Swakopmund - Spitzkoppe

Na een lange rit kwamen we opnieuw aan in de bewoonde wereld. Via Walvisbaai reden we naar Swakopmund. Voor de eerste keer tijdens de reis viel het weer wat tegen, het was zeer mistig en de temperatuur kwam niet boven de 15 graden. Het weer is hier zeer wisselend. s Morgens mistig en koud, wil zeggen een zonnige dag vanaf 11u, mooi weer s ochtends wordt een dag met veel wind.

We logeren na 7 dagen kamperen nog eens in een Guesthouse See Breaze. Via de uitbater hebben we onze tours voor de komende 2 dagen geboekt. Het anders zo drukke Swakopmund lijkt nu wel een spookstad. s Avonds lekkere pizza gaan eten.

Voor de adrenalinejunks is Swakopmund de "place to be". 10 jaar geleden deed ik hier mijn tandem skydive, quadbiken en sandboarding. Vandaag kozen we voor het ietwat rustige aanbod. We hadden veel gehoord van Marine & Desert day excursion, en die zeer kindvriendelijk is.

s Morgens werden we opgehaald en gebracht naar Waterfront in Walvisbaai. Met een catamaran voeren we via de baai naar de open zee, vergezeld van zeehonden op en naast de boot. Eens Warre het vertrouwen had in de gidsen was hij weer helemaal in zijn nopjes. We kregen de nodige uitleg over de zeedieren en de oesterkweek. We zagen immense kolonies zeehonden. Warre was opnieuw zeer geliefd bij de gidsen en mocht zelfs op de schoot van de schipper, en het stuur van de boot overnemen. De excursie kon voor hem nu al niet meer stuk. We werden getrakteerd op lekkere hapjes en oesters met cava (in Z Afrikaans Fonkelwijn). We zagen ook immense groepen flamingo’s, waar Walvisbaai bekend om is. Op het einde van de marine toer gaan ze op zoek naar de pelikanen om ze vis te geven. Er kwamen er een aan boord, wat Warre niet zo fun vond. Voor hem ( en voor ons) zijn het vogels met immense vleugels en die nieuwsgierig zijn. Maar " het voederen " van de pelikanen was wel spectaculair. Ze lokten de vogels, gooiden vis in de lucht en het was toen de wet van de snelste...de pelikaan vs zeemeeuw. Het heeft alvast leuke foto's opgeleverd. Eens we weer in de haven aangemeerd waren, werden we opgewacht door Peter. Hij wordt onze gids/ drivers door de duinen. Dit gebied kan enkel bereden worden door erkende en ervaren chauffeurs. Eerst ging hij op zoek naar de Namib desert gecko, een glazige kleine hagedis die zich in het zand graaft. Nadien begon het rijden over de immense duinen langs de waterkant. We reden totSandwich Harbour. We kregen een Paris - Dakar gevoel. Steile duinflanken op en neer, zigzaggend van de ene duikflank naar de andere. Je kan er foto's en video van maken, maar je moet het echt meemaken. Sommige dalingen waren wel 45 °, en Warre die vond het opnieuw de max. Vooraleer we terugtreden werden we opnieuw getrakteerd op fonkelnieuwe met hapjes. Moe maar voldaan viel Warre in slaap op de terugweg tot we terug waren in Swakopmund. Nog snel boodschappen doen, want de komende dagen wordt het echt basic. Morgen hebben we nog een Living Desert toer geboekt

1 juni : we werden opgehaald aan ons guesthouse en deden vandaag de Living Desert tour. Een ideale familie uitstap, we bleken in totaal met 3 gezinnen te zijn ( de drukste excursie tot nu toe). We gaan we op zoek naar de kleine dieren die leven in de duinen (gekko’s, kameleon, slangen,...) , het was lang zoeken en het blijft fascinerend hoe de gidsen alle sporen herkennen. We zagen de Namib Desert gekko, spin die onder zand leeft, diverse hagedissen, maar het toppunt was wel het zien van de kameleon. In het begin was hij zwart, maar veranderde vrij snel van kleur en paste zich aan, aan de omgeving om zijn prooi te nuttigen met zijn lange, opgerolde tong. Het was een interessante toer, en na afscheid te nemen in het guesthouse lieten we Swakopmund achter ons.

