Voorlaatste stop : Waterberg plateau

Vandaag is de eindbestemming echt in gezet, we rijden nu richting Windhoek en maken nog een stop voor 2 dagen in Waterberg plateau. We moeten regelmatig door gates daar er heel wat boeren zijn met koeien die rondlopen. Elk domein is afgezet met 2 hekkens. De weg naar Waterberg plateau is opnieuw gravel, afwisselend met zacht zand en het landschap is opnieuw zeer verschillend en mooi. Af en toe stops maken om foto's te maken van het indrukwekkende plateau.

We werden vriendelijk onthaald, en volgens mij waren we de eerste toeristen sinds een geruime tijd. We kregen uitleg over de wandelingen die we zelf konden doen en de excursies onder begeleiding. Eén daarvan is rhinodrive. We sliepen op Waterberg Plateau campsite. Hier namen we de auto wat onderhanden, opruimen want overmorgen moeten we de auto in "redelijke" staat terugbezorgen. Warre en ik gingen een kleine wandeling maken terwijl Lindsey zich bezig hield met de koffers. Terwijl we weg waren hoorde ik gebrul alsof ergens een brulaap zat. Bij terugkomst zei LIndsey dat er een parkwachteer haar informeerde dat hij een luipaard had gezien. Blijkbaar zitten er in dit gebied zeer veel luipaarden. Iets wat Lindsey niet zo graag hoorde. We hadden vlees besteld via de receptie en kregen heerlijk malse steak. Het werd de laatste braai van de reis, want voor morgenavond hadden we gereserveerd in het restaurant. Na het heerlijke eten brandde ik al mijn hout op en genoten we van de laatste marshmallows en flesje wijn. Genieten ten top.

16 juni : 's morgens werden we wakker door hetzelfde gebrul als de vorige middag, blijkbaar zitten er hier inderdaad veel luipaarden. Na een stevig ontbijt begaven we ons naar de receptie om te betalen, maar helaas kon er toen niet elektronisch betaald worden, want alles verloopt hier met zonnepanelen, die waren nog niet genoeg opgeladen om voldoende elektriciteit te hebben om te betalen. Hij zei : ga gerust wandelen en kom nadien terug, dan kan je betalen met kaart. We besloten om de 5.3 km Giraffe crossing wandeling te maken. Volgens hen was de wandeling goed aangegeven. Afrikaanse signalisatie betekent 1 bordje in het begin, en eentje op het einde. Je loopt op een padje die soms goed is te zien, maar soms kom je op plaatsen waar je verschillende paadjes ziet zonder signalisatie. Het is dan wat gokken. Af en toe liet ik wat sporen achter, moesten we verkeerd gelopen zijn dat ik herkenningspunten had. Gelukkig hadden we steeds juist gegokt en kwamen we na anderhalf uur toe aan de camping. Terug even naar de receptie en ja...ik kon betalen met kaart, welcome in Africa...

Om 16u werden we opgehaald voor de rhinodrive. Zoals de naam het zegt gaan we op zoek naar de neushoorns. . We worden vergezeld door een sporenzoeker en chauffeur en rijden het beschermd gebied van Waterberg Plateau binnen. Het is een immens gebied en er zijn in het totaal 8 neushoorns, dus opnieuw ....zoeken en zoeken en zoeken...De sporenzoeker zag wat sporen en besloot de wagen te verlaten om de dieren te gaan zoeken. De chauffeur en andere sporenzoekers stonden in contact met elkaar met walkie talkies. Terwijl ze aan het zoeken waren deed de chauffeur met ons een gamedrive en zochten we naar diersoorten die enkel hier leven (andere soort impala's,...)

Opeens stopte hij en zagen we iets bruinachtig verdwijnen in een termietenheuvel, bleek het de laatste meter te zijn van een black mamba. Slangen zijn op zich zeer schuw en verdwijnen bij de minste trillingen, vandaar als je wandelt in een gebied waar slangen kunnen leven moet de hard stappen zodat je trillingen veroorzaakt. Maar toch...hier wandelen zou ik niet echt durven.

