapen. In de joert lagen een 12 tal matrassen op de grond, slaapzakken en liners werden meegebracht en de houtkachel werd aangestoken. Camp Faravid bestaat uit de joert, een sauna en een trekkershut waar de maaltijden genuttigd worden. Echt basic - geen elektriciteit, stromend water, en het toilet is een klein houten huisje. Zaaalig. Terwijl de gids het stoofpotje van rendier aan het klaarmaken was, genoten we van een heerlijke aperitief met wat nootjes. Het trekkershutje gebruikt de organisatie van een ex paracommando die hier soms in de winter en/of zomer kampen geeft met survivortechnieken - het is er echt de ideal plaats voor.

Na de lekkere maaltijd en chocolade muffin bleven we wat napraten, anderen gingen zich verhitten in de sauna. Tegen 23u lag iedereen uitgeteld in bed, want tegen alle verwachtingen in is het rijden met een scooter vermoeiender dan je denkt.

Met een extra thermisch laagje kroop iedereen in de slaapzak. Tegen alle verwachtingen in heeft er niemand echt koud gehad, en konden we de volgende morgen genieten van een uitgebreid ontbijt met zelfgebakken brood door de gids...

Helaas hadden we de weergoden niet aan onze kant. Afgelopen dagen hebben we zeer heldere dagen gekend zonder een wolkje aan de lucht, vandaag was er bewolking en sneeuw op komst.

Nadat alles opgeruimd was begonnen we aan onze terugreis. Het rijden verliep moeizamer daar je door de bewolking en de hevige sneeuwval moeite had om het pad te zien waar je moet rijden. We moeste voldoende afstand nemen. Van het pad waar we gisteren reden, was niets meer te zien, alles had een dikke nieuwe laag sneeuw gekregen. Blijkbaar kent onze gids dit gebied als zijn broekzak. na ongeveer 30' rijden werd er gestopt en mochten we eens "spelen" met de scooter in diepsneeuw, wat toch heel anders rijden is dan het pad. Het voordeel was als je verder op de terugweg in diepsneeuw raakt, je minder panikeert.

En dan de meestgestelde vraag : "Was het dan niet koud?" - naast onze aangepast kledij hadden we een buff en balaclava aan onder onze helm, en ja hoor...er was handverwarming aan de handvaten voor de driver, maar ook voor de passagier acheraan aan de beugels waar hij/zij vastneemt. Maar het feeërieke landschap doet alle koude vergeten, alleen maar genieten..De laatste 15 km mochten we de scooter op "sportstand" zetten en voel je hoeveel extra vermogen hij heeft bij het optrekken en rijden. Een superervaring..

Moe, uitgeteld en anderzijds opgefokt kwamen we halverwege de middag terug aan in de lodge. We hebben in totaal zo'n 130 km gereden.. Wat een ervaring.

Deze avond wegens bewolking geen Noorderlicht. Dan maar met de groep genoten van een heerlijk biertje en gezelschapsspel gespeeld in de lounge.

huskytocht

Dag 3 van deze tot nu toe onbeschrijfeiijk mooie reis. Vandaag staat er een hele dag huskytocht op het programma (van 10u tot 16u), iets wat al lang op mijn bucketlist stond. De 3 lodges van Explore The North hebben elk hun eigen kennel. In de Pinetree Logde hebben ze de grootste kennel (200 honden). De lodge waar wij zaten heeft toch ook al een 70 tal honden. Het zijn niet de gekende Siberische husky's maar de Alaskan Husky's die ze gebruiken voor deze tochten.

Reden : ze kunnen langer aan een constante snelheid van 14 a 15 km lopen - wel tot 8u per dag. Ze kunnen ook sneller lopen, maar houden dit dan minder lang vol. Om de honden te trainen gaat de eigenares van de lodge meermaals per week met een 12 tal honden een toer maken van om en bij de 100 km, dit om hun uithouding te trainen voor wedstrijden waar ze aan meedoen.

Een volledige dagtoer is 40 km, dwz dat de honden 6 op de 7 dagen een marathon lopen. Ook voor hen is de zondag de rustdag. Elke kennel kweekt ook met hun dieren, af en toe ruilen ze met dieren van andere kennels om inteelt te voorkomen. In de kennel stonden alle honden paraat om te vertrekken, en na de nodige uitleg van Nina hoe we zo'n slee moeten bedienen en ons een beginnende musher mochten noemen nam één iemand plaats in de slee, de andere stond achterop de slee. Over hoe je met een hondenslee moet rijden vind je hier een filmpje. De honden begonnen immens te blaffen omdat ze zin hadden om te beginnen lopen, iets waar ze voor dienen. Eén per één werden de slee's losgemaakt en verlieten ze de kennel. De eerste kilometers werden we gevolgd door iemand op de sneeuwscooter om dan nadien de uitgestrekte natuur tegemoet te rijden. Niets van lawaai, het enige wat je hoort is het glijden van de slee door de sneeuw en de honden die lopen. Ik kan hier wel neerschrijven hoe onbeschrijfelijk mooi en leuk dit is, maar dit kan het gevoel niet evenaren. Uren laat je je door de honden glijden door beboste en weidse vlakten. In de bochten moet je je gewicht wat verplaatsen, en af en toe moet je wat meelopen om de honden te helpen. Af en toe maken we stops en zie je de honden de diepsneeuw induiken om zich af te koelen. Na enkele uren is het tijd om te lunchen. De rendierhuiden worden uit de slee gehaald, en in the middle of nowhere wordt er een vuurtje gemaakt. NIna had een houten driepoot mee met daaraan een ketting waar de zwartgeblakerde pot boven het vuur wordt opgewarmd. We kregen wat lichtbevrozen broodjes (want het is nog steeds ongeveer -10°) en moesten die op een takje van bevestigen om zo boven het vuur te verwarmen. Nadien kregen we heerlijke soep, een brownie en een warme chocomelk, wat super smaakt bij deze temperaturen. Wat me het meeste is bijgebleven is de stilte, je hoort er werkelijk niets. De honden rusten wat uit in de sneeuw en krijgen bevfroren vlees of visbrokken als eten. Na de lunch wordt de tocht verder gezet, zowel als musher als passagier kan je genieten van het onbeschrijfelijk mooie landschap. Na enkele uren komen we weer aan bij de lodge waar we hulp krijgen van andere gidsen om de sleeën elk op zijn beurt binnen te loodsen in de kennel.

Na dit onvergetelijk avontuur spraken we af in de lounge van de lodge waar we van Corian, onze 24 jarige Westvlaamse gids voor de komende 2 daagse met de sneeuwscooters uitleg kregen over wat en hoe meebrengen. Er was kans op overflow (door de hevige sneeuwval van afgelopen dagen onstaan er barsten in het ijs boven de meren, waardoor er water naar boven komt). Hij ging sowieso diezelfde avond nog heel de toer met zijn sneeuwscooter bekijken en de eventuele plaatsen van overflow stuk rijden, zodat die 's nachts weer kunnen toevriezen.

In Lannavaara gingen we naar het lokale en enige winkeltje wat chips en blikjes bier halen voor de 2 daagse. Een nieuw avontuur om naar uit te kijken.

's Avond na het lekker diner kregen we opeens een melding dat er Noorderlicht te zien was. Opeens stond bijna iedereen (met moeite herkenbaar door dikke kledij) buiten met statief en camera. Het spektakel begint meestal rond 21u en duurde ongeveer een uur. Wat begon met wazige groene strepen ging over naar dansende taferelen. Wat een belevenis om dit mee te maken. Onze vakantie kon nu niet meer stuk.