We rijden naar Spitzkoppe, de eerste 100 km op asfalt, dat is lang geleden. De laatste 30 km is opnieuw gravel en hier en daar zien we de armere kant van Namibië. Lemen huizen met daken van golfplaten. Andere huisjes bestonden gewoon uit plastiek. Tegen 15u waren we in Spitzkoppe, we hadden gelezen dat de plaatsen van 9 - 11 ( ook summit genaamd) de mooiste waren voor de zonsondergang, dus besloten we daar plaats te nemen.

Spitzkoppe wordt ook wel de Matterhorn van Afrika genoemd. Het is 1784 m hoog, en rijst als een punt op in het landschap. Verder is er ook een klein Spitzkoppe en het Pondokgebergte. De meest bekende foto's van Spitzkoppe zijn genomen aan de Rock Arch.

We genoten van een prachtige sterrenhemel en gingen vroeg slapen, want het was best wel koud.

Sossusvlei, de grootste zandbak ter wereld.

De volgende dag verlaten we deze magische plaats en hebben we een grote trip voor de boeg. Op zich zijn het niet zoveel kilometers, maar nogmaals de toestand van de wegen zorgen ervoor dat het lange rijtijden worden. Van wegen vol keien, naar zachte zandwegen tot gravel. Reken gerust anderhalfuur extra wat neerkomt op 5u30 rijden. Elke keer kijken we vol verwondering naar de landschappen die continu wijzigen. Op onze weg ontmoeten we weer Leo en Catherine en rijden we samen richting Sesriem. Het enige waar Sesriem bekend voor is, is het domein Sossusvlei. Het eigenlijke Sossusvlei ligt nog 60 km verder dan Sesriem, wat niet meer is dan een tankstation, hotels en een klein winkeltje. Wij verblijven op Sesriem campsite, een camping in het park. Om het even duidelijk te maken moet je eerst door een gate voor het domein Sossusvlei. Iets verder is er nog een poort waar de weg begint naar de duinen, Deadvlei en Sossusvlei. Deze poort gaat s morgens om 6u30 open. De eerste poort voor de campsite (voor mensen die logeren in lodges) gaat smorgens om 7u30 open.

De Sossusvlei ligt in de Namib-Naukluft N.P. De meest bekende foto's van Namibië komen ongetwijfeld uit de Sossusvlei. De beelden met de intens rode duinen en scherpe lijnen zijn adembenemend. De duinen in dit gebied zijn de hoogste in de wereld en bereiken hoogtes van bijna 400 m hoog. Nadat we ingecheckt waren bij de camping reden we samen met Leo en Catherine het park binnen. We deden een eerste poging om Dune 45 te trotseren, maar dat doen op het warmste moment van de dag was geen goed idee. Na de eerste klim besloten we de beklimming morgenochtend te doen, zoals de meeste doen, we reden door naar Deadvlei en het eigenlijke Sossusvlei wat enkel met 4 x 4 te doen is. Bandenspanning lossen en door het mulle zand crossen. We reden eerst naar Sossusvlei, de enigste plaats met een waterplas, wat zeer uitzonderlijk is. Net ervoor bestaat de grond uit gedroogde klei die gebarsten is. Nadien rijden we naar Deadvlei, een opgedroogd meer met boomstammen die een bijna surrealistisch landschap zijn geworden. Warre was hier volledig in zijn nopjes en liep door het zachte zand terwijl wij maar puffen. Nadien reden we de 60 km terug naar de camping. Ondertussen begon het valavond te worden en tegen 18u, net donker waren we op de camping. Warre kan het maar niet vatten dat de Zuid Afrikanen met hem kunnen babbelen, met verkorte woorden te verstaan. Het blijft ook leuk om zover weg te kunnen communiceren in eigen taal. Het West-Vlaamse accent leunt het dichtste aan bij het Suid Afrikaans.