De chauffeur kreeg de melding dat ze de neushoorns gevonden hebben en raasde naar de bestemming. Hoe ze elkaar teugvinden blijft mij een raadsel, zo'n groot gebied, vermoedelijk met herkenningspunten. Eens aangekomen zagen we een mannetjes neushoorn lopen. Ervoor liep een vrouwtjesneushoorn met kalf. Op zich al vrij spectactulair, toen ik probeerde foto's te nemen deed hij teken dat we uit de wagen mochten komen maar stilletjes moesten zijn. We wandelden voorzichtjes door het hoge gras en stonden opeens oog in oog met de immense dieren. De gids gaf ons instructies en zorgde ervoor dat we steeds in veiligheid waren. Zo op een 10 tal meter afstand staan van zo'n dier geeft wel een kick, en Warre die vond het super. Toch wel vreemd dat Warre niet mee mag op gamedrive in Etosha, en hier de auto mag verlaten om neushoorns te spotten. Toch wel weer een leuke afsluiter en opnieuw een onvergetelijk moment. Warre die zal veel te vertellen hebben bij terugkomst. Voor we terugreden naar de camping was er nog een stop voor een drankje. Ook hier horen we dat in de grootsteden een enorme toename is van Covid. Al degene die in toerisme werken en met toeristen in aanmerking komen zijn ondertussen gevaccineerd. Toerisme is voor Namibië de grootste inkomst, en zo kan het toerisme toch op laag niveau blijven doorgaan. Desondanks door deze crisis wordt er deels beslag gelegd op hun loon. Ze hebben nu een inkomen van 1750 N$ (€100) per maand, desondanks de levensstijl goedkoop is (voor ons), blijft het voor hen een moeilijke uitdaging om elke maand rond te komen. We besloten dan ook om alle overschotten van eten en wat we nog in voorraad hadden hier achter te laten. Ook voor de gekregen pijnstillers waren ze zeer dankbaar, want deze zijn voor hen zeer duur.

op weg naar Grootfontein (Tsumeb)

Vandaag verlieten we het Etosha gebied en reden we westelijke richting naar Grootfontein. Op zich viel eer niet zoveel te beleven maar de afstand naar Waterberg Plateau is te ver, vandaar ze deze stop ingelast hebben.

Grootfontein is een populair gebied bij mensen die de doorsteek maken naar Botswana, of mensen zoals wij die vanuit Etosha naar Waterberg Plateau reizen. De regio rond Tsumeb leek wel een prairie in het hartje van Amerika, met de typische windmolens, farms en schedels van overleden dieren. Opnieuw een heel ander landschap. Een excursie die ze aanraden is een bezoek naar de San village, maar deze was 80 km enkel. Voor Warre begon het vele rijden wat tegen de steken, niets kon hem nog boeien, vandaar we besloten om deze toeristische attractie niet te doen. We hadden tenslotte ook al de Damara en Himba's bezocht.

Roy's Rest Camp is een fotogenieke kampplaats. Er hangen immense mobielen, gemaakt van schedels, onderdelen van auto's enz...Het lijkt een stukje vergane glorie met een oude benzinepomp enz...Namibië heeft iets met oude auto's, benzinestations,...(Solitaire, Canyon Roadhouse,...) Warre die had zijn zwembad, en die was in zijn nopjes. De camping heeft ook zijn eigen waterpoel, niet zo groot maar toch heb ik hier weer wat impala's en andere hertsoorten gezien. We zaten bijna door onze voedselvoorraad en hadden geen vlees meer, dus besloten we om hier te dineren. Opnieuw superlekker gegeten (Oryx, groentjes en rosti's van maïs), en als nagerecht heerlijke warme vanillepudding.

Etosha Nationaal Park....één grote wilde dierentuin

Vandaag gingen we naar één van de grootste en bekendste natuurparken in Namibië : ETOSHA N.P. Het park heeft vanuit Kamanjab 2 ingangen :

• Via Outjo richting zuidelijke Anderson's Gate (dan inkopen doen in Outjo)
• Via de westelijke ingang (Galton Gate) via Kamanjab (inkopen doen in Kamanjab) - let wel deze poort sluit om 12u 's middags.

Wij verkozen de minst toeristische en dichtste poort bij Kamanjab : de Galton Gate)

de prijs is 350N$/24u(voor 2 volwassene, kind en auto)

bv. het park binnenkomen op 10 juni om 9u, en je hebt 2 overnachtingen, dan moet je het park verlaten tegen 9u om 12 juni. Indien je het park later verlaat moet je extra 350 N$ betalen.

Wij kozen voor de optie om nog een extra 350N$ te betalen dan konden we 12 juni nog heel de dag in het park. Dus hou hier rekening mee.

info : Etosha had in eerste instantie een oppervlakte van 80.000 km², het is 2 keer gereduceerd, waardoor het park nu nog 22.200 km² beslaat.

De Galton Gate(en het westen van Etosha)was tot 2011 niet toegankelijk voor publiek. Nog steeds zie je in dit deel van het park zeer weinig toeristen. In het westen van het park zie je uitzonderlijke dieren, die je niet terugvindt in de rest van het park (bergzebra's, paardantilopen en bavianen). De dieren zijn er ook schuwer, daar ze minder gewend zijn aan auto's. De meest interessante drinkplaatsen in het westen zijn Klippan, Rateldraf, Dolomietenpunt, Renostervlei, Olifantsrus en Tobiroen. klik hier voor een plan van Etosha. We zagen in dit deel van het park heel veel schuwe zebra's. Aan één van de poelen zie je zebra's vechten en steeds opkijken bij de minste bewegingen. De maximum snelheid in het park is 60 km/u. Veel sneller kan je niet rijden, je moet steeds uitkijken want er kunnen steeds dieren de gravel oversteken op gewoon op de weg staan. Opeens zagen we onze eerste olifant naast de weg. Aan sommige waterpoelen wist je niet waar je moest kijken, overal dieren : giraffen, springbokken, struisvogels, zebra's, antilopen, gnoe's...teveel om op te noemen. Bij elke waterpoel zetten we de auto stil en genoten we van het geluid van de dieren. Een onvergetelijk avontuur. Voor elke vogelliefhebber is Etosha een paradijs. Opeens hoor je Warre zeggen : "Kijk een hornbill, of impala". Hij kon de dieren vrij snel zien en herkennen. Hoe leuk is dat om je 5jarige zoon zo bezig te horen.

De weg naar de poelen en kampeerplaatsen is goed aangegeven, doch is een kaart van Etosha zeer handig om alles terug te vinden. Je bepaalt zelf hoe lang je erover doet, maar zorg wel dat je voor zonsondergang je camping betreedt, want het sluit bij zonsondergang.

Afstand eerste dag : bijna 200 km

We namen voldoende tijd om alle poelen te bezoeken. Elke poel had zijn typische populatie van dieren. In de late middag kwamen we toe aan onze eerste campsite Okaukuejo. Ik had hier 10 jaar geleden ook overnacht en wist dat er een waterpoel was waar je 's avonds kan zitten en kijken naar de dieren die komen drinken aan de waterpoel. Eens geïnstalleerd op de camping gingen we eens kijken naar de waterpoel en zagen we opeens een neushoorn naar de waterpoel komen om te drinken. We vernamen van de buren dat rond 18u er een grote kudde olifanten kwam drinken. We hadden sowieso besloten om vandaag iets vroeger te eten, daar we dan wat tijd hadden om met een glaasje wijn te genieten van de stilte en de dieren die komen drinken aan de waterpoel.

Rond 18u begaven we ons naar de waterpoel en zagen we een immense kudde afkomen, grote en kleine exemplaren. Je werd er sowieso stil van. Enkele exemplaren begonnen een gevecht om hun positie in de kudde in te nemen. Allemaal heel spectaculair met de gekende trompetgeluiden. Net nadat het donker werd wordt de waterpoel verlicht en kan je genieten van de dieren die kwamen drinken. Hier zagen we een 6 tal neushoorns, ook klein en groot. Wat een onvergetelijke belevenis.

12 juni : afgelopen nacht werd ik wakker van enkele geluiden (vooral van berende neushoorns) die aan het vechten waren aan de waterpoel als van een jakhals. Bleek dat de buren afgelopen nacht bezoek hadden gekregen op zoek naar eten. Zelf sliepen ze in een caravan, met een voortent. Blijkbaar was de jakhals in de tent geraakt en heel wat eten opgegeten. Zo zie je maar, dat eten steeds goed moet weggeborgen zijn, en slapen op dak toch ook wel voordelen heeft. Vandaag hebben we de hele dag tijd om van Okaukuejo naar Halali te rijden. Helaas mag Warre niet deelnemen aan de gamedrive wegens te jong. Je moet minimaal 6 jaar zijn om deel te nemen aan de gamedrive. De poort van de camping gaat open om 7u30, voor de gamedrive om 6u30. We besloten om vandaag iets vroeger op te staan en hopelijk meer dieren te zien.

Rond 8u verlieten we de camping en zagen we een giraf langs de weg. We hebben alle waterpoelen afgereden, de ene al wat meer dieren dan de andere. Hoe later het werd, hoe meer dieren we zagen. Het is 's morgens te koud om de dieren te zien drinken. Van een gids hadden we vernomen dat de kans op het zien van leeuwen nu minimaal is, omwille van de koude. Zo wisten we dat we niet veel misten door geen gamedrive te doen. Vandaag was het vooral een dag van schitterende vogels (gieren, secretarisvogel, havikken,...)teveel om op te noemen. We reden traagjes verder en zagen langs de weg opnieuw een olifant die de weg overstak voor onze auto, een witte neushoorn die aan het grazen was langs de kant. In het begin stopte we voor foto's te nemen van sprinkbokken en zebra's, en nu hadden we zoiets van "weeral zebra's en springbokken". Toch zo'n kudde van ongeveer 40 zebra's die voor je auto lopen blijft spectaculair. Een aanrader van waterpoel is Goas, een waterpoel waar je de grootste kans hebt om roofdieren te zien.

Het aantal kilometers naar Halali (volgende campsite) is heel wat minder (76 km). Desondanks we de nodige tijd namen waren we tegen de middag op onze campsite. Eerst lekker eten, en een lekker plaatsje uitkiezen op de camping. Nadien verlieten we de camping en reden we enkele poelen meer oostelijke richting, zodat we deze morgen konden overslaan en andere poelen en de Etosha pan konden bezichtigen.

Ook Halali heeft een eigen waterpoel verbonden aan de campsite, minder toeristisch dan de vorige maar het heeft zijn charmes. Bij zonsondergang zagen we hier hyena's, en later op de avond zagen we hier een kudde neushoorns (ongeveer 10 stuks). Het blijft toch adembenemend om ze bezig te zien en te horen. Rond 20u naar de camping en gingen we slapen. Opnieuw een onvergetelijke dag achter de rug.