29 mei : de wekker gezet om 5u45, want uit ervaring wist ik dat het lang aanschuiven is vooraleer de poort om 6u30 open gaat. Nu....stonden we in totaal met 3 jeeps, en 1 shuttlebus. We reden in de donker richting Dune 45. Het is alomgeweten dat deze beklimming met zonsopgang een onvergetelijk moment is. Je moet het zien als een dik halfuur bergopwaarts delen in zacht zand. Warre, die leek wel een berggeit en liep bijna de duin naar boven. Lindsey haakte af wegens hoogtevrees. Samen met Leo, Catherine en Warre stonden we uitgeput maar voldaan op de top, genietend van de prachtige zonsopgang. Ik was super fier op de prestatie van Warre die opnieuw al lopend aan de afdaling begon. Eens beneden genoten we van een welverdiend ontbijt samen met Leo en Catherine, en met mondjesmaat kwamen hier en daar enkele toeristen toe, maar zeker niet de drukte die ik ken van 10 jaar geleden. Nadien reden we nog naar Sesriem canon (tegenover camping) waar Warre op de foto mocht bij de politie en militaire politie met kepie op zijn hoofd en stok onder zijn schouder, hij genoot er super van. We namen hier afscheid van Leo en Catherine en reden richting Solitaire, wat bekend staat om zijn roestige autowrakken, maar ook de lekkere appeltaart. Daar zeggen we geen neen tegen en Warre die leeft zich voluit uit bij de auto's en tractor.

Onze overnachtingsplaats lag iets verder dan Solitaire op de Spreetshoogte Pass. We sliepen op Gekko campsite, tot nu toe één van de meest unieke slaapplaatsen. Aan de receptie kochten we 2 steaks van oryx voor op de braai. We stonden op het plaatsje Moonlight. De weg naartoe is al een avontuur en daar sta je op het uiteinde op een betonnen plateau net iets groter dan de auto met voor de rest een uitgestrekt gebied. Zelfs de open douche en toilet gaf uitzicht op deze uitgestrektheid. Enig nadeel, er zijn hier veel slangen en schorpioenen, maar gelukkig geen gezien, wel een immense sterrenhemel. We hebben al veel avonden met een pracht aan sterrenhemel gezien, maar niets dat kon tippen aan deze avond. Opnieuw een onvergetelijke ervaring.

Morgen richting Swakopmund, we logeren er in een klein appartementje met alle faciliteiten. Dat zal deugd doen na een weekje basic kamperen.

Van het spookdorpje Kolmanskop naar het Tirasgebergte

26 mei : Vandaag vroeg uit de veren, want het is 120 km naar Luderitz. Het open en toe plooien van de tenten gaat prima. Je mag gerust rekenen op 60’ voor opplooien tenten, ontbijten, alles klaarmaken voor vertrek ( rekening houden met kinderen). Rond 8u vertrokken we richting Luderitz. Onderweg is het gebied waar veel wilde paarden leven, alleen zijn deze met uitsterven bedreigd en zijn het nog maar de sterkste dieren die overleven. Ze komen om door de beperkte begroeiing en regenval. Ongeveer 10 km voor Luderitz kom je bij het fotogenieke spookdorpKolmanskop. Het is een stadje waar ze vroeger leefden ivm zoeken naar diamanten. Nu is het vergane glorie, en vormen de huizen één geheel met de duinen. Het is toegankelijk van 9 tot 13u. Wil je er verblijven van zonsopgang tot zonsondergang om foto's te nemen, heb je een permit nodig. We betaalden 100 N$ pp, Warre is gratis. Als (hobby)fotograaf kan je hier uren vertoeven. We kozen om geen begeleide toer te doen, en op ons eigen houtje alle huizen te bezichtigen. De 2 meest gespaarde huizen staan uiterst rechts. Na 2 uur reden we naar Luderitz om inkopen te doen in de SPAR. Onmiddellijk wordt je aangeklampd om te zeggen dat ze je auto in het oog zullen houden, natuurlijk verwachten ze dan iets. We zien toch over het algemeen dat het op alles stil is qua toerisme, en dat heel wat restaurants en guesthouse gesloten zijn wegens beperkt toerisme door covid. Ze zien ons dan als de rijke toerist. Na een kort bezoekje in Luderitz reden we terug richting onze overnachtingsplaats en maakten we een stop waar er enkele wilde paarden stonden, nadien reden we verder en zagen we een exemplaar langs de kant van de weg grazen. Hij was zo benieuwd dat hij tot tegen ons raam kwam. We besloten om ’s avonds te gaan eten in het restaurant van Klein Aus Vista. Het eten was om je vingers af te likken. Ik verkoos de kudu steak, Lindsey het typische Thai green Curry en Warre fish and chips. Met de nodige drank betaalden we slechts 30 € (N$453).

27 mei : we werden gewekt door een baviaan die onze vuilbak op de campsite had omver geworpen op zoek naar eten. Bij het klaarmaken om te vertrekken dachten we dat we een grommende hond hond hoorde, maar het bleek een immense baviaan die uit de boom kwam en het op een loopje nam. Vandaag is het een korte rit van 120 km richting Betta, een weinig bezocht plaatsje. Onze volgende halte was Namtib Desert Farm. Het is een schitterende weg er naartoe en voor de eerste keer zie je groepen gemsbokken die naast de straat lopen en meelopen met de auto. Het is een zanderige weg met toch af en toe een tegenligger. De meeste mensen rijden rechtstreeks naar Sesriem. Na 60 km zanderige baan is er een hekken die je brengt op het privé domein van de lodge. Het is dan nog 10 km rijden langs een klein baantje door de uitgestrekte savanne. Het is een plaats om U tegen te zeggen. Je zit hier echt in de middel of nowhere. Net nadat we volledig geïnstalleerd zijn zien het Zwitsers koppel (Leo en Catherine)ook het terrein oprijden. We drinken wat bij de receptie terwijl we de batterijen van camera opladen, want in zo'n gebeid moet je geen elektriciteit verwachten. Enkel een boom en een stenen BBQ, en nette toiletten en douches die werken op zonne-energie thats it. Echt een aanrader om een tussenstop te houden. Morgen richting Sesriem, wat bekend staat voor de hoogste duinen, Sossusvlei en Deathvlei.

Op weg naar Fish River Canyon en Aus

23 mei : Met pijn in het hart neemt Warre afscheid van zijn vrienden. Hij had een mooie tekening gemaakt voor Conrad en kreeg een postkaart van een cheeta in de plaats. Vandaag zou het een trip worden van 228 km. Wat we niet wisten is dat er een oude en nieuwe versie bestond van de C12 , later bleek dat wij de oude (die bijna niet meer bereden wordt) genomen hadden. Een " bumpy road" dat we zeggen, hier en daar zagen we jakhalzen. We moesten zelfs een klein riviertje oversteken. Na 30 km dooreengeschut te zijn was de weg wat beter, en zagen we een bord met " the best appelstrüdel from Namibia", die hadden we wel verdiend na zo'n rit. Er stonden overal oude auto's waaruit bomen en cactussen groeien, we dachten dat dit de Canyon Roadhouse was, maar bleek dat die plaats 18 km verder is. Nu sowieso was het een leuke stop en Warre kon even zijn benen strekken. Het was inderdaad heerlijke appelstrüdel, en ik heb hier mijn eerste portie biltong ( gedroogd vlees) van kudu gekocht. We reden verder naar de bekende CANYON ROADHOUSE, waar ook allemaal oude auto's deel uitmaken van het landschap. Ook binnen is het volledig ingericht als een garage met oldtimers en retro (jaren 60) ingericht. Hier hebben we heerlijke hamburgers met frietjes gegeten, en na de vele foto's reden we verder naar onze eindbestemming Fish River Canyon (wat na de Grand Canyon) de grootste ter wereld is. Eens ingecheckt op decampsitereden we door naar het view point wat een schitterend uitzicht heeft op de canyon. ’s Avonds een lekkere braai en de avond werd afgesloten bij een kampvuur waar Warre en ik wat marshmallows verwarmden en nadien heerlijk op aten.

24 mei :
Vandaag was het een korte rit richting Ai- Ais. Nog snel even naar het hikerspoint van de Fish River Canyon om wat foto's te nemen. Hier start de 5 dagen durende trail door de canyon met als eindbestemming op onze campsite van vandaag.
Enkele maanden geleden stonden alles hier blank van het water wat de nodige ravage heeft aangericht. Slechts enkele stopcontacten hadden elektriciteit.