13 juni : vandaag nog heel de voormiddag genoten van de dieren. We reden naar de poel van Namutoni campsite en zagen daar enkel een kleine olifant die zich verborgen hield in het hoge groen gras. Een spectaculaire drinkplaats is Klein Namutoni, hier zagen we immens veel giraffen, zebra's, gnoes, springbokken, blackhead impala's,....

Het bezoek aan Etosha was opnieuw een hoogtepunt van de reis. We verlieten Etosha langs de Von LIndequist Gate en zo hebben we in afgelopen dagen het park van West naar Oost volledig doorkruist. Net buiten de gate bevond onze volgende overnachtingsplaats Onguma Bush Camp. Het is een onderdeel van een prachtige lodge die zijn eigen reservaat heeft en ook gamedrives doet in Etosha. Het was een welgekomen slaapplaats na een weekje kamperen. We genoten van een heerlijke douche, en vanuit de bar en restaurant had je zicht op een waterpoel waar kudu's en impala kwamen drinken. ' s Avonds hebben we hier heerlijk gegeten. Ondertussen komt het einde van de reis bijna in zicht en zijn we wat beginnen organiseren in onze tassen zodat we het gerief voor de komende dagen in één tas stopten zodat we niet alles moesten uithalen.

Swartbooisdrift - Otjitotongwe

Vandaag was het een lange rit van om en bij de 370 km. Gelukkig was de laatste 310 km op geasfalteerde weg en konden we de tijd wat inhalen. Het is ondertussen toch wel al een tijdje geleden dat onze banden contact hadden met asfalt. De eerste 60 km was een herhaling van gisteren. Daar er in Ruancana een dam en elektriciteitscentrale is gebouwd was de baan van en naar Ruancana geasfalteerd. Nog snel even tanken en de banden bijblazen. Het was vandaag een ietwat saaie dag door de vele uren in de auto. We moesten tijdig vertrekken 's morgens omdat op onze nieuwe bestemming er een cheeta feeding moment was om 15 of 16u. Deze wou Warre natuurlijk ook meemaken. Onze volgende bestemming was Otjitotongwe Cheetah guestfarm. zoals de naam het zegt heeft de eigenaar ook enkele cheeta's ronglopen, de ene al wat wilder dan de andere. Voor je in Kamanjab arriveert is er opnieuw een veterinary checkpoint(als je van het noorden komt, mag je geen rauw vlees en aanverwante produkten meehebben).

De guestfarm is zoals veel campsites in Namibië afgesloten met een hekken. Langs de baan zie een je bord waar je campsite is en dan zie je een hekken. Deze moet je zelf openen en sluiten en nadien is het ongeveer 8 km rijden naar de receptie. Maar nu zagen we een opnieuw een gate met de melding "Cheetah park, driving on your own risk". Daar er geen andere weg was reden we erdoor en bleek dit ook de enige weg te zijn. Bij aankomst waren ze blij ons te zien, want daar vernamen we dat er toename is van Covidbesmettingen in de grootsteden. Niet de cijfers die wij gewend zijn, maar voor hen zijn de cijfers immens. Toch nog even een herinnering dat Covid nog leeft, want daar we de laatste weken bijna niemand gezien hebben, alleen maar onze "eigen bubbel" zou je de covid vergeten. Alhoewel je de impact van Covid op toerisme en bezetting duidelijk ziet.

Maar los van dat gingen we onze kampeerplaats opzoeken. Het was een kampplaats met basic faciliteiten maar oke. Net over onze kampeerplaats was een draad gespannen en zagen we opeens toch wel een ietwat wildere cheetah rondlopen. Rond 16u werden we opgehaald door de eigenaar die nog Zuid-Afrikaans spreekt. Vooral de oudere generatie beheerst die taal nog. Indien hij langzaam praatte konden we best communiceren met hem. Hij zei vb :"Kom juliie, julie mogen staan in de bakkie", wat zegt dat we mogen staan in de laadbak van de pickup. We reden nadien naar de receptie waar nog een groep Russen stonden. We distanciëren ons wat van de groep. Hier was het cheeta feeding echt een toeristische attractie. Hij is hier enkele jaren geleden mee begonnen om extra inkomsten te hebben. Door de droogte heeft hij heel wat van zijn koeien moeten verkopen en is elke inkomst belangrijk. Net zoals bij de vorige zijn deze cheeta's zeer tam en zijn het huisdieren geworden. De overige toeristen namen selfies met de cheeta's en het was precies een wedstrijd om de dieren om ter meest te aaien. We vonden het ietwat te...Na de vorige 2 momenten was deze een teleurstelling. Nadien mochten we opnieuw in "de bakkie" en reden we verder rond op het domein en kleine reservaat. Daar zaten de meer wildere dieren. Dit vonden we dan weer leuker, we zagen ook hoe ze eenmaal hun stukje vlees kregen snel weglopen. Deze dieren waren heel wat schuwer en even hadden we het gevoel dat dit "echter" was.