Note: Due to flooding in 2020 some campsites may need to share braai, water and electricity points.

We konden via een vriendelijke Zuid Afrikaan deels zijn verlengkabel gebruiken, waardoor we toch aan elektriciteit geraken. De elektriciteit is vooral voor de koeler/vriezer achteraan in de auto. Die heeft een aparte batterij vooraan’ maar als er elektriciteit is, is het best deze aan te sluiten. ' s Nachts zetten we de frigo uit, daar het dan niet warmer wordt dan 5 graden. Vandaag werd het een chille dag. Deze camping heeft hot springs, waardoor het water zowel in het binnenzwembad als buitenzwembad verwarmd was, waar we vandaag vooral vertoefd hebben. Rond 16u apero time. Morgen wordt een lange rit richting Aus.

25 mei : zoals gezegd wordt het vandaag een trip van 337 km, op zich niet zo lang, maar hier mag je gerust een 5 tal uur voor rekenen. We rijden zuidwaarts tot bijna tegen de grens met Zuid Afrika, en rijden zo via Aussenkehr naar Rosh Ponah. Dit is een schitterende route langs de Orange River in het Ai- Ais Richtersveld Transfortier Park. Elke dag is hier een ander landschap, desolaat en super uitgestrekt. We zien uitgestrekte velden vol druiven. Vanuit Rosh Ponah is er een geasfalteerde weg naar Aus en verder naar Luderitz. De reden is omdat ze hier aan zinkontginning doen en verschepen via Lüderitz. Vooraleer we vertrekken in Rosh Ponah blazen we onze banden opnieuw bij. De baan lijkt eindeloos, het enige voordeel is dat je eens sneller dan 80 km/u kan rijden. Aus zelf heeft zogezegd een supermarkt, maar je mag het houden bij een winkeltje die hoort bij een benzinestation. Opnieuw bijtanken en op zoek naar onze kampplaats Klein Aus Vista. Een van de weinige overnachtingsplaatsen hier. Naast de campsite heb je ook nog chalets gebouwd in de rotsen met de toepasselijke naam Eagle's Nest. Hier overnachten we 2 nachten, geen elektriciteit en enkel WiFi bij de receptie. Een zalige locatie, en komen een Zwitsers koppel tegen die eerder op dezelfde campsite logeerden als ons. Zij doen een 6 weekse toer in combinatie met Botswana. De campsite bestaat uit 10 plaatsen omgeven met rotsen.

Van de Kalahari naar Keetmanshoop ( Quivertree forest en Giants Play Ground

We laten de Kalahari woestijn achter ons en rijden naar het zuiden richting Keetmanshoop. Keetmanshoop is "wereld" beroemd door zijn kokerbomenwoud (Quivertree Forest) De weg die we reden was net zoals een rollercoaster, continu naar boven en beneden, die dwars door het desolate landschap ging. De tegenliggers die we tegenkwamen kunnen we op 1 hand tellen. Eindeloos rijden met 1 of 2 dorpjes onderweg. Maar voor de rest niets, of niemand te zien. Het was een rit van 228 km, waar we ongeveer 3u30 over deden, met eindbestemming Quivertree Forest Rest Camp. Een van de weinige kampeerplaatsen hier in de buurt. Eens geïnstalleerd hebben we wat gevoetbald om Warre zijn energie kwijt te kunnen. Voor bezoek aan de Quivertree Forest (Kokerboomwoud) en Giants Play Ground moet je hier aanmelden. Hier is het de enige plaats in Namibië waar de kokerbomen groeien. Het is een rotsachtige grond en het zijn de enige bomen die hier kunnen overleven. In de namiddag brachten we een bezoek aan de kokerbomen. Het is een zeer fotogenieke plaats, ook s nachts is het kokerboomwoud zeer fotogeniek met de sterrenhemel om te fotograferen. je hebt hier wel een permit voor nodig, die hier te verkrijgen is. Rond 17u is het tijd om de cheeta's te voederen. Het zijn tamme dieren die samen zijn grootgebracht met de andere huisdieren. Bij het voedermoment mochten we in de kooi van de dieren, en Warre mocht zelfs met de eigenaar dicht bij de cheeta's gaan, hij was helemaal in zijn nopjes....de mama zag het allemaal minder graag gebeuren. Rond 17u30 gingen we weer richting Quivertree Forest om de zonsondergang te zien, wat een mooi spektakel was. Om 19u werden we verwacht voor het avondeten, en sloten we de avond af met enkele spelletjes Skip Bo en UNO.

22 mei

De cheeta's moeten toch indruk gemaakt hebben, want het was het eerste wat Warre zii toen hij wakker werd. Na ons ontbijt reden we naar Keetmanshoop om wat inkopen te doen, want de komende 7 dagen wordt het weer kamperen. Na ons blitsbezoek aan deze stad (wat op zich niet veel voor stelt) begeven we ons naar Giants Playground. Een gebied met immense stenen, rotsen op elkaar gestapeld, vandaar de naam. Er stond een bordje met de melding dat je je eerst moet melden aan de restcamp vooraleer je het gebied mag betreden, zodat ze weten dat je daar bent. Indiende te lang wegblijft komen ze je zoeken en moet je bovenop de stenen staan zodat ze je gemakkelijker terugvinden. Er staan wel bordjes, maar indien je één mist, ben je volledig de weg kwijt en alles lijkt zo goed op elkaar. En de rotsformaties zijn zo hoog dat je niet in de verte kan kijken. Warre was onze gids en heeft dat voortreffelijk gedaan tot we een kleine slang tegen kwamen, het was opeens gedaan met gidsen. Maar hij is superflink geweest, en na 90 minuten waren we weer bij de auto. Deze middag wat rustig aan doen, alles is gereedheid brengen voor de komende dagen, en daar we hier nu kunnen koken gaat Lindsey wat spaghetti klaarmaken die we dan de komende dagen enkel moeten opwarmen op de campsite.
Warre is helemaal in zijn nopjes op de reis, de vele tamme honden hier zijn de beste vrienden. Ondertussen kunnen we ook al de eerste week van ons avontuur afvinken. Het zal zijn tot we nog eens internet hebben.

Mata Mata ....de Beekse Bergen, maar in het echt

Afgelopen nacht niet zo denderend geslapen en vroeg uit de veren. Vandaag werd het een lange rit (ongeveer een 310 km) richting Mata Mata. Op zich is de afstand niet zo lang, maar daar de weg alleen maar gravel is kan je niet sneller dan 60 a 70 per uur rijden. Je moet rekenen op ongeveer tussen de 4 a 5 uren voor deze afstand. Onderweg wat inkopen doen, wat benzine tanken en op naar de volgende bestemming "Kalahari Game Lodge". Het is een luxe slaapplaats, en de komende 2 nachten slapen we hier in een huisje, die uitkijkt op een uitgestrekte vlakte vol grazende bokken, gnoes....hetgeen je ook kan doen in de Beekse Bergen, maar dan in het echt. Hoe leuk is het voor Warre om wat in het zwembad te zitten en rondom hem overal diertjes te zien. We besluiten om morgenvroeg een "lion drive" te doen. Normaal gezien mogen enkel kinderen mee ouder dan 7 jaar, maar daar we de enige gasten waren willen ze een uitzondering maken, wel met de belofte dat hij niet luid mag praten.

20 mei
Na een heerlijke nacht in een echt bed moesten we vroeg opstaan, en om 7u30 vertrokken we met z'n 3 en de gids op safari. We reden door het mulle rode zand op en neer door het uitgestrekte gebied van de ene duin naar de andere. We zagen opnieuw giraffen, gemsbokken maar de focus lag op de leeuwen. Na ongeveer 30 minuten kwamen we aan de poort van het reservaat waar de leeuwen zich bevinden. Een oppervlakte van 290 hectare voor 14 leeuwen. Sommige leeuwen hebben een tracker die ze terugvinden met een GPS systeem.