Himbatoer (Epupa Falls) en prachtige rit naar Swartbooisdrift

Vandaag stond ons bezoek aan de Himba's op het programma. Om 8u kwam de gids naar ons toe en gingen we inkopen doen (500 N$) in een klein winkeltje. In vergelijking met veel georganiseerde toers viel onze prijs zeer goed mee. Soms vragen ze 850 N$ pp voor een "toeristisch" bezoek.

De toonbank van de winkel is voorzien van tralies zodat kleine kinderen het winkeltje niet kunnen beroven. We kochten maïsmeel en een kartonnen doos vol spullen. We verlieten het dorpje en reden een eindje terug. Opeens moest ik ergens inslaan en sporen volgen, ik zag er niets want het was één vlakte vol keien. Een gewoon iemand die de buurt niet kent, rijdt hier gewoon voorbij. "Welcome on the Namibian roads" grapte de gids. Ik volgde elke instructie van de gids, want als je hier lekke band krijgt heb je een probleem. Opeens kom je aan bij een lokale school, reden over de lokale "speelplaats" en zetten de tocht verder tot echt in de "middle of nowhere". Opeens komen we bij een traditioneel gezin. Hij moest eerst toestemming vragen daar we de eerste toeristen waren die er kwamen. Het gezin dat we bezochten was de familie van de gids waar hij opgegroeid was

Het werd geen bezoekje zoals 13 in een dozijn. We kregen eerst wat uitleg over hoe de himba's leven, over hun tradities, geschiedenis enz...Nadien begaven we ons in de "kraal" (zoals eerder beschreven) en liepen we naar de zeer herkenbare Himbavrouwen. Daar kregen we uitleg over alle versieringen die ze dragen. Elke ketting, schelp,...die ze dragen heeft een betekenis. Zowel de Himba kinderen als Warre waren zeer terughoudend in het begin. Enkele familieleden waren op stap met hun kudde geiten en kwam pas over enkele dagen terug. We mochten een klein lemen hutje betreden en kregen daar uitleg over de okerkleurige créme die ze aanbrengen, de ceremoniële riemen enz...

Hun herkenbare okerkleurige "dreads" hebben ze voor 3 maand. Het einde van de dreads is versierd met zwarte haren van de mannen. Jongere (jongens en meisjes) hebben ook een eigen haartooi. Het was voor Warre allemaal wat imposant, pas na een tijdje kwam hij wat los en durfde hij met hen op de foto's. Ik kan hier nog zoveel schrijven, maar je kan maar half beschrijven wat we daar hebben meegemaakt. Het was voor ons alledrie een zeer unieke ervaring. Bij het afscheid nemen overhandigen we de voedingsmiddelen en ging dit in hun "storage".

Na deze indrukwekkende toer reden we terug naar de campsite. Ik had op onze campsite gisteren al snel een immense "hagedis" zien weglopen en het water invluchten. Daar er in dit gebied veel krokodillen leven, dacht ik dat het een jonge krokodil was, maar bleek dat het nu te koud is voor de krokodillen. Toen we in het restaurant zaten te wachten zagen we hem opnieuw. Bij navraag leek het een Nijlvaraan te zijn. 's Avonds werden we uitgenodigde bij de "buren" die we al enkele keren tegen gekomen zijn tijdens de reis. Met wat verwarmde marshmallows en een glaasje wijn maakten we er een gezellige avond van.

9 juni : We verlaten de Epupa Falls en besluiten de weg (D3700) te nemen die langs de rivier loopt, en die niet op GPS staat. Je moet steeds vooraf vragen dat de weg berijdbaar is, want indien de rivier uit haar oevers treedt kan je hier niet rijden. Het werd één van de mooiste weg. Reisgidsen zullen waarschijnlijk aangeven dat dit onbegonnen werk is, maar ik kan ze alvast aanraden. Genieten ten top. Zeer afwisselende offroad trip. Ik waande me even op een expeditie, want de weg was echt "niet toeristisch en pure off road langs het water door een jungle achtige omgeving afwisselend met zanderige gebieden. Het was slechts 90 km maar we reden er 2u30 over. Een echte aanrader voor iedereen die naar dit gebied reist. 10 km voor de eindbestemming werd het wat spannend want we moesten vanuit zacht zand door een rivier en dan op een zachte rotspartijen rijden. Ik vroeg LIndsey om uit te stappen en instructies te geven want ik had totaal geen zicht waar ik moest rijden, en ik moest continu manoevreren om niet in de diepe kuilen tussen de stenen te geraken. Eens deze uitdaging overwonnen zette ik mijn auto stil, en ging ik een Zuid-Afrikaan helpen die zich heeft vastgereden in zacht zand. Dat is hier de mentaliteit, iedereen helpt iedereen die pech heeft of vastzit. Na het wegscheppen van zand en banden fameus te lossen tot minder dan 1 bar kon hij zich losrijden uit het zand. Ik gaf hem de nodige instructies om door het water en op de stenen te rijden. Eind goed, al goed. Bleek dat we later op dezelfde campsite stonden. De weg naar de campsite is en blijft een echt avontuur, je zit in niemandsland en verstaat niet hoe hier een campsite kan renderen. Bij aankomst bleek dat de camping het meest bevolkt was van alle bestemmingen die we tot nu toe aangedaan hebben. Blijkbaar is deze camping zeer populair bij Zuid-Afrikanen. Normaliter kan je hier een mooi cruise (op z'n Afrikaans) maken bij zonsondergang en aan birdwatching doen maar het waterpeil was te laag. Aan de overkant van de rivier ligt het buurland Angola. Bij het avondeten werden we vergezeld door apen en moesten we echt schermen voor onze brokken.

Palmwag - Opuwo - Epupa Falls( grens Angola)

6 juni : We lieten Palmwag achter ons en reden nog noordelijker. Onze volgende bestemming is Opuwo. Het wordt de hoofdstad van het noorden genoemd. Vandaag was de weg naar Opuwo echt technisch en onvoorspelbaar. Even niet geconcentreerd en je raakt zo van de baan. Hoe meer je naar het noorden reist, hoe ruiger de wegen ook worden.

We rijden door Kaokoland. Kaokoland werd door haar ruige terrein vaak beschreven als de laatste wildernis van Namibië. Kaokoland is bijzonder door de schitterende en ruige natuur en door de stammen die er wonen zoals de Hereo en de Himba. De Himba's zijn te herkennen aan hun roodgekleurde huid en lange haar bedekt met klei. Het volk leeft nog steeds als een authentieke nomadenstam die leeft van vee.

In Opuwo leven himba’s en herero's samen. Op de heuvelrug wonen de meer welstellende mensen. Aan de rand van de stad gaat het er meer armzalig aan toe. Hier leven ze echt in barakken. Het beeld van in Papoea kwam even naar boven. We sliepen in Opuwo Country Lodge, een sjieke lodge met pracht uitzicht van het zwembad. Je zou dan denken dat er een redelijk goede weg je brengt naar de lodge, maar niets is minder waar. Zonder 4 x 4 geraak je niet in de lodge.
Wat we ook al geleerd hebben in Namibië is dat ze houden van administratieve rompslomp. Voor alles een papiertje, bewijsje,...
We kregen zogezegd een luxuary familie room, maar op Namibische normen. Er stonden 2 single bedden voor ons 3. Na overleg kwamen ze met een extra bed voor Warre. We hadden gelezen dat heel wat toeristen het moeilijk hebben met het aanklampend gedrag door de lokale bevolking bij het shoppen. Dit gingen we vandaag testen, want we moesten inkopen doen. Op zich zijn we gewoon aan mensen die voor de auto zullen zorgen, of verkopen van armbandjes en... We konden vrij gemakkelijk de winkel binnen, maar eens we probeerden gericht te winkelen zagen we de lokale mensen (himba’s,...)rond ons. Warre die was de attractie van de winkel, medewerkers vroegen dat ze een foto mochten nemen met Warre. Verder werden we tijdens het winkel continu achtervolgd, als onze blikken elkaar kruisen vroegen ze dat we een bepaald product voor hen willen kopen. Na een tijdje waren we het beu en hebben we een fles olie gekocht zodat ze kunnen koken. Natuurlijk komen dan nog meerdere vrouwen met olie om te kopen voor hen. We besloten 1 grote fles van 3 l te kopen en ze moeten het maar onder elkaar verdelen. Dan komt er een andere vrouw met baby om eten te kopen voor het kind, enz... Dan maar snel richting kassa en buiten de olie gegeven aan de dames. Echt op je "gemak" shoppen zit er vandaag niet bij. Ook gerust wandelen door het dorpje zit er niet echt in. Nog even snel voltanken en ook daar was Warre de attractie, aan de hand van een pompbediende mocht hij mee naar de winkel en snoep kiezen... We reden terug naar de lodge en bij één van de mooiste zonsondergangen genoten we van ons diner.

7 juni : Vandaag rijden we naar het meest noordelijke punt van onze reis : Epupa Falls, aan de grens met Angola. Ze hadden ons gewaarschuwd voor de weg, op zich niet zo erg, maar je kan geen constante snelheid aanhouden door je continu moet afremmen voor droge rivierbeddingen. Hierdoor wordt het zeer hobbelig rijden. We ontmoeten langs de baan af en toe kinderen en belonen we die met eten en/ of water. Bij de ene is het toerisme al meer doorgedrongen dan bij de andere ( picture 20 N$), daar kreeg ik afkeer van. De kampplaats (Omarunga Epupa Falls) is opnieuw uniek, gelegen aan de Epupa Falls onder immense palmbomen. Net zoals de meeste lodges/ campsites maken ze deel uit van GONDWANA. Het bedrijf is in 1995 opgericht als natuurbeschermings- en accommodatiebedrijf Het wordt beschouwd als de grootste particuliere exploitantvan accomodatie in Namibië.