Nu ...14 leeuwen zoeken in een gebied van 290 hectare blijft zoeken als een naald in een hooiberg. Het is niet zo'n toeristische attractie, we reden echt door de bush waar geen paden waren, en af en toe reed de chauffeur de steile duinen op om signalen te zoeken. Er leven leeuwen in het noordelijk en zuidelijk deel van het park. Na lang rijden en regelmatig het signaal te checken, zagen we in de verte een groep leeuwinnen. We reden tot redelijk dicht bij de groep leeuwen om prachtige foto's te nemen. Iedereen was stil en verbaasd. Geen leeuwen in gevangenschap, maar in het wild. Het mannetje was weg om het territorium te bewaken, en kan zo een 3tal dagen wegblijven. De moeder blijft 2jaar bij de welpen om op het jagen aan te leren. Leeuwen zijn groepsdieren die ook in groep andere dieren aanvallen. Het reukzin is niet zo sterk zoals van andere dieren, ze jagen meer op zicht. Na deze spectaculaire excursie reden we terug naar onze kampplaats en zagen we een hele groep gemsbokken en giraffen. Onze dag kan nu al niet meer stuk. Deze middag de blok wat bijwerken (voor de eerste keer), Warre in het zwembad met nieuwsgierige bokken rondom hem. Straks gaan we met onze auto zelf een game drive doen op het domein hier. Ben benieuwd wat we dan gaan zien.

Rond 15u begonnen we aan de selfdrive 4 x4 route op het domein. We reden door het mulle zand en reden steile duinen op en af. Op de zanderige wegen met karresporen reden we gewoon op 4 x 4 H, maar eens we de steile duinen opreden moesten we schakelen naar 4 x 4 L om boven te geraken. We zagen opnieuw gemsbokken, giraffen. Ik voelde me helemaal in mijn nopjes bij het 4 x 4 rijden, Lindsey daarentegen die ging (indien ze kon) het handvat aan de deur kapot knijpen. We reden max 40 km per uur en deden ongeveer anderhalf uur over de toer van 23 km.
Eind goed al goed. ' s Avonds was het stew (stoofvlees) van oryx, voor Warre hadden we pizza gevraagd.

Rehoboth - Mariental (Bagatelle Kalahari Lodge)

Afgelopen nacht was het vrij koud, maar gelukkig hadden we slaapzakken mee, die goed van pas kwamen met de dekens die we kregen. Nadat alles (tegen onze verwachting)vrij snel was opgeplooid en ingepakt, reden we vandaag naar Mariental naarBagatelle Kalahari Game Ranch. Hier slapen we 2 nachten. Dit is één van de wijzigingen doordat we in de komende dagen niet naar Kalahari Transfrontier park kunnen, wat wel op onze planning stond....maar covid heeft hier roet in het eten gegooid. De grens is nog steeds gesloten (park ligt op de grens Namibië/Zuid-Afrika). We hebben gewacht tot enkele dagen voor vertrek, maar het bleef gesloten, waardoor onze overnachtingen wat werden aangepast.

Ik besloot om vandaag de gravel weg te nemen (want asfalt is maar saai he...)dus wat druk uit de banden halen tot op 1,8 bar en ready to go. Eindeloze wegen door de savanne waar je zelden een auto tegenkomt. Na ruim 3u voor ongeveer 170 km kwamen we op onze overnachtingsplek. Een zalig plaatsje met eigen sanitair dat kan afgesloten worden. Warre wou persé in het zwembad tot hij het watertemperatuur voelde en bleef het bij pootje baden, ik was super blij dat hij niet besloot om te zwemmen, anders was ik het grootste slachtoffer. Het opzetten van de tent ging stukken vlotter en opnieuw werd er gebruik gemaakt van de braai. Warre zag zijn eerste oryx(gemsbok). ’s Avonds werden we opnieuw getrakteerd op een prachtige sterrenhemel.

De Kalahari woestijn beslaat 50.000 km², hoewel de kern in Botswana ligt, strekt dit gebeid zich verder uit over een gedeelte van Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe. Het bestaat uit eindeloze vlaktes en schildert een landschap van rood, geel, en vooral gedurende het natte seizoen, groen. Het is een van de oudste stukjes aarde, waar waarschijnlijk ooit de allereerste mensen zich verspreidden over het Afrikaans continent.


18 mei :
In de voormiddag deden we een leuke wandeling door de uitgestrekte savanne die deel uitmaakt van de Kalahari woestijn, met het typische rode zachte zand. We moeten ons aanpassen aan de temperaturen hier, want grote inspanningen in de namiddag bij deze temperaturen zijn niet aan te raden. Omwille van de regenval in maart/april was er toch wat begroeiing. Ook hier zagen we wat wild rondhuppelen. We besloten om in de namiddag een excursie te doen bestaande uit een game drive, cheeta feeding en sundowner. Met nog een koppel uit Frankrijk en Zuid Afrika reden we rond op zoek naar wilde dieren. Opeens zagen we in de verte 2 witte neushoorns. We waren sterk verbaasd hoe dicht de chauffeur bij de dieren kon rijden. Er zat slechts 3 meter tussen de auto en de neushoorns. Warre was opeens stil en verbouwereerd. Het is toch iets anders dan de dieren te zien in de dierentuin. Hij kon zijn ogen maar niet geloven. Na de nodige foto's reden we verder en zagen we onze eerste gnoe’s(wildebeest), zebra’s en giraffen. De autorit door de rode duinen vond Warre op zich ook superleuk. Telkens we steil naar beneden reden stak hij zijn handjes in de lucht alsof hij op een rollercoaster zat.
Het voederen van de cheeta's was ook een heel avontuur. Het zijn dieren die alleen overbleven toen de mama's overleden zijn. Ze leven in een reservaat van 29 hectare, en dit voor 6 cheeta's. Volgens de gids moet elke cheeta minimum 2 hectare hebben om zich te kunnen bewegen. Hij traint ze op alle vlak. De cheeta's worden jaarlijks gevaccineerd door de dierenarts, dus moet hij de dieren trainen dat ze dit toelaten, want het zijn en blijven wilde landdieren. Cheeta's zijn de snelste landdieren (0-100 km in 3,6 sec), maar kunnen dit niet lang volhouden anders raken ze oververhit. Warre vond dit onderdeel het "coolste" naast het zien van de neushoorns. De toer werd afgerond op een duintop om te genieten van een mooie zonsondergang met een hapje en een drankje. We sloten de avond in het restaurant en aten samosa van Oryx als voorgerecht, en ik koos voor springbok als hoofdschotel. Alweer een mooie dag achter de rug, met nu echt het idee dat we in Afrika zitten.

Eerste rit met onze auto richting Rehoboth

Na een heerlijke nacht en ontbijt reden we weg van de guesthouse. Na de nodige shopping lieten we Windhoek achter ons en reden we richting Rehoboth
We kozen om vandaag de B1 te volgen, één van de weinige geasfalteerde wegen hier, en ook om de auto wat te leren kennen. Bij de poort van Oanob betaal je 30 N$ pp om op het domein te komen (kinderen gratis)
Het laatste stukje naar Lake Oanob Resortwas gravel, dus snelheid aanpassen, nu...boetes van te snel te rijden zal ik hier niet hebben. We reden max 80 op de geasfalteerde weg en max 60 op gravel.
Eens we onze kampplaats hadden bereikt aan het water, was het de eerste keer dat we onze dektent moesten opzetten. Het duurde wat langer daar heb allemaal wat zoeken was. Maar eind goed, al goed. En Warre....die had zand en zijn vrachtwagens bij zich, die hoorde we niet. We stonden helemaal alleen aan de waterkant, het enige wat we hoorden waren de krekels, die hier ongeveer 10 keer groter zijn dan bij ons, net zoals alle insecten. Het was ook wat wennen aan de drukkende warmte met temperaturen oplopen tot net geen 30°, en ’s nachts afkoelen tot tussen de 0 en 10 graden.

Het was een relax dagje die we afsloten met een braai. We zullen nog wel wat rekening moeten houden met zonsondergang wat hier vrij vroeg is, waardoor het nadien snel afkoelt. Vroeg gaan slapen en benieuwd hoe we gaan slapen in de daktent.