Ik contacteer de gids voor onze himba toer. s Middags kwam hij langs bij ons om de toer te overlopen, Het wordt geen bezoek zoals de meeste, waar je dan moet betalen voor de foto's. We gaan samen met de gids in een lokale shop inkopen doen, en geven deze als bedenking voor het bezoek. Bij het geven van geld wordt dit meestal gespendeerd aan alcohol. In de late middag als de meeste hitte is gepasseerd maken we een kleine wandeling naar de eigenlijke falls die 300 meter gelegen zijn van onze campsite. Je hoort het bruisende water op de achtergrond. Opnieuw een mooi, en niet zo toeristisch deeltje van Namibië ontdekt. Volgende keer meer over ons bezoek aan de himba’s.

Twijfelfontein - Palmwag

4 juni : afgelopen nacht was weer een helse nacht door de vele rukwinden, de tenten schudden door elkaar. Daar je op het dak slaapt vang je natuurlijk ook meer wind. Vandaag beginnen we met onze malaria medicatie. Na een stevig ontbijt gaan we richting Twijfelfontein, wat bekend staat voor zijn prehistorische rotstekeningen. Onderweg stoppen we bij Damara Living Museum. Je bezoekt een stam die hun tradities uitleggen betreffende gebruik van kruiden als geneeskunde, hoe ze halskettingen maken, vuur maken, het smeden van metaal en dat afgesloten werd door gezang en dans. Later kwamen we eindelijk aan bij Twijfelfontein. Onder leiding van een gids breng je een bezoek aan de rotstekeningen (erfgoedinstellingen UNESCO). Deze afbeeldingen (vooral van dieren) staan gegraveerd in zacht zandsteen. Warre was helemaal in zijn nopjes en wandelde leergierig naast de gids. Zij optimisme en leergierigheid maakte de gids superblij. Door het droge klimaat hier blijven de rotstekeningen hier behouden, bij ons westers klimaat zouden de tekeningen na 10 jaar verdwijnen. Dit beschrijft nogmaals eens hoe droog het hier is. In de laatste 11 jaar is er hier geen druppel regen gevallen, dit heeft ook invloed op de sterke afname van de dierenpopulatie. Net voor je terug komt bij de receptie zie je de steen in de vorm van een leeuwenmond. De omvang valt enorm tegen, en als je er niet op let loop je er zo voorbij.

Opnieuw de auto in en richting Palmwag, en rijden we door Damaraland.

info Damaraland : Eén van de oudste bevolkingsgroepen van Namibia is het Damara-volk. Ze zijn van oorsprong jagers-verzamelaars, echter ook bezaten ze kuddes en deden ze aan landbouw? Hun taal is herkenbaar door de klik-geluiden. Ze leven in zogezegde "kralen" - een cirkelvormige nederzetting van kleine hutjes ter bescherming van hun vee. De Damara kwamen meerdere keren in conflict met de Nama en werden uiteindelijk door de Herero als slaven ingelijfd.De Duitsers gaven hun vrijheid terug maar beperkten hun woonmogelijkheden wel tot het noordwesten van Namibia, wat onder invloed van het apartheidsregime later hun 'thuisland' Damaraland werd genoemd.

Het landschap is een woestijn hoogland gebied dat wordt getypeerd door veel rotsen, droge rivierbedden en acaciabomen. De natuur is er duidelijk de baas : vanwege de arme grond en zeer geringe regenval moeten mens en dier hun aanpassen. Sommige dieren lopen soms afstanden van 70 km/dag om aan hun voedselbehoefte te voldoen. De zwarte neushoorn die hier vroeger talrijk aanwezig was, is nu sterk afgenomen door de jacht en afname leefgebied.

De weg is een kopie van de levensomstandigheden hier : namelijk primitief. Je passeert een gehucht met de naam Vrede. Het landschap wordt steeds groener geflankeerd door de rode vergezichten van bergen. Het is vandaag een korte rit, en net voor je Palmwag binnenrijdt is er een " veterinary check" dat houdt in voor degene die van noord naar zuid reizen geen vleeswaren mogen importeren, dus voor ons niet van toepassing. Meer dan een lodge en benzinestation is Palmwag niet. We kunnen hier ( desondanks we kamperen) lekkere maaltijden nuttigen, en dat is ook het eerste wat we doen als we hier zijn. Soms gebeurd het dat er een woestijnolifant hier op bezoek komt en af en toe komt drinken van het zwembad, maar we hoorden dat het nu toch al een poosje geleden is. Overal zie je wel de ravage dat de olifant heeft aangericht hier aan de struiken. Woenstijnolifanten leven normaal in dit gebied maar trekken steeds verder weg op zoek naar waterplassen. We besloten om morgenvroeg met ons drietjes een tocht te maken met een gids en auto op zoek naar dieren, want blijkbaar leven er hier heel wat in de regio.

5 juni : om 7u stonden we paraat om te vertrekken. Onze gids was zeer uitbundig en hoopte ons wat dieren te kunnen tonen. We kregen een fleece poncho en verlieten de campsite. Het gebied waar ze leven is immens groot en niet omheind dus dat wordt opnieuw zoeken als een naald in een hooiberg. De concessie maakt deel uit van het "oud" Etosha gebied. Hij zag steeds verse sporen van een zwarte neushoorn. Heel wat stammen van Namibië behoren bij de beste sporenzoekers ter wereld. Hij voelde aan de uitwerpselen, zag heel wat sporen die wij niet zagen. Helaas was de wind de grote spelbreker vandaag. Enerzijds schuilen de dieren voor de hevige wind, anderzijds vervagen de sporen door de wind, waardoor hij volledig verstoord was om de dieren te zoeken. Gisteren had hij 4 neushoorns en 3 cheeta's gespot, vandaag was het ons niet gegund. Hij zat er zeer verveeld mee dat hij ons geen neushoorns kon tonen, maar ja..dat is wildlife he...Hij deed alvast zijn uiterste best, wetende dat de excursie normaal 4 u duurt, en wij waren pas na 5 1/2u terug.
Hij was super enthousiast over Warre, en Warre mocht plaatsnemen naast hem. Warre vond het weer de max en de gids leerde wat woordjes met zijn kliktaal. Het waren hilarische taferelen. Warre slaagde erin om een gids over insecten te krijgen. Hij moest zijn klasgenootjes met dat boekje informeren over alle insecten die er zijn.
s Middags werd een chille middagje aan het zwembad. Het moet niet altijd rush rush zijn he

Spitzkoppe richting Twijfelfontein

Spitzkoppe staat bekend om het hevig waaien, en daar waren we afgelopen nacht getuige van geweest. De tenten maakten veel lawaai door de hevige wind. Na een niet zo goede nachtrust reden we op zoek naar de boog ( Rock Arch). Eens aangekomen bleek dat het gezin waar we gisteren mee op toer zaten in Swakopmund hier ook waren en hier hun kampplaats hadden gekozen.

Warre was ondertussen vriendje geworden met één van de kinderen. Ze klimmen en klauteren op alle rotsblokken. We reden in de voormiddag verder rond in het park en kort na de middag reden we naar Brandberg. Het was een saaie gravel weg en redelijk gevaarlijk daar het een hobbelige weg was, en je zag niet wat er kwam als je boven was. Snelheid aanpassen is één van de vereiste. Tijdens de laatste 30 km voor onzecampsite (Brandberg White Lady Restcamp) zagen we de eerste himba’s. Hoe noordelijk je reist, hoe meer je ook geconfronteerd wordt met de armoede van Namibië. Langs de baan zie je mensen met lege flessen water teken doen, met de hoop dat ze wat water krijgen. Hier is er negens in de buurt iets van faciliteiten te vinden, ik vraag me dan ook af hoe waar ze van leven en overleven. De campsite is super mooi, en de lodge heeft 2 zwembaden waar we gebruik van mogen maken. Het wordt een lazy middag aan het zwembad met een pintje. Het water is net zoals bij de vorige zwembaden vrij koud maar het schrikt Warre niet om er in te spelen, wij houden het bij pootje baden.

De regio Brandberg dankt zijn naam aan de rode gloed die op het bergmassief verschijnt bij zonsondergang. s Avonds werden we op de campsite getrakteerd op lokale gezangen. Normaal is er hier een Damara Culture activiteiten voor mensen die in de lodge verblijven, maar daar er nu geen gasten zingen ze voor de gasten op de camping.

3 juni : we verlaten Brandberg en rijden richting Twijfelfontein. De naam komt er doordat er vroeger een bron was waar soms wel, en soms geen water uitkwam, vandaar Twijfel-fontein. Soms moet je het niet ver zoeken. Iedere dag is het landschap verschillend, veel rotsen en er is steeds meer en meer vegetatie. Onze campsite (Mowani campsite) is verbonden aan een luxueuze resort waar we uitdrukkelijk geen gebruik mogen maken van de faciliteiten. We lazen in vorige verslagen dat het een basic campsite werd, maar...Opnieuw een mooie campsite met douche en toilet in een lemen hut. Er staat een picknicktafel onder een zeil. Het zeil is echt nodig voor bescherming tegen de zon. Het wordt steeds warmer tijdens de reis, en je kan niet zomaar in de zon zitten, laat staan een inspanning doen. Het is raar om te zeggen, maar het landschap heeft hier wat weg van de Rocky Mountains. Tegen de avond komt er iemand van de camping langs om het vuurtje aan te steken zodat er warm water is, dit "boilersysteem" wordt hier donkeygenoemd. Vanuit de kachel loopt er een koperen buis naar de douchekop, en zo heb je na ongeveer 30’ warm water, een systeem dat veel voorkomt op de campsites hier.

Indien je 's morgens ook een douche wenst te nemen, dan komen ze het vuur ook aansteken.
Onze voorraad eten is er bijna door dus het wordt wat improviseren om een maaltijd te maken. Gelukkig hebben we nog wat pasta en blik tonijn. We genieten terug van een mooie avond en gaan vroeg slapen (zoals gewoonlijk)